LV TIVOLI TIVOLI TIVOLI TIVOLI TIVOLI TIVOLI TIVOLI GM

ไม่อยากจะเชื่ออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ ว่าในที่สุดก็ได้ควงแขนกับ TIVOLI จริงๆ

ขอบคุณยุ่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

สามีใครจะน่ารักแค่ไหนเราไม่รู้…เรารู้แต่เพียงว่าสามีเราน่ารักที่สุดในโลกของเราแล้ววววววววววววววว!!!

30 จัดเต็มอย่างที่ว่าจริงๆ!!!

ถุงใหญ่เบ้อเร่อ เอาตัวลงไปคุดคู้อยู่ได้

ผูกโบว์จุ๊กจิ๊กน่ารัก

นางสวยยยยยยยยยยยยยยย นางเริ่ดดดดดดดดดดดดดดดดด นางใช่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เหมาะกับคนบ้าหอบฟางอย่างเราที่สุดแล้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

แต่ไม่รู้จะรักษาความงามไปได้ซักกี่น้ำ

COWHIDE ดูแลยากมากๆจริงๆ

แล้วแค่โดนความชื้นนิดๆหน่อยๆพี่เค้าสี่เปลี่ยนทันที

อย่างตอนที่เปิดกล่องเอาออกมายลโฉมครั้งแรก ไม่ทันได้ดูว่ามือตัวเองชื้นเหงื่ออยู่

พอเอามาดูใกล้ๆอีกทีแทบลมจับ…คือสังเกตเห็นได้เลยว่าส่วนที่เอามือไปจับนั้นเริ่มเปลี่ยนสีไปนิดนึง

ตอนแรกก็ว่าจะฉีดสเปรย์กันน้ำแบบที่สาวๆห้อง SBN ชอบทำกัน

แต่อ่านเว็บโน้นนี้ไปมาแล้วงงมากๆ เพราะบางคนก็บอกฉีดแล้วไม่ดี

สุดท้ายก็เลยไปถามที่ SHOP

ทาง SHOP เค้าก็แนะนำเลยว่า “ไม่ควรทำอะไรทั้งสิ้นค่ะ”

แป่ววววว

แถมถ้าฉีดไม่ถูกวิธี กระเป๋าอาจจะเยินไปได้เลย

คุณพนักงานเค้าแนะนำมากๆว่า…

ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า

ได้ค่ะ…ตามธรรมชาติค่ะ

คือจริงๆเรื่องเปลี่ยนสี่ก็ไม่ได้กังวลเท่าไหร่หรอก

เพราะมันคือ COWHIDE ก็รู้อยู่แล้วว่าวันนึงมันจะต้องเปลี่ยนสี

แล้วก็ชอบด้วยเวลาที่มันเป็นสีน้ำผึ้ง สวยดี

แต่…

เอิ๊กกกกกกกกกก…เอาไปใช้ครั้งแรก…COWHIDE ก็โดนเล็บสะกิดถลอกเป็นรอยไปเรียบร้อย

T_T T_T T_T T_T T_T T_T T_T

(ร้องไห้หน้าใหญ่มากกกก)

บอบบางไปไหมคะคุณ!!!

จิตตกไปหนึ่งวันเต็มๆ…

แต่ยุ่นก็ปลอบใจ บอกว่า เอาน่า…ของใช้ มันก็ต้องมีรอยบ้างเป็นธรรมดา

(แว้กกกกก…แต่ไหวเหรอ…นี่มันมีรอยตั้งแต่วันแรกเลยนะ ฮือๆๆๆ แล้วมันไม่ใช่ถูกๆ ยุ่นอุตส่าห์เก็บเงินซื้อให้ แถมเป็นของขวัญในวันสำคัญ มันมีคุณค่าทางใจมากมาย)

ยุ่นเลยบอกต่ออีกว่า…ยุ่นซื้อให้พิมมาใช้อย่างมีความสุข ไม่ได้ซื้อให้พิมเอามาประคบประหงม ระวังระแวงให้ดูเหมือนใหม่ตลอดกาล

“ให้มันมีร่องรอยจากการใช้สิ…คนซื้อให้ เห็นแล้วมีความสุขนะ”

^_^

จากหน้าเหี่ยวๆ เลยเริ่มยิ้มออก

ซูมซู้มซูม

ณ วันนี้ยังไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ

แต่ถ้าเอาไปเบียดกับชาวบ้านบนรถไฟบ่อยๆก็คง…

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ฮืออออ แค่คิดก็ปวดใจ

ถ้าอยู่เมืองไทยคงจะดูแลได้ดีกว่านี้มากๆ เพราะอย่างน้อยเวลาเดินทางก็ขับรถ

ไม่ต้องเบียดโรคๆเหมือนที่นี่

กว้างขวาง….ใส่ ROUGE COCO ได้อีกสิบแท่ง เอิ๊กกก

หยุดบ้าได้แล้ว!!!

ผิดแล้วคูช้าาาา…

นี่ไม่ใช่อ้อยนะ!!!

หลายคนอาจจะบอกว่า TIVOLI หนักมากกกกกกกกกกกก

ยิ่งใส่ของยิ่งหนักกกกกกกกกกกกก

อืม…

อันนี้ก็น่าจะขึ้นอยู่กับความแข็งแรงของแต่ละคนมากกว่า

อย่างเราคงเพราะว่าผ่านการแบกของบนบ่ามาอย่างโชกโชน

เดินหิ้วทั้งวันเลยไม่รู้สึกเมื่อยอะไร

ถ้าจะเมื่อย น่าจะเกิดจากความเกร็งต้องระวังโน่นระวังนี่มากกว่า

เช่นมือเปียกอยู่รึเปล่า ฝนจะตกลงมามั้ย

คือต้องพยายามระวังไม่ให้ COWHIDE โดนน้ำ

แถมอย่างที่บอก…ว่าต้องระวังคนเบียดอย่างรุนแรงบนรถไฟอีก

แต่ๆๆๆ…ไม่สิๆๆๆๆๆ ต่อไปนี้จะไม่เกร็งแล้ว

จะใช้สุดเหวี่ยงอย่างที่ยุ่นบอก

ยุ่นจะได้ดีใจ

^_^

วันเสาร์ที่ 11 ธันวาคม 2553

ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าวันนี้เราสองคนจะสามารถเข็นตัวเองออกจากบ้านได้ก่อนเที่ยง

ปกติแล้ว…ยุ่นจะต้องนวยนาดจัดแต่งทรงผมเป็นชั่วโมงๆ ทาครีม โบ๊ะหน้าอะไรต่างๆนานา พิมต้องรอจนเหงือกแห้งทุกครั้งไป…

เอิ่ม….ช่างกล้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

โอ เคๆๆ พูดเล่นแค่นี้ต้องทำโกรธด้วย!! พูดความจริงก็ได้!!

พิมเองแหละ… T_T ที่เป็นตัวช้าต้วมเตี้ยมทำให้ยุ่นต้องรอตลอด

แต่วันนี้…

อากาศดีมากๆ ตามพยากรณ์อากาศ ฟ้าจะสดใสตลอดทั้งวัน แต่ด้วยความที่ตอนนี้เข้าหน้าหนาวอย่างเป็นทางการแล้ว ช่วงเวลาที่มีแสงแดดในแต่ละวันนั้นจะน้อยมาก เลยเป็นตัวบีบคั้นที่ทำให้ต้องรีบออกจากบ้าน เพื่อจะได้มีเวลาอิ่มเอมกับแสงแดดได้อย่างชุ่มปอด:D

เพราะฉะนั้น…จะมัวแต่ช้าต้วมเตี้ยมเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาไม่ได้เด็ดขาดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

*******************************************************************************

จากบ้าน เราก็ตรงดิ่งมาทานข้าวกันที่ร้าน RESPEKT ใน Shibuya

พิมสั่งเมนูโปรดตลอดกาล…คือ TACO RICE ส่วนยุ่นสั่งข้าวแกงกะหรี่ เมนูโปรดของพิมอีกเหมือนกัน…แป่ว!!

สุดยอดมากๆ ทั้งรสชาติ และการตกแต่ง อยากตกแต่งอาหารได้สวยๆแบบนี้บ้างจัง…

ไม่ได้การละ…ต้องรีบฝึกปรือวิทยายุทธการตกแต่งอาหารซะแล้ว

*******************************************************************************

พอทานข้าวเสร็จ…ก็เดินมานั่งชิลกันที่ร้าน STREAMER COFFEE COMPANY

กาแฟสวยงาม…แถมอร่อยแบบไม่ต้องเติมอะไรเพิ่ม…เริ่ด!!!

สมแล้ว…ที่ได้คะแนนประเมินสูงลิ่วจาก [食べログ]

ยุ่นถึงกับพูดให้ราคาว่า “สูสีสตาร์บัคส์เลยนะเนี่ยะ”  โว้วววววว…คอกาแฟถึงขั้นพูดขนาดนี้

อยากมาบ่อยๆนะ…แต่เสียดาย มันไกลจากบ้านไปหน่อย ไม่รู้จะมาได้บ่อยแค่ไหน

*******************************************************************************

จากร้านกาแฟ…ก็ไปเดินเล่นกันที่สวน YOYOGI

ใบไม้ร่วงจนหมดต้นแล้ว… T__T บรรยากาศสงบเงียบเจือความเศร้าหน่อยๆ

เป็นสัญญาณว่า…ปีเก่ากำลังจะผ่านไปแล้วสินะ

ทำไมพอแก่แล้ว แต่ละปีมันผ่านไปอย่างรวดเร็ว…ไม่รู้ว่าถ้าแก่ขึ้นกว่านี้อีกสิบปี แต่ละปีจะเร็วขึ้นขนาดไหน…

*******************************************************************************

ออกจากสวนฯ ฟ้าก็เริ่มมืด…

เราเลยจูงมือกันเดินไปดู ILLUMINATION กันต่อที่ Omotesando

ไฟวิบวับสวยงาม…อากาศก็สดชื่นไร้มลพิษ…

เป็นอีกหนึ่งเสาร์สบายๆที่มีความสุขมากๆจริงๆ ^_^

เริ่มจากการหมักหมูกับซอสหอยนางรม ซีอิ๊วขาว น้ำตาล

แล้วก็คลุกๆๆๆ

จะคลุกด้วยช้อน ส้อม มือ หรือเท้า ก็แล้วแต่ความถนัดของแต่ละคนนะคะ

สัดส่วนก็…

มั่วๆไปค่าาาาาาาา

55555

ใส่ไปตามความรู้สึก…ประหนึ่งอาหารที่ทำเป็นงานศิลปะ!!!

แต่จริงๆนะ…พอใส่ๆไป ใจมันจะสั่งให้มือของเราหยุดเอง

จากนั้นก็ตามด้วยแป้งมัน แล้วก็คลุกๆๆๆให้เข้ากัน

จากนั้น พักไว้ให้ส่วนผสมต่างๆมันเข้าเนื้อ

ระหว่างที่รอ…ก็ไปล้างผัก และหั่นผักเตรียมไว้

T___________T

อยู่นิปปงมันก็เศร้าแบบนี้…อยากทานราดหน้า แต่ก็ไม่รู้จะไปหาคะน้ามาจากไหน

ที่ร้านเอเชียที่ชินจุกุก็ไม่มีคะน้า

ครั้นจะหาผักญี่ปุ่นอื่นๆที่คล้ายคะน้าก็ไม่มี

ที่ให้ความรู้สึกใกล้เคียงที่สุดก็เห็นจะเป็นลำต้นของบร็อคโคลี่

แต่มันก็ไม่กรอบเท่าคะน้าบ้านเราอยู่ดี

แล้วบร็อคโคลี่มันสุกง่ายมากๆ

ต้มไปแป๊บๆก็เปื่อยละ

แต่ก็นะ…

ตามมีตามเกิด มั่วๆไป…ก็ซื้อมาตามที่ซุปเปอร์ใกล้ๆบ้านเค้ามีขาย

ผักที่ใช้แทนคะน้าวันนี้ก็คือ…บร็อคโคลี่ กะหล่ำปลี ผักโขม แล้วก็ฮารุนะ

จะออกมาหน้าตาแบบไหนก็ยัง งงๆอยู่

แต่จุดนี้มันถอยไม่ได้แล้ว!!!!

ล้างผักหั่นผักเสร็จ ก็มาจัดการกับตัวแทนเส้นใหญ่บ้านเรา…

“คิชิเม็ง”

ขอบอกว่า…จริงๆแล้ว…มันแค่ “ขาว”เหมือนเส้นใหญ่

นอกนั้นไม่มีอะไรเหมือนเลย!!!!!

T_______T

แต่ ณ จุดนี้ก็ไม่รู้จะไปหาเส้นใหญ่มาจากที่ไหน

ซุปเปอร์มันมีอะไรขายก็ซื้อๆมา

แล้วเส้นพี่เค้าติดหนุบหนับ เลยต้องเทน้ำมันใส่นิดหน่อย แล้วขยำๆๆให้เส้นแยกออกจากกัน

ขยำเรียบร้อย…

สีขาวๆน่าเบื่อ…ใส่ซีอิ๊วดำย้อมสีหน่อย

จริงๆเค้าเขียนไว้ตรงข้างถุงตัวใหญ่เบ้อเร่อว่า..”ใช้ต้ม”!!!

แต่แคร์มั้ย..

ไม่หนิ!!!

ต้านวิธีใช้ของนางด้วยการเอามาผัดให้กรอบนอกนุ่มในให้สะใจ!!!

จากนั้นก็มาหมกมุ่นกับหมูหมักกันต่อ

ขั้นตอนต่อไปคือ…กำจัดไข่แดงออกไป…

ชะแว้ง!!!…เหลือแต่ไข่ขาว

แล้วก็เอาไปใส่หมูที่พักทิ้งไว้เมื่อตะกี้

จากนั้น ก็สะบัดบ๊อบเก๋ๆเชิดหมูหมักอีกครั้ง

มาจัดการกับกระเทียมกันก่อน

จะปั่น หรือจะสับ อันนี้ก็แล้วแต่ถนัดอีกเหมือนกันนะคะ

แต่เนื่องด้วยกระเทียมที่ญี่ปุ่นมันกลีบใหญ่อลังกาโน่มากๆ

แล้วบ้านนี้ชอบทานกระเทียมกันเป็นชีวิตจิตใจ

จะทานอะไรเน้นใส่กระเทียมเยอะๆๆๆ

จะให้มานั่งสับคงไม่ไหว

เลยขอเป็นปั่นจะดีกว่า

ปั่นเสร็จแล้ว ก็เอาลงไปผัดกับน้ำมัน

เอาแค่ให้พอหอมๆนะคะ ไม่ต้องถึงขั้นกลายเป็นกระเทียมเจียว

จากนั้นเอาหมูที่หมักทิ้งไว้ ลงไปผัดโลดดดดดด

ขอออกตัวแรง…ว่าวันนี้ทำเยอะหน่อยเพราะจะเก็บไว้ทานหลายมื้อ

(อย่ามา!!! ชั้นเห็นหล่อนทำทีไรก็เยอะทุกที มันไม่ใช่แค่วันนี้ซะหน่อย)

ผัดๆๆๆ

พอเริ่มสุก

ก็….

เอาน้ำซุปมาใส่

เปลี่ยนหม้อ

เพิ่มน้ำซุป

ใส่ผักโขมลงไป

ใส่น้ำมันนิดหน่อย แล้วผัดๆๆ

ผัดเสร็จก็เอามาเทลงหม้อเลยค่า

จริงๆแล้ว ตอนแรกว่าจะทำแบบที่ร้านราดหน้าทำ คือ แยกผักไว้ใส่ต่างหาก

แต่…คิดไปคิดมา…ลำบาก หลายขั้นตอน ก็ต้มรวมๆกันไปเลย น้ำราดหน้าจะได้หวานๆด้วย

จากนั้นก็ปรุงๆๆ

ด้วยน้ำมันหอย ซีอิ๊วขาว แล้วก็เต้าเจี้ยว กับน้ำตาลนิดหน่อย

ใส่น้ำแป้ง เพิ่มความเหนียว

แล้วก็ปรุงรสเพิ่มอีกหน่อยให้กลับมาเข้มข้นเท่าเดิม

พร้อมเสิร์ฟแล้วววววววว

ราดหน้า…ผักยุ่ยๆเปื่อยๆ ก็อร่อยไปอีกแบบ

ยิ่งพอใส่พริกป่น น้ำตาล น้ำส้มตามใจชอบด้วยแล้ว…เป็นอันจบข่าว

มันยอดมากกกกกกสำหรับวันหนาวๆแบบนี้

ช้างยุ่นกลับมาแล้ววววววววววววววว!!!

WhoopDeeDoo HeyHeyHey!!! (55555+)

พร้อมของฝาก…

เพื่อเป็นการปลอบขวัญที่ต้องปล่อยให้ภรรยาอยู่บ้านอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย ^_^

แต่!!! คำว่าของฝากในที่นี้เนี่ยะ ไม่ได้หมายถึงของฝากในความหมายทั่วไป…แต่หมายถึง

ของ…ที่ฝากให้ไปหาซื้อกลับมาให้ได้ และจ่ายเงินให้ด้วย!!! (แรงมะ!!)

มาดูกันดีกว่า…ว่าคุณช้างสุดที่รักซื้ออะไรมาฝากบ้าง

(1) LES 4 OMBRES DE CHANEL QUADRA EYE SHADOW #19 ENIGMA

ในที่สุดก็ได้มาครอบครองสักที >_<

.

.

.

.

.

.

(#19) ENIGMA จากคอลเลคชั่น  Fall 2010 ของ CHANEL

.

.

.

.

.

.

แกะออกมาจากกล่อง ก็จะพบกับตัวตลับที่ซ่อนอยู่ในถุงกำมะหยี่สีดำสุดหรู

.

.

.

.

.

.

ตลับสีดำมันวาว และโลโก้ชาแนลสีขาว…เรียบหรู ดูน่าค้นหา

.

.

.

.

.

.

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด สลบไปหนึ่งรอบ!!!!

.

.

.

.

.

.

สีทึมๆแบบอ่อนโยน+วิ้งๆแบบผู้ดี เหมาะกับฤดูใบไม้ร่วงอย่างที่สุด

แต่เดี๋ยวต้องดูว่าสีติดทนนานอย่างที่เค้าว่ากันรึเปล่า

.

.

.

จริงๆแล้วก็ไม่ได้เป็นคนชอบจัดชุดใหญ่ให้ดวงตาแต่อย่างใด

คืออย่างทุกวันนี้ก็แค่กรีดอายไลน์เนอร์ แล้วก็จบข่าว

แต่เคยไปเดินโฉบที่เคาท์เตอร์ชาแนล แล้วไปเจอกับเจ้า ENIGMA นี่เข้า ถึงขั้นกรีดร้องอย่างโหยหวน

สีมันสวยงามกระชากกิเลสให้เกิดความอยากได้มาลองฝึกแต่ง smoky eye เองดูบ้าง

(อย่ามา!!! แค่จะฝึกแต่งตา ก็ใช้ไปสิ แคนม้งแคนเม้ค จะใช้ชาแนล…เพื่อ!!!)

เอิ่ม…นั่นแหละๆๆ  ช่างมันเถอะ เปลี่ยนเรื่องๆ 555555

ไปดู item ถัดไปกันดีกว่า

(2)OMBRE ESSENTIELLE SOFT TOUCH EYESHADOW

(#88) VERT KHAKI

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ตัวเล็กกว่าพี่ ENIGMA

.

.

.

.

.

.

ของจริงสีสวยงามมากๆขอบอกกกก

แต่!!!

ถ้าขึ้นมาอยู่บนตาเราแล้วจะเหมือนคนถูกต่อยมั้ย

จุดนี้ก็ต้องดูกันต่อไป

.

.

.

.

.

.

(3)ROUGE COCO HYDRATING CREME LIP COLOUR (#02) PERLE

(4)ROUGE COCO HYDRATING CREME LIP COLOUR (#04) CASHMERE

ที่มาของสองแท่งนี้ ต้องย้อนกลับไปเมื่อซักเดือนที่แล้ว ตอนที่กลับไปเยี่ยมบ้านที่เมืองไทย

ก่อนจะขึ้นเครื่อง ก็ตามฟอร์ม แวะเดินเล่นตรง duty free เพื่อซื้อเครื่องสำอางค์ฝากตัวเอง และคุณแม่แมวน้ำ

ก็ไปเดินวนเวียนตรงชาแนล…

แล้วก็ได้ไปพบรักกับ…

.

.

.

.

.

.

ไม่ได้เวอร์นะ…แต่ตั้งแต่ใช้ลิปสติกมา…ก็หลายรุ่นหลายยี่ห้ออยู่ แต่ขอบอกว่า

ROUGE COCO ของชาแนลคือคำตอบสุดท้ายจริงๆ

คือเนื้อลิปสติกเนียนนุ่มมากๆ แล้วสีก็ค่อนข้างติดทนนาน

ไม่ต้องเติมระหว่างวันบ่อยๆเหมือนหลายๆยี่ห้อ

แล้วที่สำคัญ…มันหอมมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ใช้แล้วรู้สึกดีที่สุดในโลก

.

.

.

แต่ๆๆๆๆ…คนสวยใช่จะไม่มีข้อเสีย

คือด้วยความที่เนื้อของนางนุ่มมากๆ บางทีถ้าเราไปอยู่ในที่อากาศร้อนมากๆนางจะเกิดการละลายจนหักได้ค่ะ

แต่จริงๆก็แก้ด้วยการใช้ลิปบรัชเอา…แต่ก็นะ…เวลาทามันก็จะไม่สะดวกเหมือนทาจากแท่ง

แต่เอาเหอะ…ข้อเสียนิดๆหน่อยๆ มองข้ามกันได้

.

.

.

ด้วยเหตุนี้…ในโอกาสที่สามีได้ไปดูงานต่างบ้านต่างเมือง ก็เลยให้แวะสอยมาให้อีกสองสี

และมีแนวโน้มสูงมากๆที่จะไปโฉบสีอื่นๆมาไว้ในครอบครองอย่างแน่นอน

.

.

.

.

.

.

มี swatch ของทั้งสามสีมาให้ดู

.

.

.

.

.

.

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น…ก็คงแตกต่างกันไปตามสีปากของแต่ละคนด้วย

.

.

.

.

.

.

มาที่ของฝากชิ้นต่อไป…ก็ยังคงเป็นชาแนล

ฮ่าๆๆ ก็ยุ่นโทร.มาบอกว่า “ที่รักอยากได้อะไรจัดมาหนักๆเลย” ก็เลยทำตามบรีฟก็แค่นั้นเอง!!!

(5)CHANCE CHANEL EAU TENDRE EAU DE TOILETTE

หอมหวาน…คุณหนูกระโปรงชีฟองฟูฟ่อง ไร้ซึ่งคำบรรยายใดๆ

.

.

.

แถมกลิ่นติดทนนานอีก ให้ไปเลย 10/10

น่าจะเป็นชิ้นที่รักที่สุดจากบรรดาทั้งหมดทั้งมวลที่ช้างยุ่นซื้อมา

.

.

.

.

.

.

(6)ORIGINS PEACEKEEPERS SENSORY THERAPY

จัดไปเซท 3 ขวด

มันใช้ดีมากๆ ขาดไม่ได้ แนะนำสุดๆขอบอกต่อ

บำบัดสุดๆเวลาปวดหัว ปวดตา เครียดๆ

กลิ่นหอม ไม่รบกวนชาวบ้าน

คืออย่างขึ้นรถไฟฟ้าที่ญี่ปุ่น เกิดเครียดๆปวดขมับขึ้นมา

จะให้ควักยาหมองตาเสือออกมาทาเต็มคราบก็เกรงใจเพื่อนร่วมขบวนรถไฟอยู่เหมือนกัน

.

.

.

จริงๆอันนี้ซื้อมาเพื่อเอาไว้ให้ช้างยุ่นพกไปทำงานแหละ

(ให้ช้างยุ่นสองขวด แล้วเราเก็บไว้แค่ขวดเดียวพอ)

.

.

.

เวลาทำงานเครียดๆ ก็หยิบขึ้นมาทาซะ ขมับ หลังใบหู หลังคอ ข้อมือ อะไรก็ว่าไป

จะได้รู้สึกคลายขึ้น มีพลังทำงานวิจัยของเค้าต่อไป

(7)ORIGINS MAKE A DIFFERENCE SKIN REJUVENATING TREATMENT

ไปเห็นนางนึงใน Jeban นางมารีวิวไว้…แบบว่าจากที่หน้ามีรอยแผลเป็นสิวโน่นนี่เต็มไปหมด

ผ่านไปเดือนหรือสองเดือน หรืออะไรสักอย่าง หน้าปิ๊งมากกกกกกก

แล้วก็บอกว่าคนผิวแพ้ง่ายก็ใช้ได้ใช้ดี

.

.

.

แต่ก็นะ…ไอ้คำว่าแพ้ง่ายของแต่ละคนนี่มันก็แตกต่างกัน ก็แอบกลัวอยู่เหมือนกัน

แต่ถ้าแพ้ก็ไม่เป็นไร…เพราะมันก็จะกลายไปหนึ่งในสมาชิกของครีมทาหน้าให้ช้างยุ่นแทน…เอิ๊กกกกก

.

.

.

