เนะโกะคาเฟ่

ในที่สุด…ก็ได้ไปเยือน “เนะโกะคาเฟ่” ซักที!!!!!!!!!!! โอ้ยยยยย…อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆว่า “เริ่ด!!!!” เป็นภาษาบราซิล

.

.

.

หลายคนอาจจะงง…ว่าแล้วไอ้ “เนะโกะคาเฟ่” นี่มันคืออะไรยังไง คือเข้าใจความหมายของคำว่า คาเฟ่…ไม่เป็นร้านขายชา กาแฟ ก็น่าจะขายอาหาร…

.

.

.

แต่…เนะโกะคาเฟ่นี่คืออะไรล่ะ…เป็นร้านกาแฟที่เสิร์ฟสิ่งที่เรียกว่า “เนะโกะ” รึเปล่า

ประมาณว่าเนะโกะเป็นของเด็ดของร้าน ก็เลยเอามาตั้งเป็นชื่อร้าน

หรือเจ้าของร้านมีความเกี่ยวดองกับ วงเนะโกะจัมพ์??

.

.

.

คือจริงๆแล้วถูกต้อง ที่เนะโกะเป็นของเด็ดของร้าน…แต่เค้าไม่เสิร์ฟค่ะ!!!!

.

.

.

คนที่รู้ความหมายของคำว่า “เนะโกะ” ก็น่าจะสามารถจินตนาการภาพออกมาได้ไม่ยากนัก ว่าเนะโกะคาเฟ่ น่าจะเป็นสถานที่ประมาณไหน

.

.

.

แต่สำหรับคนที่ไม่รู้ จะเฉลยให้ว่า “เนะโกะ” เป็นภาษาญี่ปุ่นค่ะ แปลว่า…สัตว์โลกที่ครองตำแหน่งน่ารักที่สุดในโลกมาหลายพันปีซ้อน

.

.

.

ถูกต้องแล้วค่ะ!!!! คำตอบก็คือ…………………………

น้องหมาหรอ?

ไม่นะ…ชั้นว่าเพนกวิ้น…เพนกวิ้นน่ารักเทพมาก กลม…น่ารัก…ไหวหรอ

ไม่ใช่ๆๆๆ น่ารักที่สุดต้องนี่สิ…นกกระจอกเทศ…ยิ่งตอนวิ่งงี้ ก้นส่ายยึกยัก เห็นแล้วจะละลายยยยยยอ่ะ ขอบอก!!!

.

.

.

พอๆๆ!!! หยุดเวิ่นเว้อกันได้แล้ว!!!…โอเค…เนะโกะ…แปลว่า แมว ค่ะ จะน่ารักที่สุดในโลกหรือไม่ อันนี้ก็แล้วแต่ความชอบส่วนบุคคลก็แล้วกันเนอะ

.

.

.

แล้ว…เนะโกะคาเฟ่มันเป็นสถานที่ยังไงกันแน่??

.

.

.

ก็เป็นคาเฟ่ที่ขายชา กาแฟทั่วๆไป…เปิดเพลงเบาๆสบายๆ แล้วก็มีหนังสือการ์ตูน แม็กกาซีนให้ลูกค้านั่งอ่านนั่งชิลล์

แต่ความพิเศษอยู่ตรงที่…พนักงานในร้าน…นอกจากจะมีพนักงานที่เป็น “คน” แล้ว…

ยังมีพนักงานที่เป็น “แมว” ด้วย!!!

.

.

.

คือในร้านก็จะมีน้องพนักงานแมวอยู่หลายตัว…ถูกปล่อยอยู่ในร้านอย่างอิสระ ไม่มีการขังอยู่ในกรง หรือว่าผูกเชือกมัดไว้กับขาเก้าอี้ใดๆทั้งสิ้น

.

.

.

แล้วลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ ก็สามารถเล่นกับน้องเหมียวได้อย่างจุใจ….เมี้ยววววววววววววววววววว

.

.

.

แต่ว่า…แต่ละร้าน ก็จะมีกฎระเบียบในการเล่นกับแมวที่แตกต่างกันไป เช่นบางร้านให้อุ้มกอดรัดฟัดเหวี่ยงได้ บางร้านให้อุ้มไม่ได้ แต่ถ้าน้องแมวเดินมานั่งบนตักของเราเองก็ไม่มีปัญหา หรือถ้าแมวหลับอยู่ก็ห้ามไปกวน เป็นต้น

.

.

.