จริงๆในเซทเค้าก็มีมากมายหลายตัว แต่เอาแค่ treatment มาลองก่อน ถ้าไม่แพ้ค่อยลุยตัวอื่นๆต่อไป

แฮ่ก!!!  หมดแล้วววววววววววววววววววววววววววววววววว

จริงๆแล้วสั่งน้ำหอม Jo Malone ไปด้วย…แต่แป่ววว มันอยู่คนละ terminal กับที่คุณช้างเค้าต้องขึ้นเครื่องกลับญี่ปุ่น

แล้วเวลามันก็ไม่ทันแล้ว คุณช้างก็เลยต้องถอดใจ…ตอนมาบอกนี่คอตกหน้าเศร้า….บอกเสียใจมากที่ซื้อมาให้ไม่ได้…

ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรจ้าาา ครั้งหน้าก็ได้ กักๆๆ เค้าไม่รีบบบบบบบบบบบบ เผื่อจะได้ไปหาข้อมูลเพิ่มเติมมาด้วยว่ากลิ่นไหนผสมกับกลิ่นไหนแล้วเริ่ดที่สุด!!!

ท้ายที่สุดนี้…ก็ขอกราบงามๆไปที่อกนุ่มๆของคุณช้างยุ่นสามีสุดที่รักนะคะ

เวลาก็ไม่ค่อยจะมี ต้องวิ่งวุ่นเหงื่อโทรมทั่วแอร์พอร์ตเพื่อหาซื้อของให้ภรรยาตัวแสบ…T_T ซึ้งอะ

เดี๋ยวยังไงเค้าจัดเต็มให้ตอนวันเกิดน้าาาาาาาา รักที่รู้กกกกกกกกที่สุดในโลกเล้ยยยย จุ๊บจิ๊บๆๆๆ

.

.

.

แต่ยังรู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน…ภาพทุกอย่างยังชัดเจน…

.

.

.

ขอบคุณยุ่น สำหรับทุกความสุขสนุกสนานตลอดสองปีที่ผ่านมานะจ๊ะ…

.

.

.

รักยุ่นที่สุดเลย ^_^

.

.

.

หลายคนอาจจะงง…ว่าแล้วไอ้ “เนะโกะคาเฟ่” นี่มันคืออะไรยังไง คือเข้าใจความหมายของคำว่า คาเฟ่…ไม่เป็นร้านขายชา กาแฟ ก็น่าจะขายอาหาร…

.

.

.

แต่…เนะโกะคาเฟ่นี่คืออะไรล่ะ…เป็นร้านกาแฟที่เสิร์ฟสิ่งที่เรียกว่า “เนะโกะ” รึเปล่า

ประมาณว่าเนะโกะเป็นของเด็ดของร้าน ก็เลยเอามาตั้งเป็นชื่อร้าน

หรือเจ้าของร้านมีความเกี่ยวดองกับ วงเนะโกะจัมพ์??

.

.

.

คือจริงๆแล้วถูกต้อง ที่เนะโกะเป็นของเด็ดของร้าน…แต่เค้าไม่เสิร์ฟค่ะ!!!!

.

.

.

คนที่รู้ความหมายของคำว่า “เนะโกะ” ก็น่าจะสามารถจินตนาการภาพออกมาได้ไม่ยากนัก ว่าเนะโกะคาเฟ่ น่าจะเป็นสถานที่ประมาณไหน

.

.

.

แต่สำหรับคนที่ไม่รู้ จะเฉลยให้ว่า “เนะโกะ” เป็นภาษาญี่ปุ่นค่ะ แปลว่า…สัตว์โลกที่ครองตำแหน่งน่ารักที่สุดในโลกมาหลายพันปีซ้อน

.

.

.

ถูกต้องแล้วค่ะ!!!! คำตอบก็คือ…………………………

น้องหมาหรอ?

ไม่นะ…ชั้นว่าเพนกวิ้น…เพนกวิ้นน่ารักเทพมาก กลม…น่ารัก…ไหวหรอ

ไม่ใช่ๆๆๆ น่ารักที่สุดต้องนี่สิ…นกกระจอกเทศ…ยิ่งตอนวิ่งงี้ ก้นส่ายยึกยัก เห็นแล้วจะละลายยยยยยอ่ะ ขอบอก!!!

.

.

.

พอๆๆ!!! หยุดเวิ่นเว้อกันได้แล้ว!!!…โอเค…เนะโกะ…แปลว่า แมว ค่ะ จะน่ารักที่สุดในโลกหรือไม่ อันนี้ก็แล้วแต่ความชอบส่วนบุคคลก็แล้วกันเนอะ

.

.

.

แล้ว…เนะโกะคาเฟ่มันเป็นสถานที่ยังไงกันแน่??

.

.

.

ก็เป็นคาเฟ่ที่ขายชา กาแฟทั่วๆไป…เปิดเพลงเบาๆสบายๆ แล้วก็มีหนังสือการ์ตูน แม็กกาซีนให้ลูกค้านั่งอ่านนั่งชิลล์

แต่ความพิเศษอยู่ตรงที่…พนักงานในร้าน…นอกจากจะมีพนักงานที่เป็น “คน” แล้ว…

ยังมีพนักงานที่เป็น “แมว” ด้วย!!!

.

.

.

คือในร้านก็จะมีน้องพนักงานแมวอยู่หลายตัว…ถูกปล่อยอยู่ในร้านอย่างอิสระ ไม่มีการขังอยู่ในกรง หรือว่าผูกเชือกมัดไว้กับขาเก้าอี้ใดๆทั้งสิ้น

.

.

.

แล้วลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ ก็สามารถเล่นกับน้องเหมียวได้อย่างจุใจ….เมี้ยววววววววววววววววววว

.

.

.

แต่ว่า…แต่ละร้าน ก็จะมีกฎระเบียบในการเล่นกับแมวที่แตกต่างกันไป เช่นบางร้านให้อุ้มกอดรัดฟัดเหวี่ยงได้ บางร้านให้อุ้มไม่ได้ แต่ถ้าน้องแมวเดินมานั่งบนตักของเราเองก็ไม่มีปัญหา หรือถ้าแมวหลับอยู่ก็ห้ามไปกวน เป็นต้น

.

.

.

นอกจากนี้บรรยากาศของร้าน หรือการตกแต่งภายในร้านก็จะเป็นสไตล์อบอุ่น…ให้ความ รู้สึกเหมือนบ้านจริงๆ เพราะฉะนั้นเวลาที่ลูกค้าเข้ามาใช้บริการ ก็จะรู้สึกเสมือนประหนึ่งเป็นบ้านของตัวเองยังไงอย่างงั้น

.

.

.

ร้านเนะโกะคาเฟ่นี่…ถือได้ว่าเป็นสวรรค์ของคนรักแมว…ที่ไม่มีปัญญาจะเลี้ยงแมวในญี่ปุ่น

ที่บอกว่า ไม่มีปัญญาจะเลี้ยงแมวก็เพราะจากสาเหตุหลักสองประการ

1. แพง…วันก่อนเดินไปดูกับยุ่น…น่ารักสุดๆๆๆๆๆ แต่พอเห็นราคาแล้วแทบเป็นลม…ตัวละ 2 แสนเยน เท่านั้นเอง -_-’

2.แมนชั่น และอพาร์ทเมนท์หลายๆที่ในญี่ปุ่น มีกฎห้ามเลี้ยงสัตว์

.

.

.

แต่ในญี่ปุ่น มีกลุ่มคนที่รักแมวอยู่มาก…เนะโกะคาเฟ่ก็เลยเกิดขึ้นมาเพื่อตอบสนองความต้องการของกลุ่มคนเหล่านี้…ซึ่งในกลุ่มคนเหล่านี้…ก็มีพิมเป็นหนึ่งในนั้นด้วย ^_^

.

.

.

เนะโกะคาเฟ่นี่ไม่ได้มีอยู่แค่ในโตเกียวเท่านั้นนะคะ…คือมีกระจายอยู่ทั่วประเทศเลย

แต่เนะโกะคาเฟ่ที่จะพาไปในวันนี้…อยู่ที่ ฮาราจุกุ ค่ะ

ชื่อร้าน cat room chamamo

.

.

.

ก่อนเข้าร้านก็จะมีที่ให้ล้างมือ

.

.

.

ถอดรองเท้า แล้วใส่สลิปเปอร์ของร้านให้เรียบร้อย…

.

.

.

พร้อมกันรึยัง…จะเข้าร้านแล้วนะคะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เข้ามาถึงในร้าน…ก็จะมีพนักงานของร้าน “ที่เป็นคน” (ฮ่าๆๆ) เข้ามาต้อนรับ

แล้วก็จะเอาแอลกอฮอล์มาฉีดให้เราทำความสะอาดมืออีกรอบ

.

.

.

จากนั้นก็เข้าไปคุยกับตรงเคาท์เตอร์ว่าต้องการจะใช้บริการของร้านนานเท่าไหร่

.

.

.

พนักงานแมวทุกตัวน่ารักมากๆๆๆๆ…>_<

น่ารักสุดๆๆๆ แบบทนไม่ไหว แทบอยากจะขโมยกลับบ้าน

.

.

.

เริ่มกันที่พนักงานคนแรก…ชื่อ “ลั้นจิคุง” เป็นการอ่านภาษาอังกฤษคำว่า Lunch ด้วยสำเนียงคนญี่ปุ่นค่ะ

.

.

.

เกาคอๆๆ

.

.

.

ลั้นจิเริ่มเคลิ้มมม

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

น่ารักสุดๆๆ

.

.

.

.

.

.

เคลิ้มสุดๆๆ

.

.

.

ช้างยุ่นใช้งวงลูบหัวลั้นจิอย่างอ่อนโยน

.

.

.

.

.

.

ลั้นจิขาสั้น…ดุ๊กดิ๊กน่ารักที่สุด!!!!

ตอนนั่งอยู่ไม่รู้ว่าขาจะสั้นขนาดนี้…พอยืนขึ้นมานี่ตกใจมาก…

กรี๊ดดดดดดดด ขาสั้น น่ารักที่สุด เหมือนแมวไส้กรอกกกกกก!!!

.

.

.

ชื่อ “ไค” ครับผม

.

.

.

ลั้นจิคุง กับไคคุง นั่งจุ้มปุ๊กน่ารัก

.

.

.

พนักงานหนุ่มคนนี้…ชื่อ “ปุริ้นสึ” หรือว่า “ฮะจิ” ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะว่า ปุริ้นสึ กับฮะจิเป็นฝาแฝดกัน

หน้าตาเหมือนกันมากๆ แยกไม่ออก

.

.

.

ให้บริการลูกค้ามาทั้งวัน…เหนื่อยมาก ขอผมงีบแป๊บนึงแล้วกันนะครับ คร่อกกกกก

.

.

.

เห็นผมนุ่มสลวยสวยเก๋ ดูเริ่ด เชิด หยิ่งแบบนี้…

แต่ผมเป็นเด็กชายนะครับบบบบ ชื่อ “โมโคล่า” ครับผมมมม

เมี้ยวววววววววววว

.

.

.

และนี่…เจ้าชายประจำร้าน…ชื่อ “วาริเอนเต้” คุง ครับผม

.

.

.

หล่อสุดๆๆๆ แผงคอนุ่มฟูได้อีก

.

.

.

เดี๋ยวจะเอาชุนจังที่บ้านมาสู้ โฮะๆๆ คิดว่าหล่อสูสีกันเลยนะ

.

.

.

วาริเอนเต้ค่อนข้างเล่นตัว…ชอบยืนหล่อเป็นเจ้าชายแบบเดี่ยวๆ หรือไม่ก็…

โดดดึ๋งดั๋งขึ้นไปนอนห้อยขาอยู่บนขอบกำแพงแบบในรูป

.

.

.

“ชุระมิสึคุง” มาเลียขนแต่งตัวให้“มิรุคุคุง”ที่นอนหลับคร่อกฟี้อยู่

น่ารักมากๆ…ท่าทางสองตัวนี้จะสนิทกัน

.

.

.

.

.

.

ร้านเล็กๆ…แต่น่ารักและอบอุ่น

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ยิ้มหวานให้กล้องด้วย

.

.

.

ตอนแรก…กะว่าจะอยู่แค่ 30 นาที…

แต่ไปๆมาๆ …กลายเป็นหนึ่งชม.

ค่าเสียหายก็…ตกคนละ 1,000 เยน เป็นราคาที่รวมเครื่องดื่มแล้วด้วย 1 แก้ว

.

.

.

สำหรับแฟนพันธุ์แท้ของแมวแล้ว เรียกได้ว่า…คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม!!

พอออกมาจากร้าน ช้างยุ่น…ถึงกับหันมาบอกว่า…

กลับไทยเมื่อไหร่ เลี้ยงทันที!!!

ยุ่นไม่เคยนึกเลยว่าแมวจะน่ารักได้ขนาดนี้!!!

.

.

.

โฮะๆๆๆๆ ในที่สุด…ก็ถูก brainwashed ด้วย เสน่ห์ของแมวไปอีกคน

.

.

.

เมี้ยวววววววววววววววววววววววว!!!

.

.

.

เป็นข้อมูลที่อาจทำให้ผู้ที่เป็นชาวไทย เพศหญิง และ“ยังโสด” …เกิดความรู้สึกหวาดหวั่น และสะเทือนอารมณ์ไม่น้อย

.

.

.

ผู้หญิงไทยมีมากกว่าผู้ชายไทย 1.1 ล้านคน
66.9 ล้านคน คือ จำนวนประชากรไทยทั้งหมด
34.0 ล้านคน เป็นผู้หญิง
32.9 ล้านคน เป็นผู้ชาย
(ที่มา : สำนักงานสถิติแห่งชาติ ข้อมูลเดือนกันยายน 2552)

.

.

.

คนจีน-อินเดีย ผลัดกันนำ ประชากรมากที่สุด ปี 2009

6.8 พันล้านคน เป็นจำนวนประชากรทั่วโลก ปี 2009
8.1 พันล้านคน เป็นจำนวนประชากรทั่วโลก ปี 2025 (คาดการณ์)
1.33 พันล้านคน เป็นจำนวนประชากรของจีน ปี 2009
1.43 พันล้านคน เป็นจำนวนประชากรของจีน ปี 2050 (คาดการณ์)
1.17 พันล้านคน เป็นจำนวนประชากรของอินเดีย ปี 2009
1.74 พันล้านคน เป็นจำนวนประชากรของอินเดียปี 2050 (คาดการณ์)

(ที่มา : Population Reference Bureau)

.

.

.

คนยุโรปบริโภคน้ำตาลทรายมากที่สุด

97 กรัมต่อวัน คือปริมาณน้ำตาลที่คนยุโรป เช่น เบลเยียม อังกฤษ เยอรมัน บริโภค
60 กรัมต่อวัน คนไทย
94 กรัมต่อวัน คนอเมริกัน

(ที่มา : วิชาการดอทคอม ข้อมูลโดยเฉลี่ย)

.

.

.

ผู้หญิง
33% เป็นผู้ใช้อินเทอร์เน็ตหาข้อมูลเกี่ยวกับการลดน้ำหนักหรือควบคุมน้ำหนัก
42% ผู้หญิง
24% ผู้ชาย

(ที่มา : Pewinternet.org)

.

.

.

เรื่องสุขภาพของวัยรุ่น
วัยรุ่น 63% ขอคำปรึกษาด้านสุขภาพและการบริโภคอาหารจากพ่อแม่ผู้ปกครอง
วัยรุ่น 50% หาข้อมูลสุขภาพและการบริโภคทางอินเทอร์เน็ต
วัยรุ่นใช้ Search Engine เช่น Google เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพและโภชนาการเป็นประจำ 14% บางครั้ง 42% นานๆ ครั้ง 20% และไม่เคยใช้ 24%
วัยรุ่นพูดคุยเรื่องสุขภาพบนเว็บไซต์ เช่น Myspace หรือ Facebook เป็นประจำ 12% บางครั้ง 28% นานๆ ครั้ง 19% ไม่เคยเลย 41%
(ที่มา : Scarborough Teen Health Perceptions Study)

.

.

.

ไอโฟนเสริมลุคคุณหมอ
39% จากการสำรวจคุณหมอ 300 คน ที่ใช้ Epocrates แอพลิเคชั่นด้านการแพทย์บนไอโฟน บอกว่าได้รับการยอมรับจากคนไข้ว่าใช้เทคโนโลยีที่ไฮเทคสุดๆ และให้ความรู้สึกว่าเป็นมืออาชีพมากกว่าหมอที่ไม่ได้ใช้
มากกว่า 70% ยังใช้โปรแกรม Epocrates อย่างน้อยวันละครั้ง
50% คาดว่าจะใช้มากขึ้นในอนาคต
(ที่มา : iPhoneWorld.ca)

.

.

.

เชื่อว่าฟิตเนสยังโต
7,300 ล้านบาท คือมูลค่าตลาดรวมของธุรกิจฟิตเนสเซ็นเตอร์ในปี 2552 เติบโต 9%
(ที่มา : ศูนย์วิจัยกสิกรไทย)
3 ปีสุวรรณภูมิ
71.8 ล้านคน คือ ตัวเลขผู้เดินทางเข้า-ออก ราชอาณาจักรไทย ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตั้งแต่เปิดให้บริการ
(ที่มา : www.tourism.go.th )

.

.

.

ทำไมแม้แต่คนอเมริกันยังแหยง Online Shopping
46% บอกว่าค่าจัดส่งสูงเกินไป
36% มีเงินไม่พอ
27% มองหาคูปองส่วนลด
26% ไม่ต้องการซื้อสินค้าด้วยวิธีนี้
24% ไม่มีตัวเลือกวิธีชำระเงินที่ต้องการ
22% ไม่ได้รับบริการสนับสนุน
21% กังวลเรื่องความปลอดภัยของข้อมูลบัตรเครดิต
(ที่มา : PayPal)

.

.

.

เศรษฐกิจระส่ำ คนไทยเปลี่ยนพฤติกรรม
88 % ซื้อสินค้าเท่าที่จำเป็น
29% ลดการทานอาหารนอกบ้าน
27% ซื้อของเป็นแพ็กเพื่อให้ราคาถูกลง
36% ใช้เวลาอยู่บ้านมากขึ้น
11% หางานพิเศษทำและทำโอทีมากขึ้น

(ที่มา : ThaiView 12, สมาคมวิจัยการตลาดแห่งประเทศไทย, กันยายน 2552)

source : http://bit.ly/4ooAMZ

.

.

.

สองสามเดือนที่ผ่านมา…

.

.

.

ครอบครัวเรามี “กิจกรรมใหม่” ประจำครอบครัว…นั่นคือ

.

.

.

การนั่งอ่านหนังสือที่ร้านกาแฟในวันว่าง

.

.

.

เราสองคนจะไปร้านกาแฟกันแต่เช้า และนั่งยาวจนเย็นย่ำ…

.

.

.

มีสองเรื่อง(จากหลายร้อยเรื่อง)ที่รู้สึกขอบคุณที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศญี่ปุ่น

หนึ่งคือ…ญี่ปุ่นเป็นประเทศพิสูจน์ข้อความที่ว่า

CUSTOMER IS KING…

ตราบเท่าที่เราใช้บริการ และอยู่ในสถานะ “ลูกค้า” เราคือราชา

อยากจะนั่งแช่ นั่งนานเท่าไหร่ก็นั่งไป พนักงานในร้านไม่กล้ามาเชิญออกแน่นอน ไม่แม้แต่มาทำเป็นกวาดพื้นใกล้ๆเหมือนที่บ้านเราเวลาที่พยายามจะกดดันลูกค้าให้ออกจากร้านไปซะ

.

.

.

อีกเรื่องคือ ขอบคุณคนญี่ปุ่น…ที่บริโภคกาแฟกันอย่างหนักหน่วงจนทำให้มีร้านกาแฟดีๆพุดขึ้นมาอย่างมากมายเพื่อตอบสนองความต้องการที่ล้นหลาม

.

.

.

ยิ่งในโตเกียวนี่แบบว่าเยอะจนนับไม่หวาดไม่ไหว…

แค่สาขาของร้านกาแฟยี่ห้อดังๆอย่าง STARBUCKS , DOUTOR, EXCELSIOR　หรือ TULLY’S ที่แทรกอยู่ทุกมุมของเมือง

รวมๆกันก็ไม่รู้กี่ร้านเข้าไปแล้ว

.

.

.

แต่ร้านกาแฟที่พิมกับช้างยุ่นไปใช้บริการบ่อยที่สุด คือร้านที่ชื่อว่า BLUE SQUARE CAFE’

อยู่ที่ตึก Mode Gakuen Cocoon Tower หรือตึกที่เป็นรูปทรงรังไข่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในใจกลางชินจุกุนั่นเอง

.

.

.

.

.

.

จริงๆแล้ว กาแฟของร้าน BLUE SQUARE CAFE’ ก็ไม่ได้มีรสชาติเลิศเลออะไร…แน่นอนว่าเทียบไม่ติดกับ

รสชาติหอมหวานไปถึงไส้ติ่งอย่างกาแฟของ STARBUCKS

.

.

.

แต่…ร้าน B.S.C. มีจุดแข็ง…ที่หาได้ยากในบรรดาร้านกาแฟในประเทศญี่ปุ่น นั่นคือ

การที่ทั้งร้านเป็น “เขตปลอดบุหรี่”

.

.

.

หลายคนอาจจะเถียงว่า

“อ้าว…STARBUCKS ก็ปลอดบุหรี่นะ  กาแฟก็อร่อย ไป STBs น่าจะดีกว่า”

.

.

.

แต่…

.

.

.

เนื่องด้วย STBs ยังคงฮิตติดลมบน…เวลานึกถึงร้านกาแฟดีๆ STBs ก็จะเป็นชื่อที่ลอยเข้ามาในหัวเป็นอันดับแรก เลยทำให้แทบจะทุกสาขา(เท่าที่พิมกับช้างยุ่นเคยไป)คราคร่ำไปด้วยผู้คนล้านแปด เบียดเสียดแย่งที่นั่งกัน แทนที่จะรู้สึกผ่อนคลาย กลับกลายเป็นความรู้สึก “ย้ายร้านเหอะ” ในหลายๆครั้ง

.

.

.

จริงๆที่ B.S.C. นี่ก็ใช่ว่าจะคนน้อย…แต่ก็นะ…ถึงคนจะเยอะยังไง ก็ยังไม่แออัดเท่า STBs

.

.

.

จุดเด่นข้อถัดมา คือ…

มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการอ่านหนังสือเป็นอย่างยิ่ง

.

.

.

จากการเก็บสถิติด้วยการประมาณอย่างคร่าวๆด้วยสายตาในทุกๆครั้งที่ไปใช้บริการ พบว่า…

ร้อยละ 80 ของลูกค้า อยู่ในช่วงอายุ 20 – 35 ปี

.

.

ร้อยละ 50 ของลูกค้าจะพก Notebook มาเล่น หรือทำงาน โดยที่ร้อยละ 95 ของผู้ที่พก Notebook มานั้น ใช้ยี่ห้อ APPLE หน้าตาโอเค และแต่งตัวแนวมากถึงมากที่สุด (กรี๊ดดดดดดดดดด หมั่นไส้มากๆๆๆ…นั่งจ้องทุกอาทิตย์จนอยากจะได้บ้างซักเครื่อง)

.

.

ในขณะที่ ร้อยละ 45 ของลูกค้าจะพกหนังสือมานั่งอ่าน

.

.

และอีกร้อยละ 5 ของลูกค้าเป็นพวก take away, จับกลุ่มคุยกัน หรือนั่งทำงานอดิเรกอื่นๆ

.

.

.

จากข้อมูลสรุปได้(อย่างคร่าวๆ มั่วๆ และมี bias)ว่า…ร้าน B.S.C. เหมาะกับการอ่านหนังสือเป็นอย่างยิ่ง เพราะส่วนใหญ่ของผู้ที่มาใช้บริการ มานั่งดื่มกาแฟพร้อมกับทำกิจกรรมที่ “ไร้เสียงรบกวนชาวบ้าน”

.

.

.

ไม่มีวัยรุ่นเกรียนๆ มานั่งส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว

ไม่มีพวกลุงๆป้าๆมาจับกลุ่มเม้าท์กันเสียงดัง

.

.

.

เยี่ยม!!!

.

.

.

เมื่อวันก่อน เพิ่งสั่งหนังสือเล่มใหม่จาก AMAZON.CO.JP มา

ตั้งใจว่าจะอ่านให้จบก่อนปีใหม่

เพื่อจะได้ซื้อหนังสือเล่มใหม่ ฉลองปีใหม่ ปีสดใสที่กำลังจะมาถึง

.

.

.

.

.

.

***************

อ่านจบแล้ว…คิดเห็นอย่างไร ฝากคอมเมนต์ไว้ได้นะคะ

***************

]]> http://pimandyun.wordpress.com/2009/12/14/leisure-time-activity-at-bsc/feed/ 17 Pimmie books article_big_1225977507_1 snm1 cats http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/12/toyama-day1/ http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/12/toyama-day1/#comments Sat, 12 Sep 2009 00:30:08 +0000 Pimmie http://pimandyun.wordpress.com/?p=1146 ]]> ในที่สุด…ช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึงซะที…ฮูเร่!!!!

.

.

.

.

.

คือช้างยุ่นเคยมาบอกไว้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน ว่าต้นเดือนกันยา จะมีประชุมวิชาการของ community นักฟิสิกส์ และวิศวะแห่งประเทศญี่ปุ่น

.

.

.

.

.

หรือที่ในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า “โอโยบุทซึริกักไค” (応用物理学会) หรือ…ที่คนในวงการเค้าเรียกกันสั้นๆว่า “โอบุทซึ”

.

.

.

.

.

ซึ่งโอบุทซึ จะถูกจัดขึ้นปีละ 2 ครั้ง ในช่วงเวลาที่ต่างกัน คือ ช่วงฤดูใบไม้ผลิ  และฤดูใบไม้ร่วง (ง่ายๆคือ ทุกครึ๋งปีนั่นเอง)

.

.

.

.

.