นอกจากนี้บรรยากาศของร้าน หรือการตกแต่งภายในร้านก็จะเป็นสไตล์อบอุ่น…ให้ความ รู้สึกเหมือนบ้านจริงๆ เพราะฉะนั้นเวลาที่ลูกค้าเข้ามาใช้บริการ ก็จะรู้สึกเสมือนประหนึ่งเป็นบ้านของตัวเองยังไงอย่างงั้น

.

.

.

ร้านเนะโกะคาเฟ่นี่…ถือได้ว่าเป็นสวรรค์ของคนรักแมว…ที่ไม่มีปัญญาจะเลี้ยงแมวในญี่ปุ่น

ที่บอกว่า ไม่มีปัญญาจะเลี้ยงแมวก็เพราะจากสาเหตุหลักสองประการ

1. แพง…วันก่อนเดินไปดูกับยุ่น…น่ารักสุดๆๆๆๆๆ แต่พอเห็นราคาแล้วแทบเป็นลม…ตัวละ 2 แสนเยน เท่านั้นเอง -_-’

2.แมนชั่น และอพาร์ทเมนท์หลายๆที่ในญี่ปุ่น มีกฎห้ามเลี้ยงสัตว์

.

.

.

แต่ในญี่ปุ่น มีกลุ่มคนที่รักแมวอยู่มาก…เนะโกะคาเฟ่ก็เลยเกิดขึ้นมาเพื่อตอบสนองความต้องการของกลุ่มคนเหล่านี้…ซึ่งในกลุ่มคนเหล่านี้…ก็มีพิมเป็นหนึ่งในนั้นด้วย ^_^

.

.

.

เนะโกะคาเฟ่นี่ไม่ได้มีอยู่แค่ในโตเกียวเท่านั้นนะคะ…คือมีกระจายอยู่ทั่วประเทศเลย

แต่เนะโกะคาเฟ่ที่จะพาไปในวันนี้…อยู่ที่ ฮาราจุกุ ค่ะ

ชื่อร้าน cat room chamamo

.

.

.

ก่อนเข้าร้านก็จะมีที่ให้ล้างมือ

.

.

.

ถอดรองเท้า แล้วใส่สลิปเปอร์ของร้านให้เรียบร้อย…

.

.

.

พร้อมกันรึยัง…จะเข้าร้านแล้วนะคะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เข้ามาถึงในร้าน…ก็จะมีพนักงานของร้าน “ที่เป็นคน” (ฮ่าๆๆ) เข้ามาต้อนรับ

แล้วก็จะเอาแอลกอฮอล์มาฉีดให้เราทำความสะอาดมืออีกรอบ

.

.

.

จากนั้นก็เข้าไปคุยกับตรงเคาท์เตอร์ว่าต้องการจะใช้บริการของร้านนานเท่าไหร่

.

.

.

พนักงานแมวทุกตัวน่ารักมากๆๆๆๆ…>_<

น่ารักสุดๆๆๆ แบบทนไม่ไหว แทบอยากจะขโมยกลับบ้าน

.

.

.

เริ่มกันที่พนักงานคนแรก…ชื่อ “ลั้นจิคุง” เป็นการอ่านภาษาอังกฤษคำว่า Lunch ด้วยสำเนียงคนญี่ปุ่นค่ะ

.

.

.

เกาคอๆๆ

.

.

.

ลั้นจิเริ่มเคลิ้มมม

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

น่ารักสุดๆๆ

.

.

.

.

.

.

เคลิ้มสุดๆๆ

.

.

.

ช้างยุ่นใช้งวงลูบหัวลั้นจิอย่างอ่อนโยน

.

.

.

.

.

.

ลั้นจิขาสั้น…ดุ๊กดิ๊กน่ารักที่สุด!!!!

ตอนนั่งอยู่ไม่รู้ว่าขาจะสั้นขนาดนี้…พอยืนขึ้นมานี่ตกใจมาก…

กรี๊ดดดดดดดด ขาสั้น น่ารักที่สุด เหมือนแมวไส้กรอกกกกกก!!!

.

.

.

ชื่อ “ไค” ครับผม

.

.

.

ลั้นจิคุง กับไคคุง นั่งจุ้มปุ๊กน่ารัก

.

.

.

พนักงานหนุ่มคนนี้…ชื่อ “ปุริ้นสึ” หรือว่า “ฮะจิ” ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะว่า ปุริ้นสึ กับฮะจิเป็นฝาแฝดกัน

หน้าตาเหมือนกันมากๆ แยกไม่ออก

.