โดยที่การประชุมในช่วงฤดูใบไม้ผลินั้น สถานที่จัดประชุมจะอยู่ในโตเกียว หรือไม่ก็ปริมณฑล ส่วนการประชุมในช่วงฤดูใบไม้ร่วงนั้น จะจัดตามจังหวัดต่างๆผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป

.

.

.

.

.

ซึ่งสถานที่จัดโอบุทซึประจำฤดูใบไม้ร่วงของปีนี้ คือจังหวัด “โตยาม่า” (富山) และช้างยุ่นบอกว่าจะแพคพิมใส่กระเป๋าไปด้วยยยยยยยยยยย…เย่ๆๆๆๆ

.

.

.

.

.

ช้างยุ่นบอกว่า…เตรียมฟิตกระเพาะให้แข็งแรงงงงเลยนะ…เพราะจะพาไปทานของอร่อยๆเยอะมากๆ

.

.

.

.

.

แล้วก็จะพาไปเที่ยวหมู่บ้าน “ไอโนะคุระ” (相倉)  ซึ่งได้รับเลือกจาก UNESCO ให้เป็นมรดกโลกด้วย

.

.

.

.

.

ตื่นเต้นดีใจมากๆ ตั้งหน้าตั้งตารอออออออออ…เมื่อไหร่หนอจะถึงต้นเดือนกันยายน…ที่ดูตื่นเต้นแบบโอเวอร์ขนาดนี้ไม่ใช่อะไร คือนอกจากจะได้ไปหวีดหวาน และเที่ยวแบบสุดเหวี่ยงแล้ว การเดินทางครั้งนี้ จะเป็นครั้งแรกของพิมด้วยที่จะได้ขึ้น ชิงกันเซ็น !!!!

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ จริงๆก่อนหน้าที่จะมาอยู่ญี่ปุ่นนี่เคยมาเที่ยวญี่ปุ่นตั้ง 4 รอบ…แต่ทุกครั้งก็คืออยู่แต่ในโตเกียว และปริมณฑล ไม่เคยเดินทางไปต่างจังหวัดไกลๆ ก็เลยไม่เคยมีโอกาสได้นั่งชิงกันเซ็นซะที

.

.

.

.

.

แล้วมันเหมือนเป็นความหลังฝังใจวัยเด็ก…คือครั้งแรกที่มาญี่ปุ่นคือตอน ม.2 ตอนนั้นได้แต่ถ่ายรูปตอนชิงกันเซ็นวิ่งผ่าน ให้ตายสิ มันเท่ห์มากๆ เรียวๆเพรียวๆ ดูอวกาศๆ และยิ่งเท่ห์ขึ้นไปอีกเมื่อเทียบกับคุณพี่ ร.ฟ.ท. ของบ้านเราในสมัยนั้น

.

.

.

.

.

คิดมาตลอดดด ว่าซักวันนึงอยากจะนั่งให้ได้…ถึงตอนนี้จะไม่ได้เป็นรถไฟที่เร็วที่สุดในโลกแล้วก็ตาม แต่ก็เป็นความฝันวัยเด็ก…ที่อยากจะทำให้เป็นจริงมาตลอด…

.

.

.

.

.

………………………………………………………………………………………………..

และแล้ว…วันที่รอคอยก็มาถึงงงงงง

.

.

.

.

.

วันจันทร์ที่ 7 ก.ย. 52

เช็คความเรียบร้อยของสัมพารก!!! กระเป๋าลาก 1 ใบ เป้สะพายหลัง 1 ใบ และถุงใส่สูท

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

รูปคู่หน่อยเร้ววววว

.

.

.

.

.

หน้าตาดูระรื่นกว่าทุกครั้งงงง

.

.

.

.

.

ช้างบอกว่า เบามากๆไม่หนักเลย ให้ควานขึ้นมาขี่คอไปแล้วลากซุงไปด้วยก็ยังได้

.

.

.

.

.

นั่งรถไฟจากสถานีทะไคโดะหน้าบ้าน มาลงที่สถานีคิจิโจจิ (สายเคโอ-อิโนคะชิระ)

ก่อนที่จะเปลี่ยนไปขึ้นรถไฟของJR สายชูโอ ช้างยุ่นแวะร้านเบเกอรี่ประจำของพิมซื้อขนมปัง และน้ำผลไม้ให้หนึ่งชุดเพื่อรองท้อง

เพราะกว่าจะเดินทางไปถึงสถานีโตเกียวเพื่อไปขึ้นชิงกันเซ็งก็อีกตั้งครึ่งชม.

(สงสัยกลัวเค้าโมโหหิวจัดใช่มั้ยล่ะ!!!)

.

.

.

.

.

จะขึ้นรอบนี้ทันมั้ยยยย

.

.

.

.

.

ไงล่ะ…มัวแต่ยืนถ่ายรูป เลยชวดเลยยย…แต่ไม่เป็นไร อีกแป๊บเดียวขบวนถัดไปก็มา

ระหว่างยืนรอก็เลยจัดการหม่ำเบเกอรี่ให้ราบบบ

.

.

.

.

.

ช้างยุ่นพกพิม…พิมเลยพกลูกชาย กับลูกสาว ลูกชัยลูกอิ๋วสุดที่รักมาเที่ยวด้วยย

ดูสิ…ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันใหญ่เลยนะ

.

.

.

.

.

มาถึงแล้ววววว…สถานีโตเกียวที่รัก

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ลงมาถึงตัวสถานี…มาเจอร้านขายของ…เห็นชื่อร้านเลยรีบถ่ายมาฝากพี่สาวสุดที่รัก ฮิๆๆ

.

.

.

.

.

สถานีโตเกียวเป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ สามารถเรียกได้ว่าเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของโตเกียว

ผู้คนเลยพลุกพล่านมากๆ ยิ่งช่วงวันหยุดนี่ไม่ต้องพูดถึง…คนจะเหยียบกันตายให้ได้

คนที่มาญี่ปุ่นใหม่ๆ ถ้ามาเปรี้ยวมานัดเพื่อนที่สถานีโตเกียวนี่ บอกได้เลยว่าสามารถหลงเอาได้ง่ายๆ

.

.

ชิงกันเซ็นอยู่ที่ชานชลาหมายเลข 14 – 23

ขบวนของพิมกับยุ่นชานชลาที่เท่าไหร่ก็ยังไม่รู้ ต้องไปเช็คเอาจากหน้าจอ

.

.

.

.

.

ด้วยความที่ไปถึงสถานีโตเกียวเร็วว่าเวลาตั้ง 2 ชม. ก็เลยมีเวลาเดินชิลดูโน่นนี่

ลงบันไดเลื่อนจากตัวสถานีลงมา จะเจอกับที่ shopping และ cafe มากมาย

.

.

DEAN & DELUCA นี่เป็นร้านกาแฟดังในญี่ปุ่น…

จริงๆกาแฟก็งั้นๆนะ ขมๆแปลกๆ เคยดื่มเมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้เลิกกาแฟถาวรแล้ว

แต่ที่บอกว่าดัง เพราะว่าร้านนี้เค้าทำ ECO-Bag ออกมาขายแล้วสาวๆญี่ปุ่นฮิตหิ้วกันมากๆ

วันนั้นไปถึงร้านก็เกือบสอยมาบ้างแล้ว แต่สุดท้ายก็ถอดใจ เพราะที่บ้านก็มีอยู่ตั้งหลายใบ

ถ้าซื้อมาอีกก็จะเอามารกบ้านเปล่าๆ (ชิ…ทำเป็นคิดได้ จริงๆแล้วขี้เกียจหอบขึ้นรถลงเรือไปด้วยก็บอกมาสิ!!!)

.

.

.

.

.

ร้านขายของฝาก…ละลานตามากๆ

ขนม และของดังจากทั่วประเทศมีขายที่นี่หมด

.

.

.

.

.

งืมมม แค่เห็นรูปก็น้ำลายไหลแล้ว…

.

.

เดินช้อปได้ขนมมาหนึ่งอย่างก็หา cafe นั่งฆ่าเวลา

.

.

.

.

.

นี่คือขนมที่ซื้อมา…ฮิๆ จะเอาไว้ทานกับชาตอนไปถึงโตยาม่า

.

.

.

.

.

ไม่ได้โม้นะ…เลิกกาแฟแล้วจริงๆ!!

.

.

.

.

.

เบเกอรี่ตอนเช้ายังไม่อิ่ม…ขอตบด้วยครัวซองท์อีกชิ้นแล้วกัน

จะชิ้นใหญ่ไปไหน!!! (แล้วหมดมั้ยล่ะ…แหมมมทำเป็นบ่น)

.

.

.

.

.

พอทานอิ่ม…ก็เดินซื้อเบนโตเพื่อเอาขึ้นไปทานระหว่างนั่งชิงกันเซ็น

ซื้อเสร็จก็ขึ้นมาดูว่ารอบรถชิงกันเซ็นของเราต้องขึ้นไปที่ชานชลาหมายเลขที่เท่าไหร่

.

.

นั่นเลย ชื่อขบวน โทะคิ (とき) หมายเลข 319…โอเช…ชานชลาหมายเลข 20 ตอน 11: 12 น.

.

.

.

.

.

เจอเพื่อนนนนน ทักทายกันเล็กน้อย

.

.

.

.

.

เป็นช้างต้องอดทน!!

.

.

.

.

.

ยังไม่ถึงเวลา…แต่ขึ้นไปรอเลยก็แล้วกัน

.

.

.

.

.

ขึ้นไปปุ๊บ…ลงมาปั๊บ เพราะลืมไปว่าอยากจะเข้าห้องน้ำ!!!

เลยได้ถ่ายรูปคู่มาเก็บไว้

.

.

.

.

.

ขึ้นมาอีกรอบ…

มองไปด้านซ้าย…

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด….ลายโปเกม่อนด้วยง่ะ

แล้วขบวนของเราล่ะจะมีมั้ยๆๆๆๆ

.

.

.

.

.

เย่ๆๆ ขบวนของเราก็มี!!!!

ยังงงงง!!! นี่ยังไม่ใช่ขบวนเราซักหน่อย

.

.

.

.

.

ตื่นเต้น…ถ่ายด้วยๆ (รูปนี้หน้าบานๆ)

.

.

.

.

.

ไม่มีคนแล้ว ช้างยุ่น อีกรูป เร็วเข้า!!! (อะไรจะเห่อ!!!!)

.

.

.

.

.

ขอรูปคู่ด้วยยยย…

ฮ่าๆ แต่หัวช้างยุ่นดันไปบังน้องปิ๊กกาจู้ง่ะ

.

.

.

.

.

มีช้างหนึ่งตัวสบายไปล้านอย่าง โฮะๆๆๆ

ไม่ต้องมาตีหน้าเศร้านะ ถือไป!!!

.

.

.

.

.

โอ๊ะ…เจอแฝด

.

.

.

.

.

ภูมิใจในตัวเอง…ครั้งนี้โพสได้เหมือนมากกก ฮ่าๆๆ

คนงี้มองเพียบ…แต่ไม่เคยอายยอยู่แล้ววว…คนต่างชาติ…ทำไรแปลกๆไม่ผิดหรอก (เหรออออออ???)

.

.

.

.

.

ในที่สุดขบวนของเราก็มาถึงแล้ว…รีบถ่ายรูปเร็วเข้า เดี๋ยวต้องโดดขึ้นรถแล้วค่า

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ ชุดคุณยายคนนี้แบบว่าเร้าใจมากๆ…ขอเน้นนะคะว่าเป็นรุ่นคุณยายอ่ะ

.

.

.

.

.

จับลูกสาวกับลูกชายถ่ายรูปคู่กับรถไฟชิงกันเซ็น

.

.

.

.

.

ฮิๆๆๆ ถ่ายรูปครอบครัวในวันที่ไม่มีขาตั้งกล้อง

.

.

.

.

.

ท้องฟ้าสดใสของโตเกียว ก่อนขึ้นรถไฟ

.

.

.

.

.

ขึ้นมาแล้วววววววววววววววววววว…กรี๊ดดดดดดดดดด

(เวอร์ไปละๆ)

.

.

.

.

.

น้ำตาจะร่วง…ฝันตั้งแต่ตอนม.2 เป็นจริงแล้วค่าาาาาาาาา

.

.

.

.

.

สวยแค่ด้านนอก…ฮ่าๆ ข้างในก็งั้นๆ ความรู้สึเหมือนรถทัวร์ไฮโซ

.

.

.

.

.

แต่ถึงยังไงก็ตื่นเต้นอยู่ดี

.

.

.

.

.

เล่น twitter ไปพลางๆ

.

.

.

.

.

อากาศข้างนอกดีสุดๆ

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ…นั่งไปซักพัก…ท้องร้องอีกแล้ววววววววววว

.

.

.

.

.กล่องนี้ของพิม…เดินเลือกอยู่นานมากกกกกก

ตื่นเต้นๆๆ อยากเปิดแล้ววววววววว จะน่ารัก น่าอร่อยเหมือนในรูปมั้ยนะ

.

.

.

.

.

ข้าวกล่องช้างยุ่นนี่ก็ดูไม่ธรรมดาาาาาา…น่าหร่อยๆ

.

.

.

.

.

ไข่ตุ๋นก็น่าทานนนนน

.

.

.

.

.

แต่ยังไงก็สู้ของพิมไม่ได้ ดูซะ!!! โฮะๆๆ สุดยอดง่ะ…มาดูใกล้ๆกันดีกว่า

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ของหวาน

.

.

.

.

.

ของดังของเซนได

.

.

.

.

.

มีหูฉลามด้วยยยยย

.

.

.

.

.

มะเขือม่วงดอง…อร่อยสุดๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เยอะแยะมากหมายหลายช่อง…

แล้วหมดมั้ย…

จะเหลือหรอ…ราบบบบค่ะ!!!

.

.

.

.

.

ซูมให้กล่องช้างหน่อย…เดี๋ยวน้อยใจจจจจ

งืมมม ก็น่าทานไม่เบาาาาา (แต่ยังไงก็แพ้ของเค้านะ)

.

.

.

.

.

อิทะดาคิมัส…สุหรุ!!!

.

.

.

.

.

ง้ามมมมมมมมมมมมมมม

.

.

.

.

.

ก้อนเมฆน่ารักจัง

.

.

.

.

.

อิ๋ว กะชัยสนุกกันใหญ่

.

.

.

.

.

ลงจากชิงกันเซ็นแล้วค่า…

นั่งไป 1 ชม. ตอนนี้มาถึงสถานีเอจิโกะยูซาว่า (越後湯沢) จังหวัดนีงาตะ เพื่อต่อรถไฟไปโตยาม่า

.

.

.

.

.

คราวนี้ขึ้นขบวนชื่อ ฮาคุทากะ (はくたか)

วิ่งหน่อย…เวลางวดเข้ามาแล้ว

ไม่ค่อยชอบเวลาต่อรถแบบนี้เลย ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้เวลาน้อยนิด…ยิ่งพวกเครื่องบินนี่ยิ่งหนัก

เคยต้องวิ่งแบบหน้าตาตื่นขึ้นเครื่อง เพราะ gate ที่ลงมา กับ gate ที่ต้องบินไป อยู่ห่างกันมาก

แล้วต้องไปต่อที่สนามบินนานาชาติของประเทศที่ไม่เคยไปมาก่อน

ปวดหัวมากๆ

แต่นี่เป็นรถไฟ…ดีหน่อย เพราะชานชลามันไม่ได้อยู่ไกลกันมาก

แต่ก็ให้เวลานิดเดียว แบบประมาณว่าไม่ถึงสิบนาที ก็ต้องวิ่งเหมือนกัน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ขบวนนี้แหละค่า…ขึ้นโลดดดดดด

.

.

.

.

.

มุ่งหน้าไปตู้เบอร์ 4

.

.

.

.

.

มาถึงที่นั่งแล้ว

.

.

.

.

.

นั่งต่อไปอีกสองชม.

.

.

.

.

.

นั่งไป เม้าท์กันไป เล่น iPhone ไป สนุกสนาน…เวลาผ่านไปเร็วมาก

.

.

.

.

.

เย่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หยัดเต๊ะไมริมาชิตะ!!!!!

มาถึงแล้วค่าาาาา

.

.

.

.

.

ขอบคุณนะคะคุณรถไฟ…ที่พามาถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ

.

.

.

.

.

ช้างต้องลากซุงขึ้นบันได…น่าสงสารจริงๆ ฮึบๆๆ สู้ๆนะช้างงงงยุ่นนน

.

.

.

.

.

เจอรถไฟหน้าตาน่ารักวิ่งผ่านมาพอดี…รถไฟที่ตจว.นี่น่าตาแปลกๆน่ารักเยอะมาก

เคยดูรายการหนึ่ง เค้าทำเกี่ยวกับเรื่องโอตากุที่บ้าคลั่งเกี่ยวกับเรื่องรถไฟในญี่ปุ่น

มีคนนึง…สุดยอดมาก…คือ เคยนั่งรถไฟมาแล้วทุกประเภท ทุกขบวนในญี่ปุ่น!!!!!!!!!!

ไม่ว่าจะเป็นชิงกันเซน(รถไฟหัวกระสุน ความเร็วสูง) เด็งฉะ(รถไฟฟ้า) เร็ทฉะ(รถไฟธรรมดา)

.

.

ที่ญี่ปุ่นจะมีพวกโอตากุที่คลั่ง หรือเชี่ยวชาญในเรื่องโน้นนี้นั้นเยอะแยะไปหมด

คนต่างชาติมักจะมี image แย่ๆเกี่ยวกับพวกโอตากุ

เพราะได้รับอิทธิพลทางความคิดมาจากการอ่านจากหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น

เนื่องจากในการ์ตูนมักจะเขียนอ้างถึงพวกโอตากุในมุมโรคจิตๆ ดูเป็นคนแปลกๆ เก็บตัว

เช่น พวกคลั่งการ์ตูนอะนิเมชั่น หรือภาษาญี่ปุ่นเรียกแค่สั้นๆว่า “อะนิเมะ”

หรือโอตากุคลั่งการอ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น หรือที่ภาษาญี่ปุ่นเรียก “มังง่ะ”

คือ…ในสมัยก่อน คำว่าโอตากุ อาจจะดูแรง และมีความหมายไปในเชิงลบ

แต่จากการสังเกตตั้งแต่อยู่ญี่ปุ่นมา ทำให้ได้รู้ว่า โอตากุ ไม่ได้แย่อย่างที่คิด

ปัจจุบันมีการใช้ในความหมายที่กว้างขึ้น คือ รวมถึงพวกที่ คลั่งอะไรซักอย่างมากๆด้วย ง่ายๆคือ

พวกที่บอกว่าตัวเองเป็น…mania คลั่งการดู คลั่งการฟัง คลั่งการซื้อ หรือคลั่งการสะสมอะไรบางอย่าง

ก็สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นโอตากุได้แล้ว

.

.

.

อย่างในแล็บยุ่น มีเพื่อนนักวิจัยคนนึงเป็นพวกคลั่งรถไฟ ภาษาญี่ปุ่นเค้าเรียกว่า

เทะทซึโดโอตากุ (鉄道オタク)

ซึ่งจะใช้เวลาว่างของตัวเองทั้งหมดไปหมกมุ่นอยู่กับการสะสมโมเดลรถไฟ อะไรที่เกี่ยวกับรถไฟนี่แกซื้อหมด

และ…ท่องตารารถไฟทั่วประเทศ!!!

อย่างถ้าอยากจะรู้ว่า จากสถานีหน้าบ้านพิม ไปฮ็อกไกโด ด้วยระยะทางที่สั้นที่สุดนี่แกสามารถบอกได้เลยว่า

ต้องขึ้นรถไฟตอนกี่โมง ต่อสายไหน ไปยังไง…

.

.

.

จริงๆก็ไม่ใช่ว่าจะบ้าคลั่งจำกันไปแบบไร้ความหมายนะคะ เพราะเค้าก็จะมีการแข่งขันกันระหว่างพวกโอตากุด้วย

จริงๆก็น่าจะคล้ายกับแฟนพันธุ์แท้บ้านเราน่ะแหละ เพียงแต่เหนือชั้นกว่าหน่อย

.

.

.

ที่เสียบตั๋วออกยังเป็นระบบยื่นให้พนักงานสถานีอยู่เลย

แสดงถึงความไกลปืนเที่ยง

แต่ดีนะ…ดูไม่เย็นชา…คือได้มีปฎิสัมพันธ์กับผู้คนบ้าง

อะไรที่เป็นอัตโนมัติมากๆก็ไม่ไหว อย่างที่โตเกียวนี่ผู้คนเย็นชา ไม่มีใครยุ่งกับใคร

อย่ามาทำอะไรชักช้าน่ารำคาญ ทุกชีวิตดูเร่งรีบ

ยิ่งได้มาตจว.อย่างนี้ ยิ่งเห็นความแตกต่าง

.

.

.

.

.

ออกมาแล้ว นอกสถานี

และตึกสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ก็คือโรงแรมที่จะใช้ไว้ซุกหัวนอนตลอดทริปนี้

ฮ่าๆ อะไรจะวิเศษ ไม่ต้องเดินไกล ออกมาจากสถานีก็ถึงโรงแรมเลย

.

.

.

ช้างยุ่นบอกว่า นี่คือสาเหตุนึงที่เลือกมาโดยรถไฟ

คือจริงๆแล้ว นักวิจัยคนอื่นในแล็บ เค้ามาโดยเครื่องบินกันหมด เพราะเดินทางแค่ชม.เดียว

แต่ยุ่นบอกว่า พวกนั้นอาจจะลืมคิดไปหน่อยรึเปล่า ว่าไหนจะต้องนั่งรถทัวร์ หรือรถไฟไปสนามบินฮาเนดะ

ต้องไปก่อนเวลาเครื่องออกเป็นชม.ๆ แถมพอลงจากเครื่องก็เสียเวลารอรับกระเป๋า แล้วก็ต้องนั่งรถเมล์เข้ามาในตัวเมืองโตยาม่าอีก

มารถไฟแบบพิมกับยุ่นนี่ อาจจะลำบากตอนต่อรถไฟ แต่สะดวกมากๆคือรถไฟมาเกยอยู่หน้าโรงแรมเลย

แถมได้ชมวิวสวยๆตลอดทาง

อยู่บนเครื่องบินจะเห็นอะร้ายยยยย…ฮิๆๆ

.

.

.

.

.

ถ่ายรูปกับหน้าสถานีเวอร์ชั่นขี้เกียจเดินไปใกล้ๆ เพราะแดดแรงมากๆ อยากรีบไปโรงแรมแล้ว

.

.

.

.

.

ออกมาจากสถานี ทางด้านซ้ายมือใกล้ๆกัน (คือจริงๆแล้วมันก็อยู่ติดกับสถานีเลยแหละ) มีห้างขนาดใหญ่ ชื่อ Marier

พิมรีบเล็งไว้เลย เพราะวันพรุ่งนี้ที่ช้างยุ่นไปทำงาน พิมจะมาสิงอยู่ที่นี่แหละ

ลูกสาวคูแม่แมวน้ำซะอย่าง…ฮ่าๆ วิญญาณผีช้อปปิ้งตามห้างสิงได้ทุกเมื่อ…

สามารถเดินห้างได้เป็นวันๆ ทุกร้าน ทุกชั้น ทุกแผนก เดินได้ไม่มีเบื่อ

.

.

.

.

.

มัวแต่ถ่ายรูปให้ภรรยา…ปล่อยกล้องได้แล้ว เค้าถ่ายให้บ้าง!!!

.

.

.

.

.

แค่ข้ามไฟแดง 2 ไฟแดง…ก็ถึงโรงแรมแล้ว สะดวกจริงๆ!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ถึงโรงแรมแล้วจ้าาาาาา…

นั่งพักเหนื่อยกันแป๊บนึง ตากแอร์เย็นฉ่ำ จิบชาเขียว พร้อมกับทานขนมที่ซื้อมา!!!!

แกะเลยๆๆๆ

.

.

.

.

.

package สินค้าของญี่ปุ่นนี่ไม่เคยทำให้ผิดหวัง…เนี้ยบตลอด

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฮ่าๆๆ  มันคือ คุ้กกี้ค่าาาาาาาา….อาจจะดูธรรมดา แต่รสชาติเยี่ยมมากๆ

เข้ากับชาเขียวร้อนสุดๆ อร่อยๆ

ตอนแรกกะว่าจะเอาไว้ทานตอนเช้าของทุกวันกับชาร้อน

แต่พอเปิดกล่องปุ๊บ…

แร้งก็ลงกันสองตัว…จนราบบบบบบบบบบบบบบบบ -_-’

.

.

.

จากนั้นก็อาบน้ำให้สดชื่น แล้วก็ลงไปเดินเล่น และตระเวณหาร้านอาหารกัน หิวแล้วๆๆ

.

.

.

ท้องฟ้าสดใสมากกกกกกกกกกกกก

.

.

.

.

.

เมืองเค้ามีรถรางด้วยน้า…สีชมพูซะด้วย น่ารักที่สุด

พรุ่งนี้ช้างยุ่นก็ต้องนั่งรถรางไปประชุมที่มหาวิทยาลัยโตยาม่า

เห็นยุ่นบอกว่า 200 เยน ตลอดสาย

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ หน้าตาน่ารักสุดๆ ดูเป็นกุลสตรีมากมาย

.

.

.

.

.

เห็นรูปปั้นอย่างงี้แล้วทนไม่ได้จริงๆ ต้องขอเข้าไปมีส่วนร่วมนิดนึง

.

.

.

.

.

ช้างยุ่นงี้ตัวดีเลยอ่ะ เวลาเห็นอะไรโรคๆแล้วชอบไล่ให้ไปถ่ายรูปด้วย -_-’

ถ่ายรูปไปก็หัวเราะตัวอ่อนตัวงอไป…เฮ้อ จะบ้าตาย

ไม่หรอก…จริงๆแล้วพิมนี่ตัวชอบเลย ประหลาดดี ฮ่าๆ ชอบๆ

แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเวอร์ชั่นทำท่าทางเลียนแบบมากกว่า

แต่บางทีก็แอบกลัวนะ

ว่าไอ้ที่ไปทำท่าทางล้อเลียนเค้านี่ คือเป็นสิ่งสำคัญ หรือเคารพบูชาของประเทศเค้ารึเปล่า

กลัวโดนรุมยำเหมือนกัน

เพราะฉะนั้นก่อนถ่ายรูปทุกครั้ง ก็จะพยายามพิจารณา หรือไม่ก็รีบถ่ายอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งหนีไป ฮิๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ออกมาจากโรงแรม…เดินวนไปเวียนมาก็ยังไม่เจอร้านที่ถูกใจ…

ก็เลยบอกช้างยุ่นว่า ลองเดินไปหลังโรงแรมกันมั้ย

แล้วก็…บิงโก!!!!!! ในที่สุดก็เจอร้านนึง…ดูเล็กๆ แต่อบอุ่น…ดูจากหน้าร้านแล้วไม่น่าจะผิดหวัง

.

.

.

.

.

เตรียมตัวเช็ดน้ำลายกันได้แล้วนะค้าาา…ฮิๆๆ

.

.

.

.

.

น้ำชาในแก้วเบียร์

จริงๆนะ ไม่ได้โม้…เลิกดื่มกาแฟแล้ว…โปรเจคต่อไปคือเลิกเหล้าเบียร์

ฮ่าๆ ต้องทำให้ได้ เพราะจะได้จวกคนที่อยู่ข้างๆให้เลิกให้ได้!!!

เท่ห์จะตาย…เข้าร้านเหล้า แล้วสั่งน้ำชา

.

.

.

.

.

กุ้งญี่ปุ่นไม่แพ้ๆๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คนญี่ปุ่นนี่โชคไม่ดีอย่างคนไทยที่มีน้ำจิ้มทะเลรสเด็ด

เมื่อกี๊ตอนทานกุ้งนี่กรี๊ดมากๆ คือเนื้อกุ้งแน่นมาก สดสุดๆ

เสียอย่างเดียว…น่าจะมีน้ำจิ้มทะเล

ทานไปก็บ่นให้ช้างยุ่นฟังไป

.

.

บนโต๊ะอาหารนี่มีแต่โชหยุวางอยู่…ซึ่งเค้าก็ไม่ได้เอาไว้จิ้มเนื้อกุ้งเนื้อปลาเนื้อหอยแต่อย่างใด

แต่เอาไว้ทานกับซาชิมิ

.

.

อาหารส่วนใหญ่ของญี่ปุ่นนี่จะไม่ค่อยมีน้ำจิ้มอะไรเหมือนบ้านเรา

คือเค้าจะให้ความสำคัญกับรสชาติดั้งเดิมของอาหารมากๆ

คือพยายามปรุงแต่งรสชาติให้น้อยที่สุด

อย่างมากก็อาจจะแค่มีเกลือให้จิ้ม

.

.

.

.

.

เมนูแรก…เป็นของดังของโตยาม่าเลย

ชื่อ เก็งเกะคาระอะเกะ

บีบมะนาวให้ทั่ว…แล้วก็จิ้มเกลือ

เก็งเกะ นี่คือชื่อของปลา

เนื้อปลานุ่มมากๆ แทบจะละลายในปาก…

.

.

.

.

.

ต่อไป…ซาชิมิ โมริอาวาเสะ (โมริอาวาเสะ…แปลว่า จานรวม)

จานนี้นี่…ตอนแรกพิมบอกช้างยุ่นว่า ขอบาย…เพราะไม่ชอบปลาดิบ

ตั้งแต่มาญี่ปุ่นนี่เคยทานอยู่แค่ไม่กี่ครั้ง

ซึ่งทั้งหมดเป็นการทานในสถานการณ์ที่ไม่สามารถเลี่ยงได้

เช่นไปทานข้าวกับเจ้านายคนญี่ปุ่นของยุ่น หรือคุณพ่อชาวญี่ปุ่นของเพื่อน

เค้ายื่นให้ ก็ต้องกลั้นใจทาน

.

.

.

คือพิมไม่ไหวกับพวกของดิบๆ มันจินตนาการโรคจิตไปต่างๆนานา ฮ่าๆ

เช่นแบบ…กลัวมันจะเข้าไปแหวกว่ายต่อในกระเพาะเรา…(เฮ้อ…จิตมากๆอ่ะ)

แล้วอีกสาเหตุนึงที่สำคัญคือ กลิ่นมันจะคาวๆ แหวะๆ ไม่ไหวๆ

.

.

.

แต่จานนี้นี่…ช้างยุ่นการันตี บอกว่าดูสดน่าอร่อยมากๆ

และรับรองว่าไม่คาวเหมือนที่โตเกียวแน่นอน…เพราะนี่เมืองทะเล

.

.

.

คะยั้นคะยออยู่ซักพัก เลยลองดู

.

.

.

พอลองทานดูเท่านั้นแหละ…โอ้ววว…เปลี่ยนโลกเลยค่ะ

มันอร่อยมากๆ

เนื้อแน่น…ไม่คาว อร่อยยยยยยยยยยย!!!!!!!

พิมเลยกวาดคนเดียวแทบจะราบ

ช้างยุ่นได้แต่มองตาปริบๆด้วยความมึนงง…

.

.

.

.

.

ดูสิ…น้องกุ้งน่ารักมั้ยคะ

.

.

.

.

.

มีเปลือกหอยตกแต่งจานมาด้วย

.

.

.

.

.

โฮะๆๆ

.

.

.

.

.

สั่งซุปมาซดให้คล่องคอหน่อย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

โว้ววววว

.

.

.

.

.

เนื้อแน่น กล้ามโต๊โต

.

.

.

.

.

แงะๆแคะๆ…อร่อยที่สูดดดดดดดดด

.

.

.

.

.

ของเค้าสดจริงๆ!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

จุดนี้ต้องเปิบด้วยมือเท่านั้น!!

.

.

.

.

.

ปลาย่างเกลือ

.

.

.

.

.

เหลือแต่กระดอง

(ทำไมต้องทำหน้าโหดด้วยล่ะคุณปู…)

.

.

.

.

.

วันนี้ทานแบบผู้ดี…คือไม่ได้อิ่มพุงกางแทบจะต้องกลิ้งขึ้นโรงแรม

จริงๆแล้วไม่ได้อยากจะเป็นผู้ดีอะไรกันหรอก แต่ว่าพรุ่งนี้คุณช้างยุ่นมี present สำคัญ เลยต้องรีบกลับมาซ้อมพรีเซนต์

แล้วก็ต้องรักษาร่างกายด้วย เดี๋ยวไปอาหารเป็นพิษ ท้องเสียท้องร่วง ไม่สบายขึ้นมาแล้วจะเศร้า

.

.

.

.

.

ก่อนขึ้นห้อง เดินข้ามถนนไปแวะคอนบินี่ (ร้านสะดวกซื้อ) แถวโรงแรม ซื้อน้ำ และคัพนู้ดเดิ้ล ฮ่าๆ เผื่อหิวกลางดึก

.

.

.

.

.

ถึงโรงแรมแล้ว…อิ่มง่วงมากๆ แต่ยังนอนไม่ได้

เพราะว่าต้องเป็น coach ซ้อมพรีเซนต์ให้ช้างยุ่น

.

.

.

พรุ่งนี้คุณช้างต้องพรีเซนต์สิบนาที แล้วฮีเป็นโรคจิตอย่างหนึ่ง…คือเค้าบอกสิบนาที ก็ต้องซ้อมให้ได้สิบนาที

ช้างยุ่นอ้างว่า คนญี่ปุ่นเค้า concern เรื่องเวลามากๆ

ก็รู้…ว่าเค้าให้ความสำคัญเรื่องเวลา…จริงๆก็ไม่ใช่แค่ญี่ปุ่นหรอก มันก็แทบทุกชาติน่ะแหละ

แล้วก็เป็นเรื่องดี ที่เราเป็นคนรักษาเวลา

.

.

.

แต่เกินมาแค่สิบกว่าวิ…แหม มันจะอะไรนักหนา…หึ่ยยยย

.

.

.

คือพิมนี่ช่วยซ้อมพรีเซนต์ให้ยุ่นมาตั้งแต่สมัยเรียนโทโน่นนนนน…ยันจบเอก

ตอนอยู่ไทย ก็ออนไลน์ซ้อมข้ามประเทศ ไม่ได้หลับได้นอน

.

.

.

ความโรคจิตเรื่องเวลาต้องเป๊ะๆนี่เป็นมาตั้งแต่สมัยโน้น จริงๆแล้วพูดได้โอเคตั้งนานแล้ว

แต่เวลาเลยไปแค่สิบห้าวิ ก็ต้องซ้อมๆๆ จนได้เวลาเป๊ะๆ

สรุปว่าพี่เค้าซ้อมไปไม่รู้กี่สิบรอบ

.

.

.

ไอ้คนฟังนี่ฟังจนแทบจะพูดแทนได้

.

.

ซ้อมกันถึงเกือบๆห้าทุ่มก็เข้านอน…เป็นอันหมดหนึ่งวันที่โตยาม่า

.

.

.

.

.

โฮกกกก เป็นบล็อกที่ถึกมากกกกกกกกกกกกกกก

นี่เพิ่งจะจบไปแค่วันแรกงั้นหรอ

ฮ่วยยยย…เหลืออีกตั้งสามวัน เดี๋ยวค่อยๆทะยอยอัพก็แล้วกันเนาะ

]]> http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/12/toyama-day1/feed/ 26 Pimmie P1030405 page20 page21 P1030412 P1030413 page22 P1030424 P1030425 P1030426 P1030429 P1030431 page23 P1030435 P1030437 P1030440 P1030441 P1030442 P1030443 P1030444 page24 P1030450 P1030452 P1030453 P1030456 page25 P1030464 P1030466 P1030467 P1030468 P1030469 P1030465 P1030470 P1030472 P1030476 P1030477 P1030480 P1030481 P1030482 P1030484 P1030486 P1030488 P1030489 P1030491 P1030495 P1030497 P1030498 P1030499 P1030500 P1030502 P1030503 P1030504 P1030505 P1030506 P1030507 P1030509 P1030510 P1030511 P1030512 P1030513 P1030514 P1030515 P1030517 P1030527 P1030528 P1030529 P1030535 P1030539 P1030542 P1030545 P1030547 P1030548 P1030550 P1030551 P1030552 P1030553 P1030559 P1030560 P1030563 P1030564 P1030569 P1030570 P1030573 P1030575 P1030578 P1030579 P1030583 P1030584 P1030587 P1030588 P1030589 P1030590 P1030597 P1030598 P1030599 P1030601 P1030602 P1030604 P1030605 P1030606 P1030608 P1030610 P1030611 P1030612 P1030613 P1030614 P1030615 P1030616 P1030617 P1030618 P1030623 P1030624 P1030625 P1030626 P1030627 P1030628 P1030629 P1030630 P1030632 P1030636 P1030637 P1030639 P1030643 http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/06/good-morning/ http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/06/good-morning/#comments Sun, 06 Sep 2009 00:25:13 +0000 Pimmie http://pimandyun.wordpress.com/?p=1142 ]]>

อรุณสวัสดิ์เช้าวันใหม่
.
.
.
การถูกแสงอาทิตย์ยามเช้าปลุกนี่เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ
.
.
.
แต่แดดแรงขนาดนี้ก็ยังมีคนบางคนนอนไม่ลุกปลุกไม่ตื่นนน
.
.
.
ช้างงงงงงงง ตื่นมาลากซุงได้แล้วววววววววจ้าาาา
.
.
.
วันนี้แพลนไว้ว่าจะทำก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นให้ช้างทาน
.
.
.
จะออกมาหน้าตาดูได้มั้ยนะ??

วันนี้โชคดี รอไม่ถึง10 นาทีก็ได้ทานแล้ว
.
.
.

ทานกันจนท้องบาน
.
.
.

.
.
.
แต่ก็ยังไม่วายที่จะมีไอติมเย็นๆอีกแท่งล้างปาก

เกี่ยวแขนกันเดินกลับบ้านสบายใจ…

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ มีแต่ทำอาหารสำหรับคนผอมให้คนอ้วนทานอยู่นั่นแหละ แล้วอย่างงี้เมื่อไหร่จะผอมมมมมยะ!!!

.

.

.

.

.

แต่เอาน่าาาา…เห็นอัพบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ทานงี้ทุกวันนะคะ วันอื่นๆก็ทานเบาๆแหละ

.

.

.

.

.

เมนูแพนงหมูนี่ก็เป็นคนเสนอช้างยุ่นเอง เหมือนกับวันที่ทำไก่ผัดขิง

.

.

.

.

.

ไม่รู้สิ…เหมือนไม่ได้ทานมานานนนนนนนนนนนนนนนนนนมากๆแล้ว พวกแกงกะทินี่ไม่ได้ทำมาน่าจะเกินครึ่งปี

พลิกดูวันหมดอายุของน้ำพริกนี่แทบตกใจ คือเหลืออีกแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น

ก็เลยยิ่งได้ข้ออ้างในการทำเข้าไปใหญ่ ฮิๆๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ส่วนผสม

หมายเหตุ: อันนี้สูตรสำหรับคนอยู่ญี่ปุ่นนะคะ เลยจะไม่ได้ครบเครื่องเหมือนต้นตำรับ

1.น้ำมัน

2.น้ำพริกแกงแพนง

3.กะทิ

4.เนื้อหมู

5.น้ำปลา

6.น้ำตาลปี๊บ

7.พริกขี้หนู

8.ใบ sweet basil

.

.

.

.

.

วิธีทำ

1.ผัดพริกแกงกับน้ำมันให้หอม

(น้ำมันนี่ใส่นิดเดียวพอนะคะ เพื่อความสวยงามเฉยๆ จริงๆจะผัดกับกะทิให้แตกมันอย่างเดียวก็ได้)

2.ใส่หัวกะทิ แล้วผัดให้แตกมัน

3. ใส่เนื้อหมูลงไปผัดให้เข้ากันจนสุก

4. ใส่กะทิที่เหลือ

5. ปรุงรส ใส่น้ำตาปี๊บเพิ่มความหวาน และถ้ายังเค็มน้อยไปก็เหยาะน้ำปลานิดนึง

6. ตามด้วยพริกขี้หนู

7. เคี่ยวให้เข้าเนื้ออีกซักพัก แล้วก็เด็ด sweet basil ใส่

8. ปิดไฟ…ตักข้าวสวยยยยยยย

.

.

.

.

.

]]> http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/04/panaengmoo/feed/ 0 Pimmie page1 page2_1 http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/04/yosakoi/ http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/04/yosakoi/#comments Fri, 04 Sep 2009 00:33:45 +0000 Pimmie http://pimandyun.wordpress.com/?p=1111 ]]>

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา พิมกับยุ่นไปดูประกวดเต้น yosakoi ที่หน้า NHK ตรงชิบุย่ามาค่ะ

.

.

.

.

.

ใครยังไม่เคยรู้จักว่า yosakoi คืออะไรยังไง ลองเข้าไปอ่านในนี้นะคะ (ประวัติโดยย่อ)

มีประวัติโดยย่อเป็นภาษาไทยที่พอจะช่วยให้ทำความรู้จักกับ yosakoi ได้ดีในระดับนึง

.

.

.

.

.

มีไฟล์วิดีโอมาฝากด้วย 2 ไฟล์ เผื่อว่าจะช่วยให้เห็นภาพมาขึ้นนะคะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คนที่มาร่วมขบวนเต้น yosakoi นี่ ถ้าสังเกตดูดีๆจะมีทุกวัยเลยนะคะ ตั้งแต่เด็กน้อยตัวจิ๋วๆสามสี่ขวบ

ไปจนถึงรุ่นคุณย่าคุณยายโน่นเลย

.

.

.

.

.

หรือเผลอๆอาจจะเป็นคุณทวด!!!

คือคนแก่ๆในประเทศนี้เราจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด เพราะเห็นมาหลายคนแล้ว

ที่ดูเหมือนเจ็ดสิบ แต่อายุจริงนี่ปาเข้าไปเกือบร้อย

.

.

.

.

.

ยิ่งเห็นคุณยายชาวญี่ปุ่นมากระโดดโลดเต้นขนาดนี้นี่ยิ่งเป็นการช่วยตอกย้ำในความแข็งแรงของคนประเทศนี้

.

.

.

.

.

คือต้องแข็งแรงจริงๆนะคะ ไม่งั้นมาร่วมขบวน dance กระจุยอย่างงี้ไม่ได้แน่ๆ

.

.

.

.

.

จะบอกว่า นี่เค้าไม่ได้เริ่มเต้นกันตรงหน้า NHK นะคะ แต่ว่าจุดที่กรรมการนั่งให้คะแนนนี่อยู่ตรงนี้ พิมกับยุ่นก็เลยตั้งป้อมดูมันตรงนี้

เพราะคิดว่า จุดที่ให้คะแนนนี่แหละ ทุกคนต้องเต้นกันแบบสะบัด และเต็มที่ที่สุด

แต่จริงๆแล้วเค้าเต้นกันมาตั้งแต่โน่นนน….โอโมเตะซันโดะ เรื่อยมา ผ่านฮาราจุกุ แล้วก็มาสิ้นสุดการเต้นที่หน้า NHK

.

.

.

.

.

ปีหน้าถ้าไม่ติดอะไรนี่จะต้องมาดูอีกแน่นอน…คราวนี้จะไปดูตั้งแต่ต้นขบวนโน่นเลย

.

.

.

.

.

พอดู yosakoi เสร็จ ก็เดินมาปฎิบัติการอุกอาจเปลี่ยนค่ายมือถือกันที่ชิบุย่าต่อ

.

.

.

.

.

รอมานาน…

.

.

.

.

.

จดๆจ้องๆมาหลายเดือน

.

.

.

.

.

และในที่สุด…

.

.

.

.

.

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ไอ่นิล กับแม่มะลิแห่งค่าย softbank ก็มาอยู่ในมืออวบๆของพิมและยุ่นนนนนนนนน

(แม่มะลิ สีขาว ของพิม ไอ่นิล สีดำ ของยุ่น)

.

.

.

.

.

และแม่มะลิ กับไอ่นิลนี่เอง ที่เป็นต้นเหตุของการดอง blog มาซะเกือบจะหนึ่งอาทิตย์เต็ม

.

.

.

.

.

ฮ่าๆๆๆ…ไม่รู้เรียกเบอร์ห้า บ้าเห่อรึเปล่า แต่ติดกันหนึบหนับ

.

.

.

.

.

ตั้งแต่มีแม่มะลิในครอบครองนี่ ชีวิตประจำวันง่ายขึ้น สนุกขึ้น และมีสีสันขึ้นทันตาเห็น

.

.

.

.

.

จากเดิม…จะส่ง message หายุ่นทีนี่เพลียมากๆ

คือต้องบอกก่อนว่า มือถือเก่าของค่าย au นี่ เวลาจะส่ง msg หากันนี่มีอยู่สองระบบให้เลือกส่ง

คือส่งแบบ e-mail หรือ c-mail

ข้อดีของ e-mail ก็คือส่งได้ยาวเหยียด แต่เสียงตังค์ ในขณะที่ข้อดีของ c-mail คือ ฟรี แต่ส่งได้สั้นมากๆ

.

.

.

.

.

แน่นอน…เวลาพิมจะส่งข้อความหายุ่น ก็ต้องเลือก c-mail เพราะ ฟอ รอ อี ฟรี!!

แต่มันเพลียยยยย…เพราะต้องส่งไม่รู้กี่ครั้งกว่าจะพูดสิ่งที่ต้องการจะบอกอย่างครบถ้วน

.

.

.

.

.

แถมกว่าจะส่งได้แต่ละครั้งนี่ก็ไม่รู้ต้องกดกี่ปุ่ม

กดปุ่มรูปซองจดหมาย >> กดเลือกว่าจะส่งด้วย c-mail>> กดเลือกเขียนข้อความใหม่ >>

เขียนข้อความ >> กดปุ่มกลับมาหน้ากลาง>> กดปุ่มเพื่อใส่ชื่อคนรับ>> กดปุ่มกลับมาหน้ากลาง>>

กดปุ่มเขียน title>> กดปุ่มกลับมาหน้ากลาง>> และกดปุ่มส่ง!!!

.

.

.

.

.

ปาดเหงื่อสิบที แล้วทำซ้ำเรื่อยไปจนกว่าจะส่งครบทุกข้อความ

.

.

.

.

.

แต่ตั้งแต่มีแม่มะลิ ชีวิตก็ง่ายขึ้นนนนนนนน

.

.

.

.

.

ก็แค่ touch โปรแกรม msg

เลือกชื่อคนที่เราจะส่งถึง

แล้วก็พิมพ์ข้อความ

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนน่าตกใจ

.

.

.

.

.

บางคน (โดยเฉพาะสาวก Blackberry) อาจจะบอกว่า ไม่น่าจะเร็ว

เพราะพิมพ์ด้วยระบบสัมผัสหน้าจานี่น่าจะช้าไม่เบา

.

.

.

.

.

แรกๆก็ยอมรับว่ามันก็ช้าจริงๆแหละ แต่นั่นเป็นเพราะยังไม่ชิน

นี่ผ่านมาเกือบอาทิตย์ ชินมากขึ้น ก็พิมพ์เร็วขึ้นเรื่อยๆ

และคาดว่าถ้าใช้ต่อไปนานๆก็น่าจะเร็วขึ้นได้อีกกก โฮะๆๆ

.

.

.

.

.

.

อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ msg หายุ่นได้อย่างจุใจ…วันๆนึงน่าจะเกินสามสิบข้อความ

แล้วถ้ารวมข้อความที่ส่งหาผ่าน twitter ด้วยละก็ อาจจะถึงห้าสิบ หรือหกสิบข้อความเลยก็ว่าได้

มีความสุขจีๆ ^_^

.

.

.

.

.

นอกจากนี้แม่มะลิยังทำตัวเป็นประโยชน์อีกหลายอย่าง

(นอกเหนือจากการ check ความเคลื่อนไหวของผู้คนใน twitter และ facebook)

อาทิ

.

.

.

.

.

ช่วยพกเสียงเพลงมาอยู่ในครัว

คือปกติต้องเปิดฟังเพลงจากในห้องนั่งเล่น แล้วเปิดเสียงให้ดังๆเพื่อให้ลอดมาถึงในครัว

คือก็ได้ยินชัดอยู่นะ…แต่ก็กังวลทุกครั้งว่าเพื่อนบ้านจะมาเคาะห้องให้ช่วยเบาเพลงเมื่อไหร่

.

.

.

.

.

คาราโอเกะ ทุกที่ ทุกเวลา

สำหรับคนบ้าการร้องเกะอย่างพิมแล้ว iPhone คือเทพ!!!

ตอนอาบน้ำ ตอนแต่งตัว หรือก่อนนอน (ตอนกลิ้งเกลือกอยู่บนเตียง)

.

.

.

.

.

.

โปรแกรม maps และ compass

ที่จะช่วยทำให้การเดินทางไปไหนมาไหนในญี่ปุ่นจากนี้ไปของพิมกับยุ่นง่ายลงเป็นกอง

.

.

ยุ่นถึงขั้นบอกว่า แค่มีโปรแกรมนี้อย่างเดียวก็ถือว่าคุ้มแล้วที่ซื้อ iPhone

.

.

คือยุ่นนี่เป็นคนที่เตรียมตัวดีมากๆเวลาจะเดินทางไปไหน

(เอ๊ะ…ใครกันนะที่ทำให้ยุ่นกลายเป็นพ่อละเอียดศักดิ์น่ะ??)

.

.

ไม่ว่าสถานที่ที่จะไปนี่ จะใกล้บ้านสุดๆแบบแค่สองสามสถานี แล้วเดินอีกนิดหน่อย หรือไกลๆชนิดแทบจะออกจากโตเกียว

ถ้าไม่เคยไปมาก่อน…พี่ยุ่นเค้าจะต้อง print แผนที่ออกมาแบบละเอียดยิบๆๆ

แล้วก็ทำการบ้านอย่างดี ว่าต้องเลี้ยวซ้าย หรือขวา ตรงไหนอะไรยังไง

.

.

ซึ่งการทำแบบนี้ ช่วยย่นระยะเวลาในการเดินทางมากๆ

.

.

เวลาเดินทางไปไหนกับยุ่นนี่ไม่เคยหงุดหงิด หรือหลงทาง

.

.

แต่มันก็น่ารำคาญใจที่ต้องพก print-out ขนาด A4  หลายใบไปด้วยตลอดเวลา

.

.

แต่ว่า ต่อจากนี้ไป มีแม่มะลิ กับไอ่นิลแล้ว…ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

.

.

แผนที่ของญี่ปุ่นนี่สุดยอดมาก คือมันละเอียดดดดดดดยิบซะยิ่งกว่าอะไรดี

ของเมืองไทยไม่รู้พัฒนาไปถึงไหนแล้ว

.

.

และการมีเข็มทิศก็ช่วยทำให้เรารู้ว่า ตอนนี้เรากำลังมุ่งหน้าไปที่จุดไหนของแผนที่

.

.

และก็ยังมีอื่นๆอีกมากมาย อย่างตอนนี้ก็กำลังโหลด series ญี่ปุ่น เกาหลี ลงเครื่อง

ไว้ดูตอนนั่งอยู่บนรถไฟ

แล้วก็โหลด application ดีๆมีประโยชน์ และเกมหนุกๆอีกมากมายมาเล่น

.

.

.

.

.