.

.

ให้บริการลูกค้ามาทั้งวัน…เหนื่อยมาก ขอผมงีบแป๊บนึงแล้วกันนะครับ คร่อกกกกก

.

.

.

เห็นผมนุ่มสลวยสวยเก๋ ดูเริ่ด เชิด หยิ่งแบบนี้…

แต่ผมเป็นเด็กชายนะครับบบบบ ชื่อ “โมโคล่า” ครับผมมมม

เมี้ยวววววววววววว

.

.

.

และนี่…เจ้าชายประจำร้าน…ชื่อ “วาริเอนเต้” คุง ครับผม

.

.

.

หล่อสุดๆๆๆ แผงคอนุ่มฟูได้อีก

.

.

.

เดี๋ยวจะเอาชุนจังที่บ้านมาสู้ โฮะๆๆ คิดว่าหล่อสูสีกันเลยนะ

.

.

.

วาริเอนเต้ค่อนข้างเล่นตัว…ชอบยืนหล่อเป็นเจ้าชายแบบเดี่ยวๆ หรือไม่ก็…

โดดดึ๋งดั๋งขึ้นไปนอนห้อยขาอยู่บนขอบกำแพงแบบในรูป

.

.

.

“ชุระมิสึคุง” มาเลียขนแต่งตัวให้“มิรุคุคุง”ที่นอนหลับคร่อกฟี้อยู่

น่ารักมากๆ…ท่าทางสองตัวนี้จะสนิทกัน

.

.

.

.

.

.

ร้านเล็กๆ…แต่น่ารักและอบอุ่น

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ยิ้มหวานให้กล้องด้วย

.

.

.

ตอนแรก…กะว่าจะอยู่แค่ 30 นาที…

แต่ไปๆมาๆ …กลายเป็นหนึ่งชม.

ค่าเสียหายก็…ตกคนละ 1,000 เยน เป็นราคาที่รวมเครื่องดื่มแล้วด้วย 1 แก้ว

.

.

.

สำหรับแฟนพันธุ์แท้ของแมวแล้ว เรียกได้ว่า…คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม!!

พอออกมาจากร้าน ช้างยุ่น…ถึงกับหันมาบอกว่า…

กลับไทยเมื่อไหร่ เลี้ยงทันที!!!

ยุ่นไม่เคยนึกเลยว่าแมวจะน่ารักได้ขนาดนี้!!!

.

.

.

โฮะๆๆๆๆ ในที่สุด…ก็ถูก brainwashed ด้วย เสน่ห์ของแมวไปอีกคน

.

.

.

เมี้ยวววววววววววววววววววววววว!!!

2010/03/23 | Categories: U & Me | Tags: คนรักแมว, คลับคนรักแมว, ฮาราจุกุ, เนะโกะคาเฟ่, แมว, แมวญี่ปุ่น | 13 Comments »

พิม+ยุ่น หวานๆ อิ่มๆ ณ โตยาม่า :) วันที่ 1

ในที่สุด…ช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึงซะที…ฮูเร่!!!!

.

.

.

.

.

คือช้างยุ่นเคยมาบอกไว้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน ว่าต้นเดือนกันยา จะมีประชุมวิชาการของ community นักฟิสิกส์ และวิศวะแห่งประเทศญี่ปุ่น

.

.

.

.

.

หรือที่ในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า “โอโยบุทซึริกักไค” (応用物理学会) หรือ…ที่คนในวงการเค้าเรียกกันสั้นๆว่า “โอบุทซึ”

.

.

.

.

.

ซึ่งโอบุทซึ จะถูกจัดขึ้นปีละ 2 ครั้ง ในช่วงเวลาที่ต่างกัน คือ ช่วงฤดูใบไม้ผลิ  และฤดูใบไม้ร่วง (ง่ายๆคือ ทุกครึ๋งปีนั่นเอง)

.

.

.

.

.

โดยที่การประชุมในช่วงฤดูใบไม้ผลินั้น สถานที่จัดประชุมจะอยู่ในโตเกียว หรือไม่ก็ปริมณฑล ส่วนการประชุมในช่วงฤดูใบไม้ร่วงนั้น จะจัดตามจังหวัดต่างๆผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป

.

.

.

.

.