และก็โหลด wordpress สำหรับ iPhone ไว้เรียบร้อยแล้ว

ฮ่าๆ ไว้บางที คงจะได้อัพ blog แบบ real time ผ่านแม่มะลิบ้าง

]]> http://pimandyun.wordpress.com/2009/09/04/yosakoi/feed/ 3 Pimmie page5 page6 http://pimandyun.wordpress.com/2009/08/27/fastfood/ http://pimandyun.wordpress.com/2009/08/27/fastfood/#comments Thu, 27 Aug 2009 00:01:24 +0000 Pimmie http://pimandyun.wordpress.com/?p=1100 ]]> วันนี้ทานไรดีนะ….โอ๊ยยย….หิวมากๆ

.

.

.

.

.

วันที่เร่งรีบแบบนี้ ต้องเจอ “อาหารจานด่วน”…ฮ่าๆ…แต่ที่ว่าเร่งรีบนี่ไม่ใช่เร่งรีบต้องออกไปไหนนะคะ…

.

.

.

.

.

เร่งรีบอยากทานเร็วๆเพราะหิวจัดดด!!!!…แป่วววววว

.

.

.

.

.

เมื่อสองสามวันก่อน ทำข้าวกะเพราไก่ไข่ดาว กับข้าวไก่ผัดขิงไข่ดาว (สองเมนูนี้แรงมากๆ…ไม่ล้งไม่ลดมันแล้วใช่มั้ยคะความอ้วนเนี่ยะ?!?!?!)

.

.

.

.

.

เป็นเมนูที่ช้างที่บ้านไม่ได้รีเควสเลยแต่อย่างใด…ฮ่าๆ…เป็นความปรารถนาของแม่ครัวแต่เพียงผู้เดียว…แต่โชคดีที่ช้างที่บ้านทานง่าย นานน้านนนน จะเห็นเกี่ยงว่าไม่อยากทานอันโน้นอันนี้ อะไรอยู่ตรงหน้าแทบจะใช้งวงกวาดเข้าปากเรียบบบ…ง่ำๆๆๆ

.

.

.

.

.

สองเมนูนี้เนี่ยะไม่ได้ทานมานานมากๆแล้ว…วันก่อนเดินซุปเปอร์ผ่านใบ sweet basil กับ ขิง เกิดอาการน้ำลายฟูมปากรีบคว้ากลับบ้านมา…ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน…แสดงว่าไม่ได้ทานมานานนนนนนนนนนนนนนมากๆจริงๆ…เพราะจำได้ว่า ช่วงปีที่แล้ว พอเห็นปุ๊บ…ยังเข็นรถ cart หนีอยู่เลย

.

.

.

.

.

สมัยมาญี่ปุ่นใหม่ๆนี่ ทำทานบ่อยมากๆ จนหน้าจะเป็นผัดกะเพรา กับผัดขิง (คิดดู…ถึงกับซื้อต้น sweet basil สามต้นมาปลูกไว้ตรงระเบียงบ้าน!!!) เพราะตอนนั้นยังเพิ่งเริ่มๆหัดทำกับข้าว ก็จะเลือกทำแต่เมนูง่ายๆ เมนูยากๆ งงๆ เครื่องปรุงเยอะๆนี่นานๆทำที เพราะทำแล้วต้องนอนไข้ขึ้นอีกสามวัน คือจะรู้สึกเหมือนกับว่าเพิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงมา

.

.

.

.

.

เพราะเดี๋ยวต้องยกกระทะนี้ เปลี่ยนเป็นหม้อโน้น ล้างอันนี้ หั่นอันโน้น หยิบเครื่องปรุงอะไรมาใช้ จะมาวางๆแผ่ๆก็ไม่ได้ เพราะครัวมันเล็กมากๆ ต้องพยายามใช้ปุ๊บเก็บเข้าที่ปั๊บ แล้วชั้นเก็บของมันก็สูงบางทีก็ต้องปีนซิงค์ล้างจานบ้างอะไรบ้าง (จริงๆตั้งใจจะซื้อบันไดเล็กๆเอาไว้ปีนหยิบของตั้งหลายทีละ แต่พอไป Tokyu Hands ทีไรก็ลืมทุกที)…

.

.

.

.

.

ทุกวันนี้เวลาทำครัวก็ชอบนึกถึงครัวที่บ้านที่เมืองไทย…สะอาดเอี่ยมครบพร้อมไปหมด…เตาอบดีๆก็มี…อยากจะทำขนมเค้าทำอะไรก็ทำได้…แถมทำเสร็จยังมีคนเก็บกวาดให้อีกตะหาก:p…นึกย้อนไปแล้วก็อยากจะเขกหัวตัวเองวันละล้านรอบ…คือตอนอยู่เมืองไทย มีทุกอย่างครบพร้อม ก็ไม่ยักจะอยากหัดทำอาหาร…เอาแต่ทรมานวัยรุ่นที่บ้าน…ฮ่าๆ…คือให้คุณแม่ทำให้ทานตลอดดดด (ก็มันหร่อยหนิ!!!)…

.

.

.

.

.

ง่ายๆคือ ถ้ายังไม่แต่งงานก็คงเกาะคุณแม่เป็นปลิงไปเรื่อยๆ (ดูดทั้งแรง ดูดทั้งเงิน) เหะๆๆๆ…ต้องโทษคุณแม่อ่ะ…เนื่องจากคุณแม่เป็นวันเดอร์วู้มั่น ทำได้ทุกอย่าง ตั้งแต่ทำอาหารรสเลิศ ยันเปลี่ยนยางรถยนต์ ยันซ่อมหลังคาบ้าน!!!!(บางวันหาคุณแม่ทั่วบ้าน หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ…สุดท้ายมาเจออยู่บนหลังคาบ้าน -_-’) คุณลูกเลยกลายเป็นปลิงพิการอย่างไม่ต้องสืบ!!! (ฮิๆ ขอโบ้ยหน่อยย)

.

.

.

.

.

พูดจริงๆนะ…ทำเมนูยากๆทีนึงนี่เหมือนขึ้นเครื่องบริหารสัดส่วน 32 ท่าของ TV Direct ยังไงอย่างงั้น แล้วทำทีก็ใช้เวลานานมากกกกก…เพราะยังจำสูตร และลำดับขั้นตอนไม่ได้ขึ้นใจ…ทำๆอยู่ ต้องไปเปิดดูสูตรบ้าง โทร.ถามคุณแม่บ้าง…โอ๊ยย วุ่นวายมากๆ…เมื่อยไปทั่วร่างง…นึกถึงแล้วยังขำตัวเองทุกที

.

.

.

.

.

เอาล่ะ มาดูหน้าตาสองเมนูที่พูดถึงดีกว่า…

.

.

.

.

.

ส่วนผสม

1. เนื้อไก่

2. ไข่ไก่

3. กระเทียมสับ

4. พริกขี้หนูตำ

5. ใบ sweet basil (เด็ดใบและก้านเตรียมไว้)

6. น้ำมันหอย

7. น้ำปลา

8. ซอสปรุงรส

9.น้ำมันสำหรับผัด และทอดไข่ดาว

.

.

.

.

.

วิธีทำ

1.ทอดไข่ดาวรอไว้ก่อนเลยค่ะ

2.ใช้กระทะใหม่ (หรือจะกระทะเดิมก็แล้วแต่สะดวกนะคะ) เทน้ำมันลงบนกระทะ ตั้งไฟให้ร้อน และนำกระเทียมสับลงผัด

3.ผัดแค่พอกระเทียมส่งกลิ่นหอมหวล ก็นำเนื้อไก่ที่หั่นเตรียมไว้แล้วลงผัด ด้วยไฟแรง

4. ผัดให้ไก่สุก แล้วตามด้วย น้ำมันหอย น้ำปลา และซอสปรุงรสนิดหน่อย ผัดเร็วๆให้เข้ากัน

5. ใส่พริกตำแล้วผัดให้เข้ากัน (ไม่ชอบผัดพริกพร้อมกับกระเทียม เพราะจะทำให้บ้านตลกอบอวลไปด้วยกลิ่นพริก)

6. ดับไฟ โยนใบ และก้านกะเพราที่เด็ดเตรียมไว้ใส่ลงในกระทะ ผัดต่ออีกนิดให้กะเพราะพอสลบแล้วตักขึ้นจานได้เลย

.

.

.

.

.

ส่วนผสม

1.เนื้อไก่

2.กระเทียมสับ

3.ขิงซอย

4.เห็ดหูหนู (แช่น้ำร้อนให้อ่อน แล้วหั่นเตรียมไว้)

5.น้ำมันหอย

6.เต้าเจี้ยว

7.ซอสปรุงรส

8.น้ำปลา

9.เหล้าจีน

10.พริกตำ

11.ไข่ไก่

.

.

.

.

.

วิธีทำ

1.ทอดไข่ดาวเตรียมไว้

2.เทน้ำมันลงบนกระทะ ตั้งไฟให้ร้อน แล้วนำกระเทียมสับลงผัดให้หอม

3.ใส่ไก่ ผัดให้ไก่สุก ตามด้วยขิงซอย แล้วผัดให้เข้ากัน

4.ปรุงรสด้วย น้ำมันหอย น้ำปลา ซอสปรุงรส และเต้าเจี้ยว ผัดให้เข้ากัน แล้วใส่เหล้าจีนนิดนึงให้พอมีกลิ่นหอม

5.ใส่พริกตำ ผัดให้เข้ากัน แล้วตามด้วยเห็ดหูหนู

6.ดับไฟ…พร้อมตักใส่จานพร้อมเสิร์ฟค่ะ

.

.

.

.

.

วันไหนใครอยากทานอะไรง่ายๆเร็วๆ ก็อย่าลืมนึกถึงสองเมนูนี้นะคะ ^_^

ปล. คูแม่ห้าน้อจาปาน้าาาาา กละปาเมือทาคราน่าจาทาห้าทาาาาาาาาาาาค่าาาาาาาาาาาาาาา

.

.

.

.

.

วันนี้ออกจากบ้านกันแต่เช้า

.

.

.

.

.

แหะๆ…จริงๆก็ไม่ได้เช้าเชิ้วอะไรหรอกค่า แค่เช้ากว่าปกติเท่านั้นเอง คือปกติจะออกกันหลังเที่ยง แต่วันนี้ 10 โมงก็ล้อหมุนละ^^

.

.

.

.

.

ที่ต้องออกเช้า เพราะจุดหมายปลายทางของวันนี้คือ “อูเอโนะ” ซึ่งใช้เวลาแบบ door-to-door ประมาณ 1 ชม.ได้

.

.

.

.

.

แถมวันนี้มีโปรแกรมไปทำโน่นนี่นั่นหลายอย่าง เริ่มจากทานโซบะเจ้าประจำ ไปดูนิทรรศการอียิปต์โตริโน เดินเล่นร้านเครื่องใช้ไฟฟ้า เดินซุปเปอร์ขายของเอเชียที่ตลาดอาเมะโยโกะ แล้วก็ต้องกลับมาหาซื้อนาฬิกาปลุกเรือนใหม่ + ข้าวหอมมะลิที่ชิบุย่าอีก…แฮ่กกก เหนื่อยโฮกแน่ๆวันนี้

.

.

.

.

.

ดูจากโปรแกรมแล้ว…ถ้าวันนี้ไม่รีบออก อาจจะสุ่มเสี่ยงต่อการกลับมาซื้อข้าวที่ชิบุย่าไม่ทัน เพราะว่าแค่สองทุ่มครึ่งร้านขายข้าวก็ปิดละ -*-

.

.

.

.

.

แล้ววันนี้จะพลาดการซื้อข้าวไม่ได้เด็ดขาด เพราะจะได้ให้ช้างลากกลับบ้าน!!! ฮิๆๆๆ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยไปแบกกลับมาเอง

อุตส่าห์ผลัดมาตั้งหลายอาทิตย์ พลาดไม่ได้ๆๆ!!!

.

.

.

.

.

ในที่สุดก็ได้ขุดเสื้อตัวใหม่ของ Lowrys farm ที่ถอยมาตั้งแต่ summer sales มาใส่ซะที

นึกว่าจะต้องรอเก็บไว้ใส่ summer หน้าซะแล้ว เพราะตอนนี้อากาศเริ่มร้อนน้อยลงเรื่อยๆ

เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นาน ลมแรกลองอากิจะใกล้มาเยือนแล้วววว

ปล. เสื้อตัวนี้บาร์นนี่เป็นคนซื้อให้ด้วยน้าาาา…>_<…เลือกของเก่งจีๆ

.

.

.

.

.

หิววววววววแล้วๆๆ…วิ่งจากหน้าบ้านไปเลยน้าาาาาา

.

.

.

.

.

route เดิมมม…จากบ้านมาชิบุย่า

.

.

.

.

.

วันนี้จะขึ้น Ginza Line ไปลง อูเอโนะ ก็ตามตัว G สีส้มๆไป

.

.

.

.

.

แต่หิวมากๆ ท้องร้องจ้อกๆ อีกตั้งนานกว่าจะไปถึงร้านโซบะ

ผ่านร้าน Kobeya Kitchen เลยอดใจไม่ไหว

กระตุกเสื้อบาร์นนี่ พร้อมสั่งการว่า…

“บาร์น!!!! พุ่งตัวเข้าไปเรยยยย”

.

.

.

.

.

ตอนแรกเกือบจะซัดโฮกที่นี่แล้ว แต่บาร์นนี่เตือนไว้ว่า อย่าลืมว่าเรากำลังจะไปโดนของอร่อยกัน ท่องไว้ๆ โซบะเทพๆๆ

เลยสั่งแค่พอรองท้อง…บาร์นนี่กาแฟเย็น ส่วนเบ็ตตี้ชาดาร์จีลิ่ง โฮะๆๆ เค้าเลิกกาแฟได้แล้วววว

อยากบอกว่าแป้งพัฟอร่อยมากกกกกกกกกกกกกก…แต่…ก็นะ ยังไงก็ยังหร่อยสู้ Puff&Pie ของการบินไทยไม่ได้อยู่ดี

.

.

.

.

.

ท้องหายร้องก็ออกเดินทางต่อ

.

.

.

.

.

ขึ้นที่ชิบุย่าทีไรได้นั่งทู้กที…แหะๆๆ…ก็มันต้นสายหนิ :p

.

.

.

.

.

มาถึงแล้วววววววว

.

.

.

.

.

บนสถานี

.

.

.

.

.

มี Hard Rock Cafe ด้วยยยยยยย…

.

.

.

.

.

จะไปร้านโซบะต้องออก Exit นี้…Hirokoji Exit

.

.

.

.

.

ออกมาเจอกาแฟยี่ห้อโปรดบาร์นี่

กะจะเปิดให้ดื่มซะหน่อย แต่ฝาเปิดยากจนต้องถอดใจเดินผ่านปายยย กักๆๆ

.

.

.

.

.

เดี๋ยวข้ามถนนด้านหลังไป แล้วยิงตรงไปถึงร้านโซบะเลยยยย

.

.

.

.

.

เดี๋ยวข้ามถนนไปแล้ว ก็จะเข้าซอยที่อยู่ระหว่างตึกสูงสองตึก

.

.

.

.

.

เย่…ถึงแล้ววววววววววววว…ร้านด้านขวามือนั่นแล ร้านอูเอโนะยาบุโซบะ

ขอโฆษณาก่อนว่า ร้านนี้เด็ดมากๆ คอโซบะไม่ควรพลาดดดด

คือนอกจากรสชาติที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นไม่เหมือนใคร คือน้ำซุปโซบะของร้านนี้

ใส่เปลืองส้มยูสุทำให้น้ำซุปหอมอร่อย แถมเส้นโซบะก็นวดออกมาได้นุ่มมมมมมมมมสุดยอดมากๆ

และ…ที่สำคัญที่สุดที่จะลืมโฆษณาไม่ได้ก็คือ…ร้านนีเปิดมาตั้งแต่โน่นนนนน ปี 1892

.

.

.

.

.

มีผลิตภัณฑ์ของร้านขายไว้ตรงหน้าร้านเลย ประมาณว่าถ้าทานเสร็จแล้วติดใจก็ซื้อกลับไปทำเองที่บ้านได้

.

.

.

.

.

ยืนต่อคิวรอแป๊บนึงก็ได้ที่นั่ง…

งงเหมือนกันว่าทำไมวันนี้เร็วววว

.

.

.

.

.

สั่งเรยๆๆๆๆ

จุดนี้บาร์นนี่รู้ใจ ไม่ต้องบอกก็สามารถสั่งให้ภรรยาได้ โฮะๆๆ เริ่ดที่สุด

.

.

.

.

.

น้ำเปล่ามาก่อนนนน

อ้อ…ถ้าอยากจะสั่งน้ำเปล่าที่ญี่ปุ่นให้พูดว่า “โอะเฮี่ยะกุดาไซ” นะคะ

.

.

.

.

.

โต๊ะจะเล็กและแคบไปไหนนนน

.

.

.

.

.

โฮะๆๆๆ ของเค้ามาแล้วววววววววววววววววว!!!!

กุ้งญี่ปุ่นไม่แพ้…ทานได้อย่างสบายใจ ^_^

.

.

.

.

.

คริๆๆ ซูมใกล้ๆ…เห็นเปลืองส้มม้ายยยยยยยยยยยยยยยย

.

.

.

.

.

ของคุณสามีเป็นเซ็ทซารุโซบะ

.

.

.

.

.

ทานแล้วนะค้าาาา…อิทาดาคิมาสสสสสสสสสส(สุหรุ…ฮิๆๆๆ)

.

.

.

.

.

อร่อยมากๆๆจนอยากจะร้องไห้ รสชาติที่ไม่เคยทำให้ผิดหวังงง T_T เลิฟยูนะ จุ๊บๆๆ

น้ำซุปก็ร้อนจัดๆ…ฮ่าๆ คิดถึงคุณแม่กะคุณพ่อมากๆ เพราะเค้าชอบซดน้ำแกงที่ร้อนแบบจัดๆกัน

ใครมีโอกาสมาเที่ยวอูเอโนะ…แล้วถ้าคลั่งโซบะ…แนะนำนะคะ

.

.

.

.

.

ซารุโซบะของบาร์นนี่ก็น่าหม่ำมากๆๆๆ…

.

.

.

.

.

อิ่มแล้ววววว พร้อมมุ่งหน้าไปพิพิธภัณฑ์

แต่ขอถ่ายรูปกับหน้าร้านไว้เป็นที่ระลึกหน่อย เผื่อมีคนอยากไป จะได้พอจำหน้าตาได้

.

.

.

.

.

นี่ๆๆ ไม่ได้โม้นะ เปิดมาตั้งแต่ปี 1892 จีๆ

.

.

.

.

.

เดินมาหน่อยเจอแฝดดดด!!!!

บาร์นนี่เลยบอกให้รีบเข้าไปถ่ายรูปคู่กันเก็บไว้

คนเดินผ่านไปมาเยอะแยะนี่ไม่เคยอายยยย

.

.

.

.

.

ระหว่างทางดันมีร้านเกมสีแดงเพลิงมาดักเกรียนไว้…ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่า…ม่ายยยย ไม่เอา

ไม่แวะไม่เข้า ไม่ๆๆๆๆๆ

.

.

.

.

.

พระเจ้าาาาา…ดั่งมีแม่เหล็กกกกกกกบิ๊กเบิ้มมม…คุณช้างบาร์นนี่เดินเข้าไปแล้วววว

ฮ่าๆๆ…คืองี้ค่ะ…บาร์นี่เนี่ยะ…จะเห็นไอ้พวกตู้จับตุ๊กตาพวกนี้ไม่ได้เลยยยย

คือเห็นแล้วจะหัวใจเต้นรัววว อยากจะเอาเงินไปประเคนให้ร้านเกมซะงั้น

จริงๆแล้วมีเหตุ…คือตั้งแต่เมื่อปีที่แล้ว จำได้เลยว่าเป็นวันที่สองของการมาอยู่ญี่ปุ่น

ออกไปเดินเล่นนอกบ้าน แล้วผ่านร้านเกมที่มีตู้จับตุ๊กตาแบบนี้แหละ แล้วเบ็ตตี้ก็ไปกรีดร้องอยู่หน้าตู้นึง

คือมันมีตุ๊กตาที่ดู “โรคคคคค” มากๆ เป็นนกกะเรียนเกาะอยู่บนแพนด้า อยากได้สุดๆ เลยบอกให้บาร์นนี่ลองจับให้หน่อย

จริงๆแล้วตอนนั้นก็กรีดร้องไปอย่างงั้นเอง เพราะในใจก็คิดอยู่ว่าไม่ได้แน่ๆ

แต่…กรี๊ดดดดดดดดดดดด…ได้อ่ะ ได้ๆๆๆๆ

ได้ในการจับแค่ครั้งเดียวด้วย สุดยอดมากๆ

.

.

หลังจากนั้นเป็นต้นมา…ช้านบาร์นนี่เลยมีความหวังงงง “ต้องได้อีกสิน่าาา”

แต่…ผ่านมาอีกปีกว่า…ก็พลาดตลอดดดด ก็ยังไม่เข็ดดด

ช้างบาร์นนี่บอก “วิญญาณนักวิจัยเข้าสิง…ถึงแม้ล้มซักกี่ครั้ง เราก็ต้องไม่หยุดหวัง!!!!”

จ้าๆๆๆ…ก็สู้ต่อไปนะคะคุณสามี -_-’ กลุ้มจายยยจีๆ

.

.

.

.

.

เสียเงินหลายร้อยเยนจนสบายใจแล้วก็ออกเดินทางกันต่อ…

.

.

.

.

.

นี่เข้ามาอยู่ในส่วนหนึงของสวนอูเอโนะแล้วว ใหญ่อลังการมากๆ

.

.

.

.

.

ที่สวนอูเอโนะนี่ร่มรื่นมากๆๆๆ

ช่วงนี้มีจักจั่นส่งเสียงร้องระงมเป็นออเคสตร้าป่า ไม่รู้คนอื่นฟังแล้วรู้สึกรำคาญรึเปล่า

แต่บาร์นกะเบ็ตชอบมากๆ ฟังแล้วผ่อนคลาย

อยู่บ้านก็ฟังตลอด เพราะติดระเบียงห้องมีต้นไม้ใหญ่ คุณจักจั่นก็มารวมตัวกันร้อง หมี่ๆๆๆ กันใหญ่

.

.

แล้วต้นไม้สีเขียวครึ้มด้านหลังนี่คือต้นซากุระนั่นเองค่ะ

เพราะฉะนั้นที่นี่เลยเป็นที่สถานที่ที่ฮิตมากๆเมื่อถึงช่วงเทศกาลชมซากุระ หรือที่ภาษาญี่ปุ่นเรียก เทศกาลฮานามิ

.

.

.

.

.

ช้างแวะซื้อซอฟท์ครีมดับร้อนนนน

.

.

.

.

.

จูงมือกันเดินตรงต่อไปปปปปป ลั้นลาๆๆ

.

.

.

.

.

ถ้าเดินตรงไปจนสุดโน่นนนนนนนนนนน…แบบตรงเลยน้ำพุไปอีก จะเจอกับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น

แต่วันนี้ ที่ที่จะไปคือพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำกรุงโตเกียว ภาษาญี่ปุ่นเรียก โตเกียวโตะบิจุทซึกัง

.

.

.

.

.

.

พุ่มไม้รูปกอลิล่า…น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก

.

.

พาเลี้ยวซ้ายมา…ถ้าตรงไปก็จะเจอกับสวนสัตว์อูเอโนะ…แต่ถ้าจะไปพิพิธภัณฑ์

เดินตรงมานิดนึง แล้วต้องเลี้ยวขวา

.

.

.

.

.

ที่เห็นเป็นตึกอิฐแดงนั่นแล

.

.

.

.

.

มาถึงแล้ววววววว…

.

.

.

.

.

เตรียมพาสปอร์ต และวีซ่าให้พร้อมมม จะเดินทางเข้าอียิปต์กันแล้ว ตื่นเต้นๆๆ

.

.

.

.

.

ทำความเคารพฟาโรห์ตุตังคาเมน

.

.

.

.

.

ขึ้นชื่อว่าเป็น art museum ก็ย่อมต้องมีอะไรอาร์ตๆ

.

.

.

.

.

โห่ย…รอยนิ้วมืออะไรไม่รู้เต็มไปโม้ดดดด

.

.

.

.

.

น่าจะเช็ดให้แววๆหน่อยยย

.

.

.

.

.

ลงบันไดแล้วเข้าตึกไปเลยยยย

.

.

.

.

.

วีซ่าเข้าอียิปต์

.

.

.

.

.

ตามหมายเลข 6 ไป!!!

.

.

.

.

.

ถึงหน้าทางเข้าแล้วต้องเก็บกล้องเข้ากระเป๋า เพราะด้านในห้ามทำการบันทึกภาพ

.

.

.

.

.

นิทรรศการเจ๋งสุดๆ ชิ้นงานที่จัดแสดงนี่บินลัดฟ้ามาจาก Museo Egizio Di Torino ที่อิตาลี่ โน่นเลย

.

.

.

.

.

ได้เห็นมัมมี่ใกล้ๆด้วยยย…ตื่นเต้นๆ

แต่ก็นะ…ด้วยความที่เป็นของที่หยิบยืมมาจัดแสดงเลยไม่ได้มีแบบเยอะละลานตา

.

.

.

.

.

ยังไงยังชอบที่ British Museum มากที่สุด…

แต่พอมาดูนิทรรศการวันนี้แล้วยิ่งเพิ่มความอยากไปเยือนอียิปต์จริงจังขึ้นไปอีก

เก็บตังค์ๆๆๆ

.

.

.

.

.

มุมนึงในพิพิธภัณฑ์

.

.

.

.

.

น่าร้ากกกกกกกกกกก

.

.

.

.

.

สมแล้วที่เป็น art museum

.

.

.

.

.

เป้าหมายต่อไป โยโดบาชิคาเมร่า!!!

ไปเดินดู LCD TV กัน

.

.

.

.

.

เหะๆ แต่แค่ไปดูลูบๆคลำๆยืนทำตาละห้อยกันเฉยๆ ยังไม่มีเงินจื๊อออออออออ

.

.

.

.

.

ก่อนเดินทางต่อซื้อน้ำดื่มลดโลกร้อน…ฮ่าๆ ลดโลกร้อนยังไง เดี๋ยวท้าย blog มีเฉลยยยยย

.

.

.

.

.

จากโยโดบาชิ ก็มาแวะซุปเปอร์ขายของเอเชียที่ตลาดอาเมะโยโกะ

จริงๆ…ไม่รู้ควรจะเรียกซุปเปอร์ หรือว่าเรียกตลาดสดติดแอร์ดี…

.

.

.

.

.

มีทุกสิ่งให้เลือกสรร ของเยอะกว่าร้านเอเชียซุปเปอร์สโตว์ที่ชินจูกุอีกง่ะ…ติดที่ไกลไปหน่อย ไม่งั้นคงจะมาบ่อยๆ

.

.

.

.

.

เสร็จแล้วก็เดินเล่นกันต่อที่ตลาดอาเมะโยเกะ

เจอร้านขายของทหารๆ นึกถึงน้องชายกะคุณพ่อขึ้นมาจับใจ T_T

.

.

.

.

.

เดินตามกลิ่นมาเรื่อยๆ…ฮ่าๆ

.

.

.

.

.

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก…หร่อยๆๆๆๆๆๆ

อยากได้เครื่องทำทาโกะยากิบ้างงงงง่าาาาาา จะทำทานบ่อยๆเรยย

.

.

.

.

.

ทานเสร็จ ก็เดินเล่นต่ออีกแป๊บ…ก็คุยกันว่าต้องกลับไปชิบุย่าแล้วแหละ เดี๋ยวไม่ทันซื้อข้าว

.

.

.

.

.

และนี่คือเฉลย…ว่าทำไมน้ำขวดนี้ช่วยลดโลกร้อน

คือเค้าใช้พลาสติกที่บางงงงงงมากๆๆๆมาทำขวด ในโฆษณานี่โชว์ว่าดื่มเสร็จแล้วบีบขวดให้ฟีบๆแบบในรูปได้เลย

เริ่ดมากๆๆ

.

.

.

.

.

จากอูเอโนะ ก็กลับไปชิบุย่า…ก็วิ่งล่กไปซื้อนาฬิกาที่ Loft กับซื้อของจุกจิกที่ MUJI

แล้วก็วิ่งต่อไปซื้อข้าว

เสร็จแล้วก็ยิ่งต้องวิ่งอีก…คราวนี้วิ่งขึ้นรถไฟกลับบ้าน เพราะอยากจะกลับไปทานร้านซูชิจานหมุนแถวบ้าน

.

.

.

.

.

กลับถึงบ้านเหนื่อยยยยยยยสุดๆ ขนาดไม่ได้ถืออะไรซักอย่าง

สงสารช้างบาร์นนี่มากๆ แย่งของไปถือหมด ข้าวถุงนึงก็ 5 กก.เข้าไปแล้ว แล้วยังมีจุกจิกไรไม่รู้เต็มไปหมด

ขอบคุณน้าาาาาาาา

จะบอกว่าวันนี้สนุกมากๆเลย

ขอบคุณช้างบาร์นนี่…สำหรับวันที่แสนสุขอีกหนึ่งวันนะจ๊ะ

^_______________________^

.

.

.

.

.

ก็ได้รับโทร.ศัพท์จากบาร์นนี่

.

.

.

.

.

“เบ็ตตี้…วันนี้เค้ากลับบ้านช้ามากนะจ๊ะ ประมาณโน่นเลยอ่ะเที่ยงคืน”

“อ้าวหรอ…งั้นไม่ต้องทำอาหารเย็นมั้ย แบบบาร์นนี่หาข้าวทานไปก่อนเลยดีมั้ยอ่ะจ๊ะ เพราะถ้าต้องรอกลับมาทานที่บ้านสงสัยตายก่อนพอดี”

“ไม่ๆๆๆๆ ไม่เอาจ่ะ เค้าจะกลับไปทานที่บ้าน”

“เครๆๆ งั้นแผนอาหารทำอาหารเย็นไม่ล้มเลิกนะ ไงสู้ๆนะ ตั้งใจทำงาน แล้วเดี๋ยวเจอกันที่บ้าน”

.

.

.

.

.

พอวางโทรศัพท์จากบาร์นนี่ไป ก็เดินช้อปต่ออีกแป๊บ เดินไปเดินมา ก็คิดว่า โห่ยยย อีกตั้งนานกว่าบาร์นนี่จะกลับบ้าน

.

.

.

.

.

แล้วอาหารเย็นวันนี้ที่บาร์นนี่สั่งไว้มันง่ายมากๆ คือ แกงจืดผักกาดดองซี่โครงหมู แค่สับๆโยนๆใส่เข้าไปในหม้อ แว้บเดียวก็เสร็จ

.

.

.

.

.

เดินวนในซุปเปอร์ไปมา พลางคิดว่า หาเมนูอะไรทำเพิ่มดีกว่า

.

.

.

.

.

เดินไปเดินมา ก็มาหยุดอยู่หน้าหมูสับ…ตอนแรก็คิดว่าเบื่ออ่ะ หมูสับอีกแล้ว…แต่เป็นโรคจิต คือพอเดินมาโซนเนื้อๆทีไร ต้องมาหยุดอยู่หน้าหมูสับ

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ คงเป็นเพราะว่ามันราคาถูกที่สุดในบรรดาเนื้อหมูเนื้อวัว…แต่จริงๆเนื้อที่ถูกที่สุดคือเนื้อไก่

.

.

.

.

.

แต่พอกวาดตาไปชั้นที่อยู่ด้านบนของหมูสับ ก็พบกับ…

.

.

.

.

.

แป้งห่อเกี๊ยวซ่า!!!!!!!

.

.

.

.

.

เลยเกิดปี๊งไอเดียว่า…กริ๊สสสส……..ทำเกี๊ยวซ่าทานดีกว่าาาาาาาา!!!!

.

.

.

.

.

อยู่ญี่ปุ่นมาปีกว่า ยังไม่เคยทำเกี๊ยวซ่าทานเองเลย…ดีๆๆๆ วันนี้ได้ฤกษ์ลองทำเลยก็แล้วกัน

.

.

.

.

.

ส่วนผสมก็ท่องได้ขึ้นใจ เพราะว่าเคยคิดจะทำหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ทำซะที

.

.

.

.

.

จริงๆแล้วเบ๊ตตี้กับบาร์นนี่เป็นคู่คลั่งเกี๊ยวซ่ามากๆ ร้านที่ไปทานกันเป็นประจำแล้วให้คะแนนชนะเลิศ ณ ตอนนี้คือ เกี๊ยวซ่าของเชนร้านอาหารจีนชื่อ 王将　(โอโช)

.

.

.

.

.

มีแต่ออกไปทานนอกบ้าน ยังไม่เคยทำทานเองซะที ทั้งๆที่ดูๆแล้ววิธีทำก็ไม่น่าจะยากเย็นอะไร นอกจากตอนจับจีบตัวเกี๊ยวซ่า กับตอนทอด ที่ดูมีเทคนิคชั้นเชิง

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ…เอาล่ะ…วันนี้แม่ครัวแห่ง Dr.’s kitchen อยากจะขอท้าปะลองพ่อครัวจากโอโชซักกะหน่อย…

.

.

.

.

.

.

ว่าแล้วก็ซื้อวัตถุดิบหลักๆแล้วก็หอบกลับบ้านไป (ส่วนผสมอื่นๆส่วนใหญ่มีอยู่ที่บ้านแล้ว)

.

.

.

.

.

ส่วนผสม

1. หมูสับ 200 กรัม

2. กระหล่ำปลีซอย 1/4 หัว

3. กุ้ยช่าย 15 ต้น

4. กระเทียม 3 กลีบ

5. ต้นหอมญี่ปุ่น 1/2 ต้น

6. แป้งมัน 1/2 ชต.

7. น้ำส้มสายชูญี่ปุ่น 1/2 ชต.

8. ขิงบด 1 ชต.

9. โชยุ 1/2 ชต.

10. ซอสหอยนางรม 1 ชช.

11. เกลือ (นิดหน่อย)

12. น้ำตาล 1/2 ชช.

13. พริกไทย (นิดหน่อย)

14. น้ำมันงา 2 ชช.

15. น้ำมันสำหรับทอด

.

.

.

น้ำราดระหว่างทอด

1. น้ำอุ่น 1 ถ้วย

2. แป้งมัน 1 ชต.

3. ผงซุปหมู 1/2 ชช.

.

.

.

น้ำจิ้มเกี๊ยวซ่า

1. น้ำส้มสายชูญี่ปุ่น

2. น้ำมันรา

3. โชยุ

.

.

.

.

.

เตรียมกะหล่ำซอย และกุ้ยช่ายซอยให้พร้อม

จุดนี้กุ้ยช่ายหอมมากๆ ตอนซอยกุ้ยช่ายอยู่ถึงกะเห็นภาพขนมกุ้ยช่ายลอยมา จิตหลุดไปพักนึง

.

.

.

.

.

ผสมลงในถ้วยที่เตรียมไว้ แล้วโรยเกลือนิดหน่อยค่ะ

.

.

.

.

.

คนให้เข้ากันแล้วทิ้งไว้ 10 นาที เพื่อรอให้น้ำออกมาจากตัวผัก

.

.

.

.

.

ระหว่างที่รอ ก็มาสับกระเทียม และซอยต้นหอมญี่ปุ่นเตรียมไว้ค่ะ

.

.

.

.

.

10 นาทีผ่านไป บีบน้ำออกจากกะหล่ำปลี และกุ้ยช่ายที่คลุกทิ้งไว้

.

.

.

.

.

เทส่วนผสมทุกอย่างรวมกันในถ้วยเพื่อทำตัวไส้ค่ะ

1. หมูสับ

2. กะหล่ำปี และกุ้ยช่ายที่บีบน้ำเตรียมไว้

3. กระเทียมสับ

4. ต้นหอมญี่ปุ่นซอย

5. แป้งมัน 1/2 ชต.

6. น้ำส้มสายชูญี่ปุ่น 1/2 ชต.

7. ขิงบด 1 ชต.

8. โชยุ 1/2 ชต.

9. ซอสหอยนางรม 1 ชช.

10. เกลือ (นิดหน่อย)

11. น้ำตาล 1/2 ชช.

12. พริกไทย (นิดหน่อย)

13. น้ำมันงา 2 ชช.

.

.

.

.

.

แล้วคลุกเคล้าด้วยมือให้เข้ากัน

.

.

.

.

.

จนหน้าตาออกมาประมาณนี้ค่ะ

.

.

.

.

.

เสร็จแล้วก็ห่อไส้เลยค่ะ

เอิ่ม…แต่ด้วยความที่อยู่บ้านคนเดียว เลยไม่รู้จะถ่ายตอนที่จับจีบยังไง -_-’

.

.

.

.

.

อยากบอกว่า ตอนทำนี่ทุลักทุเลมากๆ -_-’

ต้องกะปริมาณไส้ให้พอดี น้อยไป ก็ไม่ได้ เกี๊ยวซ่าจะดูเป็นโปลิโอ ขาดสารอาหาร

มากไปยิ่งหนัก…เดี๋ยวแผ่นแป้งขาดอีก

.

.

.

ตอนเห็นพ่อครัวเค้าโชว์วิธีการจับจีบในทีวีนี่ดูง่าย แล้วก็ทำเร็วมากๆ

ยิ่งที่ร้านโอโช…เคยไปแอบยืนดูพ่อครัวห่อเกี๊ยวซ่า…ถึงกะช้อคตาตั้ง

คือทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากกกก มือเร็วยังกับเป็นหุ่นยนต์แน่ะ

.

.

.

แต่พอทำเองเข้าจริงๆนี่รู้เลยว่าไม่หมูอย่างที่เห็น

จริงๆนี่ก็ยังไม่พอใจ รู้สึกมันหน้าตาขาดๆเกินๆยังไงชอบกล

คิดว่าคงต้องฝึกอีกซักสองสามครั้งก็น่าจะคล่องขึ้น T^T(รึเปล่า??)

.

.

.

.

.

ใส่น้ำมัน และกลิ่งให้ทั่วกระทะ

.

.

.

.

.

เปิดไฟแรง แล้วค่อยๆนำเกี๊ยวซ่าที่ห่อแล้วเรียงลงกระทะเลยค่ะ

.

.

.

ตอนนี้ช้างบาร์นนี่กลับบ้านมาแล้ว เลยให้มาเป็นลูกมือช่วยถ่ายรูป ^_^

.

.

.

.

.

ทอดจนเกี๊ยวซ่ามีสีเกรียมๆติด (ต้องพลิกๆแอบดูเอง)

.

.

.

.

.

น้ำราดตอนทอดเกี๊ยวซ่าที่ผสมเตรียมไว้

.

.

.

.

.

ราดลงไปเลยค่ะ…จะมีเสียงซู่ๆๆๆดังลั่น

.

.

.

.

.

จากนั้น ปิดฝาค่ะ รอจนกว่าแผ่นแป้งจะสุก

สุกไม่สุกนี่ดูได้จากว่าถ้าแผ่นแป้งใส เห็นไส้ข้างในเมื่อไหร่เป็นโอเค

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ถ้าแป้งสุก แล้วก็เปิดฝาได้ค่ะ

จากนั้นก็ทอดต่อไปอีก 5 นาที จนกระทั้งน้ำที่ราดแห้ง

.

.

.

.

.

ก็เป็นอันเสร็จ!!!!

.

.

.

.

.

กรี๊ดดดดดดดด…หน้าตาผ่านนนนนนนนนนนนนนนนนน ต้องดูกรอบๆเกรียมๆแบบนี้

.

.

.

ช้างบาร์นนี่บอกว่า ดูจากหน้าตา หม่อมหลวงถนัดแปร๊น ขอมอบป้ายการันตีความอร่อย

เป็นป้ายงวงช้าง 5 งวงให้เรยยยย ^_^

.

.

.

.

.

เรื่องปากหวานนี่คนที่บ้านถนัดมากกกกกก ขนาดยังไม่ได้ทาน…ยังสามารถการันตีได้ -_-’

.

.

.

.

.

แนะนำให้ซื้อน้ำมันราแบบเผ็ดนะคะ จะอร่อยสุดๆ

.

.

.

.

.

ส่วนผสมน้ำจิ้ม ไม่มีสูตรค่ะ ว่ากันตามชอบไปเลย อย่างบ้านนี้ชอบทานเปรี้ยวกัน ก็จะใส่น้ำส้มสายชูเยอะหน่อย

.

.

.

.

.

บาร์นนี่บอกว่า…รสชาติแบบนี้ สงสัยไม่ได้ไปเยี่ยมโอโชอีกนานนน…คริๆๆๆ

.

.

.

จริงๆแล้วไม่ต้องปากหวานขนาดนี้ก็เพิ่มค่าขนมให้อยู่แล้วน่าาาาา ฮิๆๆๆ

]]> http://pimandyun.wordpress.com/2009/08/21/gyouza/feed/ 7 Pimmie P1020959 P1020960 P1020961 P1020963 P1020966 P1020967 P1020969 P1020972 P1020976 P1020979 P1020983 P1020987 P1020990 P1020991 P1020992 P1020994 P1030002 P1030005 P1030009 P1030012 http://pimandyun.wordpress.com/2009/08/20/drinkwatercorrectly/ http://pimandyun.wordpress.com/2009/08/20/drinkwatercorrectly/#comments Thu, 20 Aug 2009 08:46:56 +0000 Pimmie http://pimandyun.wordpress.com/?p=983 ]]> พักนี้หันมาใส่ใจสุขภาพมากขึ้น เนื่องจากเดือนสองเดือนที่ผ่านมาป่วยบ่อยจนรู้สึกว่าต้องทำอะไรซักอย่างแล้วเรา

.

.

.

.

.

ช่วงนี้ ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไหร่ จะต้องมานั่งหน้าคอมฯ เสิร์ชหาข้อมูลทางสุขภาพโน่นนี่

.

.

.

.

.

วันนี้ มีข้อมูลน่าสนใจเกี่ยวกับ “การดื่มน้ำ” มาฝากค่ะ

.

.

.

.

.

อ่านดูแล้วตกใจมากๆ ไม่คิดว่ามันจะมีรายละเอียดยิบย่อยขนาดนี้…แต่อยากจะบอกว่าเป็นประโยชน์มากๆ ถ้ามีเวลาอยากให้ลองอ่านกันดู

.

.

.

.

.

ที่มา http://aunlamun.exteen.com/20070929/super-recommended

.

.

.

.

.

เพื่อนๆคิดว่าสุดยอดของการเป็นหมออยู่ที่ไหนครับ

.

.

รักษาโรคยากๆได้? ยื้อชีวิตของคนที่จะจากเราไปให้อยู่แม้เพียงเฮือกหนึ่ง? ถวายตัวอยู่กับคนไข้ตลอด 24 ชม.?

.

.

เคยอ่านนิยายกำลังภายในกันไหมครับ เป็นหนึ่งในงานวรรณกรรมที่ผมชอบมากเลยครับ โดยเฉพาะเวลาฉากที่กำลังจะต่อสู้กัน ถ้าสนใจจะเริ่มอ่านขอแนะนำฤทธิ์มีดสั้นของโกวเล้งครับ

.

.

“มีดสั้นในมือของลี้คิมฮวงนั้นหากปล่อยออกจากมือไม่เคยพลาดเป้ามาก่อน” เพียงแค่คำเล่าลือนี้ก็สามารถสะกดศิษย์วัดเสี้ยวลิ่มยี้แปดร้อยคนที่โอบล้อม เขาไว้ให้ไม่กล้าแม้กระทั่งผ่อนลมหายใจ

ลี้คิมฮวงเพียงแค่ถือมีดไว้ในมือเล่มเดียวทว่าชนะตั้งแต่ยังไม่ทันได้ออกกระบวนท่าเสียด้วยซ้ำครับ

.

.

ที่ร่ายมานี้เพียงเพื่อที่จะบอกว่ายอดฝีมือสามารถช่วงชิงชัยได้โดยไม่แม้ แต่ออกกระบวนท่า เป็นชัยชนะที่ไม่ต้องเปลืองแรงเลยสักนิด แต่กว่าจะมีความสำเร็จถึงขั้นนี้ได้ต้องมีการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ใช่เพียงหัดเล่นๆชั่วค่ำคืน

.

.

นี่แหละครับที่ทำให้ผมคิดว่าสุดยอดของการเป็นหมอคือการไม่ต้องรักษาคนไข้ ครับ ไม่จำเป็นต้องใช้มีดผ่าตัด จับชีพจร ฝังเข็มหรือว่าจ่ายยา

.

.

รักษาโรคโดยไม่ต้องออกกระบวนท่าใดๆ หรือก็คือการป้องกันก่อนเกิดโรคนั่นเอง

.

.

ที่จะเน้นให้เห็นก็คือ การรักษาโรคที่เกิดขึ้นโดยไม่เปลี่ยนพฤติกรรมของคนไข้ เป็นการรักษาที่ปลายเหตุ ต่อให้เป็นหมอจีนที่พยายามปรับร่างกายแบบองค์รวมก็เถอะ เพราะเมื่อเรารักษาคนไข้จนหายโดยไม่เปลี่ยนพฤติกรรมของคนไข้นั้น เชื่อได้เลยครับว่าเดี๋ยวเราก็จะได้เจอกันอีก

.

.

และหนึ่งในพฤติกรรมที่ผมว่าคนไทยส่วนใหญ่ทำผิดมากที่สุดคือเรื่องของการดื่มน้ำนี่แหละครับ

.

.

ลองทำแบบทดสอบกันสักนิดก่อนอ่านต่อดีไหมครับ

.

.

1. คุณมีความเชื่อที่ว่าน้ำยิ่งดื่มเยอะยิ่งดีหรือไม่

.

.

2. คุณดื่มน้ำวันละกี่แก้ว

.

.

3. น้ำที่ดื่มเป็นน้ำเย็น, น้ำธรรมดา หรือว่าน้ำอุ่น

.

.

4. ดื่มน้ำช่วงเวลาไหนเป็นพิเศษไหม เช่น ดื่มตอนเช้า ดื่มระหว่างทานข้าว ดื่มก่อนนอน เป็นต้น

.

.

5. ปกติดื่มอะไร เช่น น้ำเปล่า น้ำอัดลม ชา กาแฟ เป็นต้น

.

.

เราเฉลยกันไปทีละข้อๆพร้อมอธิบายละกันครับ

1. คุณมีความเชื่อที่ว่าน้ำยิ่งดื่มเยอะยิ่งดีหรือไม่

ข้อหนึ่งนั้น เป็นความเชื่อที่ผิดครับ ทุกอย่างต่างมีคุณและมีโทษ ต้องหาจุดสมดุลของมันครับ น้ำดื่มมากเกินไปกลับไม่ดีเสียอีกครับ เดี๋ยวผมจะมีสูตรให้คำนวณว่าวันหนึ่งเพื่อนๆควรดื่มน้ำแค่ไหน

.

.

2. คุณดื่มน้ำวันละกี่แก้ว

ข้อสอง คิดว่าทุกคนคงเคยเรียนกันมาอยู่แล้วว่าคนเราวันหนึ่งควรทานน้ำวันละ 8-10 แก้ว ว่าแต่ทำได้อย่างที่เรียนมาหรือเปล่าครับ

.

.

ผมจะอธิบายให้ฟังว่า น้ำในร่างกายของเรามีที่มาที่ไปอย่างไรก่อน

.

.

น้ำที่เข้าสู่ร่างกายเรามาจากน้ำ และอาหารที่ทานเข้าไปเป็นหลัก ส่วนน้ำจะออกจากร่างกายทางปัสสาวะ อุจจาระ เหงื่อ และทางลมหายใจ แต่ปัสสาวะเป็นเส้นทางหลักครับ

.

.

คนเราจำเป็นต้องปัสสาวะออกจากร่างกายอย่างน้อย 500 มิลลิลิตรต่อวัน ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถขับของเสียออกจากร่างกายได้หมด นอกจากนี้อีกสามทางที่เหลือโดยเฉลี่ยก็จำเป็นต้องใช้น้ำอีกราว1000 มิลลิลิตร หรือ 1ลิตร ต่อวัน

.

.

เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว คนเราจึงต้องดื่มน้ำเพื่อชดเชยส่วนที่ออกจากร่างกายทุกวันราว 1500 มล. หรือ 7-8 แก้ว (แก้วละ 200 มล.) แต่ทังนี้ทั้งนั้นตัวเลขนี้ก็ไม่สามารถใช้ได้กับทุกคนครับ ผมเลยมีสูตรมาให้คิดกันคร่าวๆว่าวันหนึ่งเราต้องทานน้ำปริมาณเท่าไรจึงจะ เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย

.

.

สูตรคือ (น้ำหนักตัว(กก.) x 2.2 x 30) / 2

.

หน่วยที่ได้ออกมาเป็นมิลลิลิตรครับ เช่น หนัก 60 กก. เอาเข้าแทนค่าก็จะได้

.

ควรดื่มน้ำ (60 x 2.2 x 30) / 2 = 1980  มล. หรือประมาณ 10 แก้วต่อวันครับ (แก้วละ 200 มล.)

.

ถ้าเราดื่มน้ำน้อยกว่านี้ เลือดซึ่ง 90%ทำมาจากน้ำก็จะเดินไม่สะดวก ร่างกายก็จะทั้งขับของเสียยาก ขณะเดียวกันสารอาหารในเลือดก็ส่งไปถึงร่างกายช้า ทางแพทย์จีนถ้าเกิดเลือดลมเดินไม่สะดวกนี่เป็นบ่อเกิดสารพัดโรคเลย บางคนบอกว่าประจำเดือนมาน้อยหรือไม่มา มาเป็นลิ่มเลือด สีเข้ม หนืด ปวดประจำเดือนก็แหงละครับ น้ำไม่กินจะเอาที่ไหนไปสร้างเลือดละครับ แต่ถ้าทานน้ำมากกว่านี้ก็เป็นผลเสียต่อร่างกายอีกเหมือนกัน ทำอะไรก็ต้องพอดีๆครับ

.

.

3. น้ำที่ดื่มเป็นน้ำเย็น, น้ำธรรมดา หรือว่าน้ำอุ่น

ข้อสาม อย่างที่เคยบอกไป ตั้งแต่อาการขี้หนาวนะครับว่าน้ำเย็นเป็นของต้องห้ามสำหรับร่างกาย กระเพาะเมื่อเจอของเย็นเข้าไปการทำงานจะด้อยลงทันที เกิดเป็นอาหารไม่ย่อย อาหารบูดเน่าหมักหมมอยู่ในกระเพาะและลำไส้ ลำไส้ก็ดูดซึมของเสียจากกากอาหารพวกนี้กลับเข้าสู่เส้นเลือดต่อไปเรื่อยๆจน กว่าจะถ่ายอุจจาระออกจากร่างกายของเรา

.

.

เพราะฉะนั้นเราควรจะไม่ทานของเย็นๆครับ ทานน้ำธรรมดาหรือน้ำอุ่นก็ได้ แต่ก่อนผมไม่รู้จุดนี้ก็ทานกันไป โดยเฉพาะไทยเป็นเมืองร้อน ทุกที่ต้องเสริฟน้ำเย็น เสริฟน้ำแข็งกันเป็นกระติกๆ กินกันจนเป็นเรื่องธรรมชาติ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ก็เฉยๆ แต่พอตอนนี้ เห็นแล้วกลัวไปเลยครับ บ้านผมตอนนี้ไม่ทานน้ำแข็งกันแล้ว

.