ซึ่งสถานที่จัดโอบุทซึประจำฤดูใบไม้ร่วงของปีนี้ คือจังหวัด “โตยาม่า” (富山) และช้างยุ่นบอกว่าจะแพคพิมใส่กระเป๋าไปด้วยยยยยยยยยยย…เย่ๆๆๆๆ

.

.

.

.

.

ช้างยุ่นบอกว่า…เตรียมฟิตกระเพาะให้แข็งแรงงงงเลยนะ…เพราะจะพาไปทานของอร่อยๆเยอะมากๆ

.

.

.

.

.

แล้วก็จะพาไปเที่ยวหมู่บ้าน “ไอโนะคุระ” (相倉)  ซึ่งได้รับเลือกจาก UNESCO ให้เป็นมรดกโลกด้วย

.

.

.

.

.

ตื่นเต้นดีใจมากๆ ตั้งหน้าตั้งตารอออออออออ…เมื่อไหร่หนอจะถึงต้นเดือนกันยายน…ที่ดูตื่นเต้นแบบโอเวอร์ขนาดนี้ไม่ใช่อะไร คือนอกจากจะได้ไปหวีดหวาน และเที่ยวแบบสุดเหวี่ยงแล้ว การเดินทางครั้งนี้ จะเป็นครั้งแรกของพิมด้วยที่จะได้ขึ้น ชิงกันเซ็น !!!!

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ จริงๆก่อนหน้าที่จะมาอยู่ญี่ปุ่นนี่เคยมาเที่ยวญี่ปุ่นตั้ง 4 รอบ…แต่ทุกครั้งก็คืออยู่แต่ในโตเกียว และปริมณฑล ไม่เคยเดินทางไปต่างจังหวัดไกลๆ ก็เลยไม่เคยมีโอกาสได้นั่งชิงกันเซ็นซะที

.

.

.

.

.

แล้วมันเหมือนเป็นความหลังฝังใจวัยเด็ก…คือครั้งแรกที่มาญี่ปุ่นคือตอน ม.2 ตอนนั้นได้แต่ถ่ายรูปตอนชิงกันเซ็นวิ่งผ่าน ให้ตายสิ มันเท่ห์มากๆ เรียวๆเพรียวๆ ดูอวกาศๆ และยิ่งเท่ห์ขึ้นไปอีกเมื่อเทียบกับคุณพี่ ร.ฟ.ท. ของบ้านเราในสมัยนั้น

.

.

.

.

.

คิดมาตลอดดด ว่าซักวันนึงอยากจะนั่งให้ได้…ถึงตอนนี้จะไม่ได้เป็นรถไฟที่เร็วที่สุดในโลกแล้วก็ตาม แต่ก็เป็นความฝันวัยเด็ก…ที่อยากจะทำให้เป็นจริงมาตลอด…

.

.

.

.

.

………………………………………………………………………………………………..

และแล้ว…วันที่รอคอยก็มาถึงงงงงง

.

.

.

.

.

วันจันทร์ที่ 7 ก.ย. 52

เช็คความเรียบร้อยของสัมพารก!!! กระเป๋าลาก 1 ใบ เป้สะพายหลัง 1 ใบ และถุงใส่สูท

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

รูปคู่หน่อยเร้ววววว

.

.

.

.

.

หน้าตาดูระรื่นกว่าทุกครั้งงงง

.

.

.

.

.

ช้างบอกว่า เบามากๆไม่หนักเลย ให้ควานขึ้นมาขี่คอไปแล้วลากซุงไปด้วยก็ยังได้

.

.

.

.

.

นั่งรถไฟจากสถานีทะไคโดะหน้าบ้าน มาลงที่สถานีคิจิโจจิ (สายเคโอ-อิโนคะชิระ)

ก่อนที่จะเปลี่ยนไปขึ้นรถไฟของJR สายชูโอ ช้างยุ่นแวะร้านเบเกอรี่ประจำของพิมซื้อขนมปัง และน้ำผลไม้ให้หนึ่งชุดเพื่อรองท้อง

เพราะกว่าจะเดินทางไปถึงสถานีโตเกียวเพื่อไปขึ้นชิงกันเซ็งก็อีกตั้งครึ่งชม.

(สงสัยกลัวเค้าโมโหหิวจัดใช่มั้ยล่ะ!!!)

.

.

.

.

.

จะขึ้นรอบนี้ทันมั้ยยยย

.

.

.

.

.