.

4. ดื่มน้ำช่วงเวลาไหนเป็นพิเศษไหม เช่น ดื่มตอนเช้า ดื่มระหว่างทานข้าว ดื่มก่อนนอน เป็นต้น

ข้อสี่ ดื่มน้ำช่วงเวลาไหนกัน ที่บอกให้ดื่มวันละ 8-10 แก้วเนี่ยจะแบ่งกินช่วงไหนระหว่างวันบ้างละ ไหนใครที่ชอบทานข้าวไปจิบน้ำไปบ้างประมาณว่ากินข้าวเสร็จหมดน้ำไปสองแก้ว ยกมือขึ้น ข้อนี้ผมจัดเป็นหายนะอย่างใหญ่หลวงที่สุดเลยครับ เป็นการกินน้ำที่ผิดที่สุดครับ

.

.

คนเรามักทำอะไรเพลินเสียจนลืมทานน้ำ พอถึงเวลาว่างซึ่งมักจะเป็นเวลาทานข้าว เขาบอกว่าให้ทานน้ำเยอะก็ทานรวดเดียวไปเลย ผิด ผิด ผิด ผิดแบบไม่น่าให้อภัยเลยครับ เพราะช่วงเวลาที่ทานข้าวนั้น ร่างกายจำเป็นต้องอาศัยน้ำย่อยในการย่อยอาหาร เมื่อคุณกินน้ำเข้าไปเยอะๆแล้ว น้ำย่อยก็จะเจือจาง ก็เข้าสู่ระบบเดียวกับการกินของเย็น คืออาหารไม่ย่อย หมักหมม พิษถูกดูดเข้าเส้นเลือด

.

.

เพราะฉะนั้นที่คุณควรทำคือ ตอนเช้าตื่นมาดื่มน้ำก่อนเลยครับ 2-5 แก้ว เพื่อเป็นการขับพิษออกจากร่างกายทางอุจจาระ ปัสสาวะ ที่ให้ดื่มทันทีเพื่อให้มีระยะเวลาห่างจากอาหารเช้าพอสมควร

.

.

ก่อนอาหาร 15 นาที ระหว่างทานอาหาร และหลังอาหาร 40 นาที ทานน้ำได้ไม่เกินครึ่งแก้วครับ ในที่นี้หมายรวมถึงซุป น้ำแกง และของเหลวทุกประเภทนะครับ

.

.

และอย่าดื่มน้ำครั้งละมากๆ ให้จิบครั้งละ 2-3 อึก แต่จิบถี่ๆ หาขวดน้ำแก้วน้ำมาวางไว้ข้างตัว จิบไปทั้งวันครับ ถ้ากินน้ำครั้งละมากๆผลก็คือ ร่างกายยังไม่ทันได้ดูดซึมก็ไหลรวดเดียวปัสสาวะออกไปหมดแล้ว อย่างนี้ดื่มน้ำมากแค่ไหนก็ยังหิวน้ำครับ เหมือนน้ำป่ามาครั้งเดียว ทะลักล้นเขื่อนออกไปหมด แล้วจะเอาอะไรกักเก็บไว้ในเขื่อนละครับ

.

.

เหมือนทำยาก แต่จริงๆ แล้วพอเริ่มทำมันก็ไม่ยากอะไรครับ ผมแต่ก่อนทานน้ำ 2-3 แก้วพร้อมทานข้าว ด้วยเหตุผลสารพัดที่เข้าใจผิดเช่น ควรกินข้าวพออิ่มและทานน้ำเพื่อให้อิ่มจริง หรือกินล้างปากสักหน่อย (กินกันเป็นแก้วล้างปากเนี่ยนะ) หรือต้องสั่งชอคโกแลตปั่นใส่วิปครีมมากิน กินแล้วหวานมันเย็นอร่อยแต่ส่งผลเสียต่อกระเพาะโดยไม่รู้ตัว เบียร์ก็อีกตัวครับ สังสรรค์กันทีกินเข้าไปสิกี่ขวดว่ากันไป ทุกวันนี้เลิกครับ ได้ข้อดีอีกอย่างคือไม่รู้จะเอาเวลาที่ไหนไปดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพราะ มันควรกินแกล้มอาหาร เลยได้เลิกเหล้าเลิกเบียร์กันไป

.

.

แต่ก่อนหลังทานข้าวเสร็จผมจะเรอตลอด ท้องอืดมาก ก็งง หรือว่าเรากินเยอะไป แต่บางทีกินไม่เยอะก็เรอตลอด เสียบุคลิกมาก พอมารู้ตรงนี้ถึงได้ถึงบางอ้อ กินน้ำเยอะอย่างนี้แล้วอาหารจะย่อยยังไงมันก็เลยเกิดลมเกิดแก้สซิ พอเปลี่ยนพฤติกรรมการดื่มน้ำใหม่ อาการเหล่านี้ก็ดีขึ้นเรื่อยๆครับ

.

.

นอกจากนี้หลังอาหารยังไม่ควรทานผลไม่ล้างปากทันที อีกด้วยครับ โดยเฉพาะผลไม้ที่มีฤทธิ์เย็นทั้งหลาย เช่น ส้ม แก้วมังกร สาลี่ แตงโม เป็นต้น มีสองเหตุผลครับ หนึ่งเพราะว่าผลไม้จะย่อยเร็วกว่าอาหาร อาหารยังย่อยไม่เสร็จ ผลไม้ก็ค้างเติ่งอยู่ในกระเพาะ ร่างกายก็ดูดซึมสารอาหารจากผลไม้เหล่านี้ไม่ได้ พอไปถึงลำไส้ถึงคิวที่มันจะได้ดูดซึมมันก็เน่าเสียไปหมดแล้วครับ เพราะฉะนั้นถ้าจะทานผลไม้ควรทานก่อนหรือหลังอาหารสัก 1-2 ชม. ขณะท้องว่าง เพื่อให้ร่างกายได้ดูดซึมวิตามิน สารอาหารและไม่รบกวนระบบการย่อยอาหารด้วย เหตุผลที่สองคือ น้ำย่อยในกระเพาะถือว่าเป็นธาตุไฟครับ ถ้าทานผลไม้ฤทธิ์เย็นเข้าไปก็จะส่งผลให้อาหารย่อยไม่ดี เกิดวงจรอุบาทว์ดังเช่นข้างบนอีกเหมือนกัน

.

.

5. ปกติดื่มอะไร เช่น น้ำเปล่า น้ำอัดลม ชา กาแฟ เป็นต้น

มาถึงข้อสุดท้ายแล้ว เป็นไงบ้างครับ คอตกรับผิดกันเป็นแถวเชียว ยังครับมารับรู้ความผิดของตัวเองกันในข้อนี้ต่อ ทานน้ำอะไรกันครับ บางคนชอบทานน้ำอัดลมมาก ดื่มทุกวัน ไตก็ต้องทำงานกรองน้ำให้สะอาดหนักกว่าเดิม เครื่องกรองน้ำยี่ห้อแอมเวย์สามารถกรองโค้กให้กลายเป็นน้ำเปล่าได้ แต่อายุการใช้งานไม่ถึงปีก็ต้องเปลี่ยนหัวกรอง ทว่าเราไม่สามารถเปลี่ยนไตได้ครับ ถ้ายังอยากให้ไตอยู่คู่กับเรานานๆแล้ว คุณคงรู้ว่าต้องทำอย่างไร อีกอย่างน้ำอัดลมน้ำเป็นน้ำที่ผ่านกรรมวิธีทางเคมี ใส่น้ำตาลจำนวนมาก กินเข้าไปมีแต่ผลเสียครับ ยิ่งอัดแก๊สอีก กินเข้าไปท้องก็อืด การย่อยอาหารก็ไม่ดี เสียเงินไปทำร้ายร่างกายตัวเองเปล่าๆ

.

.

พวกชาพร้อมดื่มบรรจุขวดก็เหมือนกันไม่มีอะไรนอกจากน้ำตาลและคาเฟอี นปริมาณมากผสมน้ำนำมาขาย แต่ถ้าเป็นชาจีนร้อนๆชงจากกาก็ควรจะเว้นระยะหลังอาหารสักครึ่งชม.ครับ เพราะชามีฤทธิ์เย็น ทำให้อาหารไม่ย่อย รวมทั้งยังส่งผลต่อร่างกายในการดูดซึมธาตุเหล็กและโปรตีนอีกด้วย กาแฟก็ไม่ควรทานอย่างที่เคยพูดไว้ บางคนเถียงข้างๆคูๆ “กาแฟหอมนะหมอ” หอมครับผมไม่เถียง แต่มันไม่ดีครับ เดี๋ยวไอเดียบรรเจิดไม่เป็นหมอแล้ว ผลิตยาดมรสกาแฟดีกว่า ท่าจะรุ่ง

.

.

ครบห้าข้อแล้ว โอย เหนื่อย เอนทรี่นี้ยาวเป็นบ้า แต่ก็จำเป็นต้องเขียน เพื่อประโยชน์สุขของมวลชน 555 ว่าไปนั่น ที่เขียนมาให้อ่านนี้เพราะหวังดีจริงๆครับ อยากให้ทุกคนใช้ชีวิตอย่างถูกต้องเพื่อจะได้ห่างจากโรคภัยไข้เจ็บ อย่างที่บอกครับ หมอไม่อยากรักษาคนไข้หรอกครับ และหมอที่ดีที่สุดคือตัวคนไข้เอง เพราะพวกผมไม่มีทางอยู่กับคุณได้ตลอด ความสำเร็จไม่ใช่ได้มาเพียงชั่วข้ามคืน แต่ต้องผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน สุขภาพที่ดีไม่ใช่ว่าป่วยแล้วไปหาหมอ ได้ยามาทานแล้วหาย แต่เป็นหน้าที่ของตัวคุณเองที่ต้องดูแลตัวเองอย่างถูกต้อง

.

.

ขอให้พวกเราชนะโดยไม่จำเป็นต้องออกกระบวนท่าครับ

.

.

ปลล. If you trust me, if you love me ก็นำไปปฎิบัติตามนะครับ อีกอย่างความรู้ควรแบ่งปันครับ คนไม่รู้เรื่องนี้ยังมีอีกมาก ขอให้บอกต่อๆกันไป ขอบคุณครับ

.

.

.

.

ที่ญี่ปุ่นนี่ฮิตกินสตูว์เนื้อกันมากๆ ไม่แพ้พวกคะเร (แกงกะหรี่) เลยนะซิบอกไห่

.

.

.

.

.

เพราะฉะนั้น เลยไม่เป็นเรื่องแปลกที่จะมีสตูว์เนื้อ สไตล์จาปังกำเนิดขึ้นมา

.

.

.

.

.

ที่เรียกว่าเป็นสตูว์เนื้อ สไตล์จาปัง ก็เพราะมีส่วนผสมเฉพาะที่ชาวญี่ปุ่นบรรเจิดใส่เพิ่มเข้ามาเพื่อเพิ่มรสชาติให้กับสตูว์ ซึ่งส่วนผสมนั้นก็คือ “ซอสทงคัทซึ” นั่นเองคร่าาาาา แต่ก็ไม่ได้ใส่เยอะขนาดที่ทำให้รสชาติสตูว์เนื้อมีรสซอสทงคัสสึแหลมขึ้นมาแต่อย่างใด ใส่นิดหน่อย ให้พอหอม อร่อย มีเอกลักษณ์

.

.

.

.

.

พวกสตูว์นี่เป็นเมนูที่ไม่ยากนะ แต่แอบเซ็งจุดเดียวตรงที่ “จะนานไปไหน???”

.

.

.

.

.

คือต้องใช้เวลาตุ๋นเนื้อเป็นชั่วโมงสองชั่วโมง หลังทำสตูว์เนื้อวันนี้เสร็จ ก็เลยคุยกับบาร์นนี่ว่า สงสัยต้องรีบถอยหม้อตุ๋นแรงดันแล้วล่ะ…ฮิๆ…จริงๆแล้วเมื่อวานเพิ่งไปเดินดูที่ Loft กันมา แต่ว่ามันแพงง่ะ ตั้งสามหมื่นกว่าเยน ก็เลยว่าจะมาตั้งเป็นกองทุนไว้ก่อน ค่อยๆเก็บเงินไปเรื่อยๆ เก็บได้มะไหร่ก็ค่อยไปซื้อ ไม่รีบๆๆ…

.

.

.

.

.

แต่พอทำกินกันเสร็จ…ติดใจจจจ ฮ่าๆๆ อยากกินกันอีกบ่อยๆ คือเปลี่ยนเป็นสตูว์ไก่บ้าง หมูบ้าง แต่ถ้ากว่าจะได้กินต้องรอสองสามชั่วโมงแบบนี้ก็ไม่ไหว…ก็เลยคิดว่า ไม่ได้การละ…สงสัยต้องเลื่อนลำดับความสำคัญของคุณหม้อตุุ๋นขึ้นมาละแล้ว

.

.

.

.

.

เอาล่ะ พล่ามมานาน…มาดูส่วนผสมกันดีกั่วว

1. เนื้อวัว (วันนี้ใช้เกือบๆครึ่งกิโล)

2. เกลือ (นิดหน่อย ตามอารมณ์ศิลปินของวันนั้นๆ…เอิ่ม…บอกอย่างงี้ไม่ต้องบอกดีกว่า!!!)

3. พริกไทยดำป่น (อันนี้ตามความชอบเลยค่ะ แต่พิมกับยุ่นชอบเผ็ดๆเลยใส่เยอะ)

4. เนย (ใส่ประหนึ่งเหมือนคนไม่กลัวอ้วน)

5. มันฝรั่ง (ยุ่นบอก ขอเยอะๆ)

6. แครอท (ยุ่นก็บอกว่า ขอเยอะๆ)

7. หอมหัวใหญ่ (ยุ่นก็บอกอีกง่ะว่า ขอเยอะๆ…โอ๊ยยยยย พอได้แล้ว ล้นหม้อแล้วค่ะคู้ณณณณ!!!!)

8. เห็ด mushroom (จริงๆยุ่นก็บอกขอเยอะๆ แต่มันแพงมาก แพคจิ๋วเดียว 250 เยน…เบ็ตตี้สู้ไม่ไหววว)

9. ถั่วลันเตา (แล้วแต่ชอบ วันนี้แค่แพคนึงก็พอ)

10. น้ำเปล่า 5 ถ้วย

11. ไวน์แดง 1 ถ้วย

12. ซอสมะเขือเทศ 4 ช้อนโต๊ะ

13. ซอสทงคัทซี 3 ช้อนโต๊ะ

14. น้ำผึ้ง 1.5 ช้อนโต๊ะ

15. ใบโรลิเอะ 2-3 ใบ

มายก้อด…ผ้าอนามัยหรือเครื่องเทศยะ!!! งง!!!

คาดว่า บ.คาโอ คงไปได้แรงบันดาลใจอะไรบางอย่างจากใบนี้เลยเอามาตั้งเป็นชื่อสินค้า เพราะสะกดเหมือนกันเปี๊ยบ!!!

คือเป็นคำมาจากภาษาฝรั่งเศสค่ะ Laurier หรือที่มีอีกชื่อว่า Laurel หรือ Bay Leaf

16. Demi-glace sauce 1 กระป๋อง (แต่สูตรเบ็ตตี้และบาร์นนี่ มากไว้ก่อนเป็นดี เลยซื้อแบบถุงเพิ่มมาอีก…เหะๆ กันเหนียวๆ)

.

.

.

.

.

.

ขั้นแรก โรยพริกไทย และเกลือให้ทั่วทั้งสองด้าน แล้วหมักทิ้งไว้

.

.

.

.

.

ตั้งไฟ และนำเนยลงไปละลาย

.

.

.

.

.

นำเนื้อที่หมักไว้ ลงไปดีดดิ้นในกระทะ

.

.

.

.

.

ย่างไม่ต้องสุกนะคะ เอาแค่พอให้ผิวทั้งสองด้านเกรียมๆ

.

.

.

.

.

ย่างเสร็จเรียบร้อยก็นำลงจากกระทะมาพักไว้

.

.

.

.

.

ระหว่างนี้ก็มาปรุงส่วนน้ำสตูว์

ก็นำส่วนผสมตั้งแต่ข้อ 10 – 16 มาผสมให้เข้ากัน แล้วก็นำขึ้นตั้งไฟค่ะ

.

.

.

.

.

พอเดือด ก็ใส่เนื้อที่พักไว้ลงไป จากนี้ก็ร้องเพลง “รอ” ของเจ๊มาช่าไปสองชั่วโมง

.

.

.

.

.

ระหว่างร้องเพลงเจ๊ช่า ก็ปอกผักหั่นผักไปพลางๆจะได้ไม่เสียเวลา

.

.

.

.

.

พอครบ 2 ชม. ก็นำมนฝรั่ง แครอท  หอมหัวใหญ่ และเห็ด mushroom ที่เตรียมไว้ ลงไปผัดกับน้องเนย

.

.

.

.

.

กำลังช้อคว่า “แล้วมันจะล้นมั้ยเนี่ยะ!!!”

.

.

.

.

.

เอาฟระ…ไม่ลองไม่รู้ ค่อยๆทะยอยใส่ไปแล้วกัน

.

.

.

.

.

จุดนี้ภาษาญี่ปุ่นเรียก “กิหริกิหริ” แปลว่า “เกือบๆ” เฮือกกก…ปาดเหงื่อหนึ่งที ค่อยยังชั่ว…ไม่ล้นนน

จุดนี้บาร์นนี่เลยรอดตัวไป…ไม่โดนโวยย

.

.

.

.

.

แล้วก็รอต่อไปอีกครึ่งชม.หรือมากกว่านั้นถ้ามีความอดทนมากพอ

.

.

.

.

.

ตักเนื้อขึ้นมาตัดเป็นชิ้นพอคำ แล้วเทกลับลงไปในหม้ออีกครั้ง

.

.

.

.

.

สุดท้าย…ใส่ถั่วลันเตา แล้วรออีกซักแค่สิบนาที เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

จุดนี้ไปหั่นขนมปังฝรั่งเศส นำไปย่างในเตาอบ แล้วจัดขึ้ันจานเลยค่า…

.

.

.

.

.

อร่อยรึเปล่าไม่รู้ แต่จุดนี้หอมมากๆ แทบจะกระโดดลงไปแหวกว่ายในชาม

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มิสเตอร์บาร์นนี่บอก ไม่ไหวแล้วครับ ขอก่อนเลยหนึ่งคำใหญ่ๆ ง่ำๆๆๆ

.

.

.

.

.

“คัมปัย”กันด้วยไวน์แดง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ ผ่านไปแค่พริบตาเดียว เหลือแค่นี้…สรุปว่ามันอร่อย หรือว่าเพราะหิวจัดๆกันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน

.

.

.

.

.

ตบท้ายด้วยเบียร์เชอร์รี่เย็นๆของเบลเยี่ยม

.

.

.

.

.

.

ปิดท้ายด้วยรูปคู่กับมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเมื่อวันก่อน

อยากได้ซักคัน…เก๋อ่ะ ชอบๆ

]]> http://pimandyun.wordpress.com/2009/08/15/beef-stew/feed/ 11 Pimmie P1020873 P1020876 P1020881 P1020885 P1020891 P1020894 P1020900 P1020906 P1020909 P1020916 P1020919 P1020921 P1020924 P1020928 P1020931 P1020932 P1020933 P1020934 P1020935 P1020936 P1020941 P1020942 P1020944 P1020951 P1020861_1 http://pimandyun.wordpress.com/2009/08/09/pla-numjim-yumwoon/ http://pimandyun.wordpress.com/2009/08/09/pla-numjim-yumwoon/#comments Sun, 09 Aug 2009 09:03:31 +0000 Pimmie http://pimandyun.wordpress.com/?p=916 ]]> วันนี้มีเมนู…“พูดง่าย…ทำยาก” มาฝากค่ะ

.

.

.

.

.

บางคนอาจจะ “งง”…แบบว่า…

อะไรของหล่อนยะ กะอีแค่ปลาทอดน้ำปลา แล้วก็ยำวุ้นเส้น…เบๆน่ะ ไม่เห็นจะยาก

.

.

.

.

.

เหอๆๆๆ…อันนี้อาจจะเป็นความโรคจิตส่วนตัวเองพิมเอง…ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ครัวคนอื่นจะรู้สึกเหมือนกันรึเปล่า

.

.

.

.

.

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่มีเมนูที่จำต้องแปลงครัวเป็นห้อง Emergency Room แล้วล่ะก็…บรึ๋ยยยยยยยยย

.

.

.

.

.

ต้องนั่งทำใจก่อนทุกที…ถอนหายใจอีกสามสี่รอบกว่าจะลงมือ “ผ่าตัด” ได้…

.

.

.

.

.

คืออย่างเนื้อไก่ เนื้อวัว เนื้อหมู…เค้าก็ขายเป็นแพค แล่เป็นชิ้นๆมาให้เสร็จสรรพ

แต่อย่างเมนูที่มีน้องปลา หรือน้องหมึกนี่…ต้องลงมือเอง…

ทำมาตั้งหลายรอบมากๆแล้ว แต่ก็ยังทำใจให้ “ชิลล์ๆน่ะ” ไม่ได้ซักกะที

คิดว่าเป็นเพราะการที่เราไป “จ้องตา” รึเปล่าก็ไม่รู้…แล้วการที่ต้องมองตานิ่งๆไร้แววของสัตว์นี่มันหยองมากๆ

จริงๆก็พยายามไม่จ้องแล้วนะ แต่แบบ…เหมือนโรคจิตอ่ะ มันก็อดแอบมองไม่ได้

พอมองแล้วก็กรีดร้องอยู่ในใจคนเดียว แล้วก็รีบบอกตัวเองให้รีบๆๆๆๆทำให้เสร็จๆขั้นตอนนี้ไปซะ

.

.

.

.

.

ทุกวันนี้เวลาจะทำเมนูแนวนี้นี่ต้องเปิดเพลงดังๆไปด้วย ร้องเพลงดังๆขอบเกล็ดไป ผ่าไป ควักล้วงล้างไป…

กว่าจะเสร็จเหงื่อตก นั่งดมยาดมต่ออีกครึ่งชม.

.

.

.

.

.

ปลาทอดน้ำปลา

ขั้นตอนการเตรียมนี่ เหนื่อยมากๆ

เริ่มจาก…

- ขอดเกล็ดปลาให้สะอาด

- ผ่าพุง คว้กไส้ พุง (T_T ฮือๆๆๆ)

จริงๆแล้วอยากจะทำเหมือนที่ร้านอาหารทำเหมือนกันนะ ที่แบบแบะตัวปลาออกมาเลย…จะได้กินง่ายๆ

แต่…ฮืออ ยังทำใจไม่ได้ ขอฝึกความใจหินอีกพักนึง จะลองทำดู

- ควักเหงือก (T_T ม่ายยยยยยยยยยย)

- เอาเกลือโรยให้ทั่วทั้งในและนอกตัวปลา ถูกเร็วๆ แล้วรีบล้างออก (อันนี้เป็นเคล็ดลับกำจัดกลิ่นคาว)

- บั้งลำตัว ทั้งสองด้าน

- เอา Kitchen paper ซับน้ำจากตัวปลาออก แล้วพักไว้

.

.

.

.

.

แต่ขั้นตอนการทำง่ายยิ่งกว่าอะไรดี

- เทแป้งข้าวโพดลงถาด แล้วเอาปลาลงไปปะแป้งให้ทั่วทั้งสองด้าน

- ตั้งกระทะ ใส่น้ำมัน คำนวณให้ท่วมตัวปลา พอน้ำมันร้อนได้ที ก็ใส่ปลาลงไปโลด

- ใช้ไฟกลาง ดูให้เหลืองกรอบทั้งสองด้านแล้วก็เอาขึ้น

- ตักใส่จานที่จัดเรียงด้วยผักกาดเขียว

.

.

.

.

.

วิธีทำน้ำราด

- นำน้ำมันที่เหลือจากการทอดปลาไปใส่ในกระทะ ใส่น้ำตาล  น้ำปลา และซอสหอยนางรม

- คนจนส่วนผสมทั้งหมดให้เข้ากัน ลองชิมดูให้ได้รสที่ถูกปาก

- ราดไปบนตัวปลา

- กรี๊ดดังๆหนึ่งที ฉลองความสำเร็จ

.

.

.

.

.

เวลาหม่ำปลาทอด…

สิ่งนึงที่จะขาดไม่ได้เลย คือ น้ำจิ้มทะเลแซ่บๆ

.

.

.

.

.

ส่วนผสม

- กระเทียม

- พริกขี้หนูสวน

- น้ำตาลปึก

- น้ำมะนาว

- เกลือ

- น้ำปลา

.

.

.

.

.

วิธีทำ

- โขลกกระเทียมกับพริกให้เข้ากัน

- ใส่น้ำมะนาว น้ำตาลปึก เกลือ น้ำปลา แล้วก็ชิมๆเอารสที่ชอบค่ะ

.

.

.

.

.

รสชาติจะเปรี้ยว หวาน เค็ม เผ็ด จี๊ดจ๊าด แซ่บหลายยยยย

.

.

.

.

.

.

อร่อยเหาะจีๆน้า

.

.

.

.

.

ถัดไปเป็นยำวุ้นเส้น

สำคัญอยู่ที่น้ำยำ

เคยไปได้เคล็ดลับมาจาก blog ของคุณแม่สลิ่ม เมื่อนานนนนนมาแล้ว แล้วก็ยึดเป็นหลักปฎิบัติมาตลอด

คือ…เวลาปรุงน้ำยำให้ใส่ “น้ำกระเทียมดอง” ลองไปด้วย

คุณแม่สลิ่มบอกว่า จะอร่อยเหาะ ซึ่งก็เป็นตามนั้นจริงๆ รสชาติกลมกล่อมขึ้นมากๆ

แล้วพิมก็ rule การทำน้ำยำอีกสองข้อคือ

1. ไม่ใช้น้ำตาลทราย แต่จะใช้น้ำตาลปึกเท่านั้น (มันอร่อยต่างกันจริงๆนะ)

2. ทำน้ำยำแยกไว้อีกถ้วยนึง แล้วก็ทำให้รสเข้มข้นกว่าปกติเพราะตอนเอาลงไปคลุกกับเครื่องของยำวุ้นเส้น

น้ำยำจะละลายผสมกับน้ำที่เกาะๆอยู่ตามตัววุ้นเส้น ผัก หมูสับ ปลาหมึก ฯลฯ ซึ่งจะทำให้รสชาติน้ำยำออกมาเปรี้ยวหวานเผ็ดพอดี

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เห็นจานยำวุ้นเส้นบิ๊กเบิ้มแบบนั้นไม่ต้องตกใจไปนะคะ…ฮ่าๆ…เป็นอาหารให้ช้างกิน ก็ต้องทำเป็น size XXXL เป็นธรรมดา

.

.

.

.

.

แต่แล้ว…ความง่วงก็กลับต้องกระเจิดกระเจิงหายไป เมื่อเสียงเพลงที่ “คุ้นเคย” ดังแว่วออกมาจากจอทีวีตรงหน้า…

.

.

.

.

.

เป็นเสียงเพลงที่ไม่มีคนขับร้อง…เป็นเสียงเพลงบรรเลงของวงออเคสตร้า…

.

.

.

.

.

ถึงไม่มีเสียงร้อง…แต่ในใจกลับร้องตามได้อย่างอัตโนมัติ

Although we‘ve come to the end of the road …Still I can’t let go…It’s unnatural…

.

.

.

.

.

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

BOYZ II MEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

แล้วยังไงเนี่ยะ…ใคร ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร เมื่อไหร่ คำถามพรั่งพรูมากมาย!!!!!!

.

.

.

.

.

เพียงเสี้ยววินาทีนั้น จ้องหน้าจอเขม็ง มุ่งไปที่เบอร์โทรศัพท์หรือเว็บไซต์ หรือตัวอักษรใดก็ตามที่ดูเป็น keyword แล้วก็จด จด จด และจดแหลก…

.

.

.

.

.

หลังจากนั่น ก็ส่งเสียงกรีดร้องเรียก “บาร์นนี่” (ชื่อใหม่ของช้างยุ่นค่ะ ส่วนพิมก็มีชื่อใหม่เหมือนกันคือ “เบ็ตตี้” เรียกกันอยู่สองคนดูเป็นฝรั่งมากมาย)

.

.

.

.

.

ที่มาของชื่อขออธิบายด้วยรูปดีกว่า…

ถึงไม่เหมือนแบบร้อยเปอร์เซนต์แต่ก็ถือได้ว่ามีจุดร่วมอยู่เยอะมากทีเดียว…

.

.

.

.

.

กรีดร้องเรียกบาร์นนี่…บาร์นนี่ก็รีบวิ่งมาหน้าตาตื่น ประมาณว่านึกว่าภรรยาโดนไฟดูดดด

.

.

.

.

.

พอบาร์นนี่มา ก็เล่าให้บาร์นนี่ฟังแบบดูลนด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่งยวดว่าเมื่อกี๊เหมือนเห็น promo spot คอนเสิร์ต Boyz II Men　แต่เล่ายังไม่ท้นจะจบ…แป่ววว บาร์นนี่ก็ตัดบทหนีไปทำงาน…

.

.

.

.

.

แอบงงเหมือนกัน ว่าทำไมดูไม่เสียจริตกรี๊ดกร๊าดดด ทั้งๆที่บาร์นนี่ก็คลั่ง Boyz II Men มากๆ

.

.

.

.

.

ปล่อยให้เบ็ตตี้นั่งทำหน้ามึนอยู่หน้าจอคอมคนเดียว…

แต่ก็ยังมิวายที่จะเข้าเว็บฯไปหาข้อมูลต่อ ซึ่งก็ทำให้ได้รู้ว่า สิ่งที่คิดนั้นไม่ผิด…

.

.

.

.

.

Boyz II Men มาทัวร์คอนเสิร์ตที่ญี่ปุ่นจริงๆค่ะแม่เจ้า…โอ๊ยยย จะเป็นลมมมม

.

.

.

.

.

ชื่อเต็มๆของคอนเสิร์ตคือ…

Boyz II Men with New York Symphonic Ensemble Japan Tour 2009

.

.

.

.

.

ความพิเศษของคอนเสิร์ตครั้งนี้คือ…

เป็นคอนเสิร์ตครั้งแรกของ Boyz II Men ในประเทศญี่ปุ่น

เป็นคอนเสิร์ตครั้งแรกของ Boyz II Men ที่แสดงคอนเสิร์ตร่วมกับวงออเคสตร้า

และวงออเคสตร้าที่พูดถึงก็คือ The New York Symphonic Ensemble

.

.

.

.

.

พออ่านหน้า information คอนเสิร์ตจบ รู้สึกเหมือนถูกบิ๊วท์มากๆ จนต้องรีบเปิดไปดูหน้าที่บอกเกี่ยวกับรายละเอียดการแสดง

.

.

.

.

.

กวาดสายตาดูคร่าวๆ พบว่า มีการแสดงทั้งหมดสามเมือง เริ่มจาก โอซาก้า ถัดมาคือที่นาโงย่า และที่สุดท้ายคือ โยโกฮาม่า…

.

.

.

.

.

กรี๊ดดดดดดดดด มีที่โยโกฯด้วยหรอออออออ ไม่ไกลๆๆ สามารถค่ะๆๆๆ

.

.

.

.

.

ทันใดนั้นก็เหลือบมาดูวันที่แสดง…เขียนไว้หราว่า “Aug 4, 09″ ซึ่งพอลองนับนิ้วดู ก็พบว่า เหลืออีกแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น!!!

.

.

.

.

.

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แล้วจะมีบัตรมั้ยเนี่ยะ!!!!!

.

.

.

.

.

หลังจากมีคำถาม “แล้วจะมีบัตรมั้ยเนี่ยะ!!!!!” ผุดขึ้นมา เบ็ตตี้ก็ขาหมุนเป็นวงกลมรีบหาข้อมูลเกี่ยวกับบัตรทันที…ซึ่งก็พบว่า

.

.

.

.

.

บัตรมีสามเกรด…เทียบเป็น A B และ C ก็แล้วกัน…โดยที่ C คือบัตรถูกที่สุด…โดยในเว็บบอกว่า  B และ C เต็มหมดแล้ว เหลือแต่ A ซึ่งมีวงเล็บไว้ด้านหลังด้วยว่า “เหลือที่นั่งน้อยมาก”

.

.

.

.

.

โอ้วววววววววววววววว กดดันมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

.

.

.

.

.

สับสนสุดๆ เอาไงดีๆๆๆ อยากไปดูมากๆๆๆๆๆ แต่…มันแพงง่ะ…ว่าแล้วก็โทร.ไปบ่นๆกะบาร์นนี่

.

.

.

.

.

บาร์นนี่ก็ฟังๆเหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แล้วก็รีบตัดบทวางไปเพราะกำลังวุ่นวายหัวฟูกับการประชุมอยู่

.

.

.

.

.

แต่ในบ่ายของวันนั้นเอง…ก็ได้รับโทรศัพท์จากบาร์นนี่…พอรับโทรศัพท์ขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงบาร์นนี่บอกว่า…

Although we‘ve come to the end of the road …

เค้าซื้อบัตรมาแล้วจ้าาาา สองใบๆๆ!!!

.

.

.

.

.

จุดนั้น….ช้อค…นิ่งเงียบไปสามวิ…จากนั้นก็กรี๊ดใส่โทรศัพท์อย่างเสียสติ!!!!

.

.

.

.

.

แล้วทำเป็นไม่สนใจ ที่แท้ก็อยากจะเซอร์ไพร้ส์ค้าววววววววววววววววววววววววว…

.

.

.

.

.

สามีใครเนี่ยะ น่ารักที่สุดในโลกกกกกกกกกกกกกกกกกกก Muahhhhhhhhhhhhhhhhhh!!! จุ๊บใหญ่ๆหนึ่งล้านที

.

.

.

.

.

หลังจากวันนั้น ทุกคืน ก่อนนอน พิมกับยุ่น จะทำการซ้อมร้องเพลงของ Boyz II Men อย่างบ้าคลั่ง

เพื่อเมื่อถึงวันจริงจะได้อิ่มเอมกับคอนเสิร์ตได้อย่างเต็มที่

.

.

.

.

.

และแล้ว…เมื่อวันคอนเสิร์ตมาถึง…

.

.

.

.

.

เอิ่ม…จะบอกว่า คุณบาร์นนี่ช้างยุ่นถึงกับลางานเพื่อการนี้เลยทีเดียว  จริงๆคอนเสิร์ตมีตอนเย็น เริ่มตั้งโน่น…ทุ่มครึ่ง

แต่พี่ยุ่นบอกว่า ไหนๆก็ไหนๆ เดี๋ยวไปตะลุย China Town กันก่อน เหะๆ ประเด็นคือพิมอยากกินติ๋มซำมั่กๆ พี่ยุ่นเค้าเลยจะพาไปเปิบร้านดัง

แล้วก็อยากพาพิมไปเดินเล่นใน Yokohama ก่อนด้วย

.

.

.

.

.

ไปเร้ยยยย ออกเดินทางงงง

.

.

.

.

.

รูปใบแรกๆของทุกการเดินทาง จะเริ่มจากหน้าบ้านของเรา

ปล. นี่บาร์นนี่แอบเอาลิปสติกเบ็ตตี้ไปทาชิมิ!!!

.

.

.

.

.

ปลายทางของเราในวันนี้คือ Yokohama ค่ะ เพราะฉะนั้น ก็ตั้งต้นที่ Shibuya เหมือนเดิม

.

.

.

.

.

แล้วหาทางไป Tokyu Toyoko Line ให้เจอค่ะ

.

.

.

.

.

ผ่านร้านโปรด…แต่ถูกล็อคตัวไว้ไม่ให้เข้า…เนื่องจากเดี๋ยวพลาดเที่ยวรถไฟ

.

.

.

.

.

กรี๊สสสสสสสสสสสสส…เกือบไม่ทันจริงๆ เหลืออีก 5 นาที รถไฟจะออก!!!

.

.

.

.

.

นั่งต้นสาย ยันสุดสายเลยค่ะ ไปลงสถานีปลายทาง Motomachi-Chuukagai

.

.

.

.

.

นั่งไปเม้าท์กับบาร์นนี่ไป แป๊บๆก็มาถึง

.

.

.

.

.

ใช้เวลาแค่ครึ่งชม.เท่านั้น

.

.

.

.

.

สถานีปลายทาง..Motomachi- Chuukagai

.

.

.

.

.

จากนั้นก็ขึ้นบันไดเลื่อนไปโลด…ไปหาทางออกไป China Town กันค่ะ

.

.

.

.

.

หวีดหวานกันก่อนหนึ่งใบ ก่อนเดินทางต่อ…คริๆๆ

.

.

.

.

.

ขึ้นบันไดเลื่อนมา เจอกับป้ายไฟร้านติ๋มซำเลยรีบถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน

.

.

.

.

.

ถึงจะหิวแค่ไหน แต่ถ้าระหว่างทางเจอมุมสวยๆ เจ๊เบ็ตตี้ก็จะต้องขอแชะนิสนุง

.

.

.

.

.

โฮก…เดินต่อไปๆ

.

.

.

.

.

เจอแล้ว ทางออก

.

.

.

.

.

เห็นแสงสว่าง ท้องก็เริ่มร้อง

.

.

.

.

.

จุดนี้ถ้ายังหลง วันเสาร์อาทิตย์ควรไปสมัครโรงเรียนติวเข้าอนุบาล

.

.

.

.

.

มาถึงเมืองจิงเลี้ยวววววววววววววววว

.

.

.

.

.

ที่นี่น่าจะเป็นเมืองจีนที่สะอาดที่สุดในโลกรึเปล่า เหะๆๆ

.

.

.

.

.

เดินต่อมาอีกไม่นานก็มาถึงร้านติ๋มซำ

.

.

.

.

.

โอ๊ยยย อร่อยมากๆ กินกันเต็มคราบแบบลืมว่าลดความอ้วนกันอยู่ไปชั่วขณะ

เพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า “หน้ามืด” ก็วันนี้นี่แหละ

.

.

.

.

.

อิ่มท้องแล้ว ก็ไม่รีรอนั่งรถไฟสายเดิมมาลงที่สถานี Minatomirai เพื่อมาลั้นลาเดินเล่น

.

.

.

.

.

ออกมาจากสถานี Minatomirai ก็จะเจอกับ Queen’s Square

บันไดเลื่อนสีแดงแรงฤทธิ์ เริ่ดมากๆ

.

.

.

.

.

Queen’s Square นี่เป็น shopping center ขนาดใหญ่(มาก) แต่วันนั้นก็ไม่ได้สำรวจตัวห้างกัน

เพราะอยากออกไปควงแขนเดินชมวิวสูดอากาศสดชื่นกันมากกว่า

.

.

.

.

.

มองจากตัวห้างไป เห็นชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกลนัก

ที่ญี่ปุ่นนี่ไม่รู้เป็นอะไร…ชอบสร้างชิงช้าสวรรค์!!!

แล้วสร้างทีก็ไม่ใช่เล็กๆ ใหญ่บิ๊กเบิ้มอย่างงี้เยอะแยะมากๆ อย่างโอซาก้าก็มี โกเบก็มี

หรือหัวเมืองใหญ่อื่นๆก็อาจจะมีด้วยเหมือนกันรึเปล่าก็ไม่แน่ใจ

อย่างในรูปนี่ ชื่อว่า “cosmoclock21″ เคลมว่ามีส่วนสูงจากพื้นดิน 112.5 m. และจุดคนได้ 480 คน

แต่วันนั้นไม่ได้กรีดร้องไปขึ้น เพราะ…ชริๆๆๆ เคยขึ้นสูงกว่านี้มาแร้วย่ะ ที่ “Palette Town” โอไดบะ

ฮ่าๆ สูงกว่าที่นี่ 2.5 m.

แต่ที่สูงที่สุดที่เคยขึ้นคือ “London Eye” ที่ 135 m.

แต่ทุกที่ที่พูดถึงจะต้องพ่ายแพ้ไปเลยเมื่อเทียบกับ “Singapore Flyer”

อันนั้นต้องยกให้เค้าจริงๆ สูงที่สุดในโลกแล้วค่ะ 165 m. บรื๋ออออ

.

.

.

.

.

ชิงช้าสวรรค์นี่จริงๆแล้วเป็นส่วนหนึ่งของ Amusement Park ที่ชื่อภาษาปะกิดว่า Yokohama Cosmo World

วันนั้นโชคดีที่เป็นการเดินทางไปเพื่อดูคอนเสิร์ต

ถ้าตอนเย็นไม่มีคิวดูคอนเสิร์ตนี่…รับรองได้ว่า จะต้องถูกบาร์นนี่ลากไปเล่นเครื่องเล่น “โรคๆ” แน่ๆ

.

.

.

.

.

จาก Queen’s Square จะมีทางเชื่อมที่สามารถเดินไปถึง Hall ได้เลย

.

.

.

.

.

.

จากตรงนี้นี่เริ่มสัมผัสได้ถึงไอทะเลอย่างชัดเจน

.

.

.

.

.

เดินไปจนเจอป้ายบอกทางไป Hall…แต่มองนาฬิกาแล้วยังเหลือเวลาอีกถมเถ

.

.

.

.

.

ก็เลยมาเดินเล่นตรงท่าเรือ Minato Mirai Pukarin Sanbashi Pier ที่อยู่ใกล้ๆกับ Hall

.

.

.

.

.

เดินลัดเลาะชมวิวมาเรื่อยๆ ก็จะมาเจอกับมุมที่มองเห็นสัญลักษณ์ของเมือง Yokohama ได้อย่างชัดเจน

ตึกที่ดูเป็นแท่งคล้ายสี่เหลี่ยมผืนผ้าทางด้านขวามือนี่ถือเป็น Landmark ของเมือง

แล้วตลกจริงๆ ชื่อ ตึกก็ดันชื่อว่า “Yokohama Landmark Tower” ฮ่าๆๆ ไม่รู้จงใจหรือว่าอะไร

จะบอกว่าตึก Landmark นี้ถือเป็น office building ที่สูงที่สุดในญี่ปุ่นแล้วนะคะ มีทั้งหมด 70 ชั้น สูง 296 m.

ถ้ามาตอนกลางคืนจะสวยยยยยยกว่านี้มากๆ เพราะตึกจะเปิดไฟสวยงามตัดกับสีดำของท้องฟ้า

.

.

.

.

.

เสียดาย ไม่ได้เอาขาตั้งกล้องมา ผู้คนก็ไม่มีมาเดินผ่านให้เป็นเหยื่อ

อยากจะถ่ายรูปคู่มากๆ แต่ก็อดไปตามระเบียบ

.

.

.

.

.

วันนั้นมีเมฆครึ้มปรากฎตัวให้พอตื่นเต้นกันนิดหน่อย

แต่โดยรวมแล้วอากาศดีมาก

คงเป็นเพราะมีลมทะเล ก็เลยไม่ได้รู้สึกร้อนอบอ้าวเหมือนวันปกติวันอื่น

.

.

.

.

.

พอใกล้ๆได้เวลาก็เดินกลับมาที่ Convention Hall

.

.

.

.

.

Hall เค้าสวยงามมากกกก

.

.

.

.

.

เบื้องหน้าเป็น Hall ใหญ่ เบื้องหลังเป็นทะเล…เป็นวิวที่สุดยอดมากๆ

แถวนั้นนี่มองไปไม่ว่าจะซ้ายขวา จะเห็นคนเดินมาเป็นคู่ๆเต็มไปหมด หรือไม่ก็เป็นคุณพ่อคุณแม่เดินจูงมือลูกมาเดินเล่น

ใครมาเดินคนเดียวคงจะรู้สึกเปลี่ยวไม่มากก็น้อย

.

.

.

.

.

สดชื่นนนนนนนนนนนน…แต่ก็เริ่มจะรู้สึกคันยิบๆเพราะไอทะเล

.

.

.

.

.

ระหว่างนั่งรอก็บิ๊วอารมณ์กันมากมาย นั่งร้องเพลงโน้นเพลงนี้ไปเรื่อย

ตื่นเต้นจริงๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีวันนี้…

คือพิมกับยุ่นนี่มีความหลังมากมายกับ Boyz II Men เพราะ Boyz II Men ดังในยุคที่พิมกับยุ่นเริ่มๆจะหัดฟังเพลงสากล

ถ้าจะบอกว่า Boyz II Men เป็นครูภาษาอังกฤษคนแรกๆของชีวิตก็ไม่น่าจะแปลก

.

.

.

.

.

อย่างยุ่นเนี่ยะ เริ่มฟังด้วยตัวเองจากการดูช่อง Thaisky สมัย IBC โน่น (ไฮโซมากๆ) แต่พิมนี่…ต้องขอบคุณพี่ปลา ฮ่าๆ

คือจริงๆแล้วสมัยนั้นนี่ จุดเริ่มต้นของการคลั่งศิลปินต่างชาติของพิมนี่ส่วนใหญ่จะมาจากพี่ปลาแทบจะทั้งนั้น

คือด้วยความที่ตอนเด็กๆนอนห้องเดียวกัน

แล้วพี่ปลาจะมีวิทยุ (โอ้ววว…ใช้คำว่า วิทยุ ดูเรโทรมากมายค่ะ) ตัวเก่งเครื่องนึง

ที่ได้มาจากการจับฉลากของคุณพ่อในงานเลี้ยงรุ่นเตรียมทหารฯ

.

.

.

.

.

แล้วตอนนั้นพิมอยู่ม.ต้น แต่พี่ปลาขึ้นม.ปลายไปแล้ว เลยจะฟังเพลงชั้นสูงกว่า วันนึงก็เอาเทปเพลงของวงอะไรก็ไม่รู้มาเปิด

แล้วก็ฟังวนเวียนกรอกลับไปมาอยู่นั่นแหละ

ตอนนั้นภาษาอังกฤษของพิมก็ง่อยๆ ฟังออกแต่ท่อนฮุกที่พูด end of the road

แล้วตอนนั้นพี่ปลาคลั่ง Boyz II Men มาก มีเนื้อเพลงก็ฝึกร้องกันใหญ่

เพลงที่พิมชอบที่สุดคือ Water runs dry

ส่วนยุ่น คือเพลง On bended knee (ชิ…จริงๆแล้วฝึกร้องเอาไว้ขอโทษสาวที่ไหนรึเปล่าก็ไม่รู้)

ส่วนพี่ปลา…ฮ่าๆ ก็น่าจะเป็น End of the road รึเปล่า

.

.

.

.

.

หลังจากอัลบัมแรกก็ติดตามเรื่อยมา

แต่ก็แผ่วๆไปในยุคที่เหล่าบอยแบนด์หน้าใสกิ๊งจากฝั่งตะวันตกเข้ามามีอิทธิพลในวงการเพลงบ้านเรา

.

.

.

.

.

แต่ยังไงก็ยังเป็น boy-band แนว R&B ในใจที่ไม่เคยลืม…

คือเหมือนเพลงมันถูกฝังลงไปใน memory เรียบร้อย

ได้ยินเพลงขึ้นมาเมื่อไหร่ก็สามารถร้องคลอตามได้ตลอด

รู้สึกว่า Classicไม่ต่างจากความรู้สึกที่มีต่อกลุ่มศิลปินรุ่นเก๋าอย่าง The Carpenters, The Beatles หรือ Peter Paul and Mary

.

.

.

.

.

.

คือเพลงสมัยก่อน มันฟังแล้วติดหู ใช้ภาษาง่ายๆไม่ซับซ้อน

เพลงฝรั่งสมัยนี้นี่…ฟังยากมาก…คือหลายๆทีต้องเปิดเนื้อเพลงดูไปด้วย ไม่งั้นจะไม่สามารถร้องตามได้

(เอ๊ะ…หรือว่าเราโง่เอง ความสามารถไม่ถึงไรทำนองนั้น)

.

.

.

.

.

นั่งๆเม้าท์เรื่องเพลงกันไป จู่ๆก็หาวิธีถ่ายรูปคู่แบบเต็มตัวได้ ฮ่าๆ

.

.

.

.

.

พอได้เวลาหกโมงครึ่ง ประตูก็เปิด

ที่ญี่ปุ่นเนี่ยะ เค้าเคร่งเรื่องลิขสิทธิ์มากๆ

คือใน Concert Hall นี่ ห้ามถ่ายภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น

ขนาดมือถือยังถูกสั่งให้ “ปิดเครื่อง” เน้นอีกทีว่า ไม่ใช่ Mute นะคะ ให้ “ปิด”

.

.

.

.

.

ก็เลยไม่มีภาพคอนเสิร์ตมาฝากกัน

ถ้าจะให้เล่าให้ฟังว่าสนุกแค่ไหน สงสัยต้องเขียนอีกสามวันสามคืน

เอาเป็นว่า…

.

.

.

.

.

ประทับใจที่สุดในโลก

ไม่ได้เวอร์นะ…แต่พอ Boyz II Men ปรากฎตัวบนเวทีนี่ถึงกับน้ำตาไหล

แล้วพอ…Boyz II Men ร้องเพลงสุดท้ายจบ…ทุกคนใน Hall ส่งเสียงกรี๊ดแล้วก็ก็ปรบมือดังและยาวนานมากๆ

ประมาณว่าเรียกร้องให้กลับมาปรากฎตัวอีกครั้ง

แล้วสุดท้ายพี่ๆเค้าก็ออกมาร้องอีกเพลงนึง เห็นเค้าบอกว่า ไม่เคยทำอย่างงี้ที่ไหนมาก่อน

คือร้อง RAP แล้วที่มันสุดยอดมากๆคือ Orchestra เป็น Backup

มันฟังดูแปลกหูมากๆ แต่ก็ dance กันกระจายทั้ง Hall

.

.

.

.

.

คอนเสิร์ตครั้งนี้มีความหมายมากๆ เพราะนอกจากจะคลั่งในตัวศิลปินมากๆแล้วเนี่ยะ

ยังเป็นเพราะ

ครั้งนี้ ถือเป็นคอนเสิร์ตครั้งแรกของ “พิมกับยุ่น” ด้วย

.

.

.

.

.

วันนี้เป็นวันที่มีความสุขมากๆอีกหนึ่งวัน

.

.

.

.

.

Romantic มากๆ ก่อนกลับก็นั่งชิลล์ดูพระจันทร์กับสามีเรื่อยๆเปื่อย

.

.

.

.

.

แต่จู่ๆท้องก็เริ่มส่งเสียงร้องเพลง End of the road อย่างโหยหวน

.

.

.

.

.

จนต้องรีบถ่ายรูปใบสุดท้ายแล้วก็รีบแจ้นไปหาข้าวหม่ำกัน

.

.

.

.

.

.

กลับถึงบ้านเกือบๆจะตึหนึ่ง มาถึงบ้านก็ยังนั่งเม้าท์กันต่อ

.

.

.

.

.

.

คุยกันไว้ว่า ถ้า DVD คอนเสิร์ตออกเมื่อไหร่ เราต้องหามาเก็บไว้ในครอบครองให้ได้อย่างแน่นอน!!!