ไงล่ะ…มัวแต่ยืนถ่ายรูป เลยชวดเลยยย…แต่ไม่เป็นไร อีกแป๊บเดียวขบวนถัดไปก็มา

ระหว่างยืนรอก็เลยจัดการหม่ำเบเกอรี่ให้ราบบบ

.

.

.

.

.

ช้างยุ่นพกพิม…พิมเลยพกลูกชาย กับลูกสาว ลูกชัยลูกอิ๋วสุดที่รักมาเที่ยวด้วยย

ดูสิ…ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันใหญ่เลยนะ

.

.

.

.

.

มาถึงแล้ววววว…สถานีโตเกียวที่รัก

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ลงมาถึงตัวสถานี…มาเจอร้านขายของ…เห็นชื่อร้านเลยรีบถ่ายมาฝากพี่สาวสุดที่รัก ฮิๆๆ

.

.

.

.

.

สถานีโตเกียวเป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ สามารถเรียกได้ว่าเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของโตเกียว

ผู้คนเลยพลุกพล่านมากๆ ยิ่งช่วงวันหยุดนี่ไม่ต้องพูดถึง…คนจะเหยียบกันตายให้ได้

คนที่มาญี่ปุ่นใหม่ๆ ถ้ามาเปรี้ยวมานัดเพื่อนที่สถานีโตเกียวนี่ บอกได้เลยว่าสามารถหลงเอาได้ง่ายๆ

.

.

ชิงกันเซ็นอยู่ที่ชานชลาหมายเลข 14 – 23

ขบวนของพิมกับยุ่นชานชลาที่เท่าไหร่ก็ยังไม่รู้ ต้องไปเช็คเอาจากหน้าจอ

.

.

.

.

.

ด้วยความที่ไปถึงสถานีโตเกียวเร็วว่าเวลาตั้ง 2 ชม. ก็เลยมีเวลาเดินชิลดูโน่นนี่

ลงบันไดเลื่อนจากตัวสถานีลงมา จะเจอกับที่ shopping และ cafe มากมาย

.

.

DEAN & DELUCA นี่เป็นร้านกาแฟดังในญี่ปุ่น…

จริงๆกาแฟก็งั้นๆนะ ขมๆแปลกๆ เคยดื่มเมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้เลิกกาแฟถาวรแล้ว

แต่ที่บอกว่าดัง เพราะว่าร้านนี้เค้าทำ ECO-Bag ออกมาขายแล้วสาวๆญี่ปุ่นฮิตหิ้วกันมากๆ

วันนั้นไปถึงร้านก็เกือบสอยมาบ้างแล้ว แต่สุดท้ายก็ถอดใจ เพราะที่บ้านก็มีอยู่ตั้งหลายใบ

ถ้าซื้อมาอีกก็จะเอามารกบ้านเปล่าๆ (ชิ…ทำเป็นคิดได้ จริงๆแล้วขี้เกียจหอบขึ้นรถลงเรือไปด้วยก็บอกมาสิ!!!)

.

.

.

.

.

ร้านขายของฝาก…ละลานตามากๆ

ขนม และของดังจากทั่วประเทศมีขายที่นี่หมด

.

.

.

.

.

งืมมม แค่เห็นรูปก็น้ำลายไหลแล้ว…

.

.

เดินช้อปได้ขนมมาหนึ่งอย่างก็หา cafe นั่งฆ่าเวลา

.

.

.

.

.

นี่คือขนมที่ซื้อมา…ฮิๆ จะเอาไว้ทานกับชาตอนไปถึงโตยาม่า

.

.

.

.

.

ไม่ได้โม้นะ…เลิกกาแฟแล้วจริงๆ!!

.

.

.

.

.

เบเกอรี่ตอนเช้ายังไม่อิ่ม…ขอตบด้วยครัวซองท์อีกชิ้นแล้วกัน

จะชิ้นใหญ่ไปไหน!!! (แล้วหมดมั้ยล่ะ…แหมมมทำเป็นบ่น)

.

.

.

.

.

พอทานอิ่ม…ก็เดินซื้อเบนโตเพื่อเอาขึ้นไปทานระหว่างนั่งชิงกันเซ็น

ซื้อเสร็จก็ขึ้นมาดูว่ารอบรถชิงกันเซ็นของเราต้องขึ้นไปที่ชานชลาหมายเลขที่เท่าไหร่

.

.

นั่นเลย ชื่อขบวน โทะคิ (とき) หมายเลข 319…โอเช…ชานชลาหมายเลข 20 ตอน 11: 12 น.

.

.

.

.

.

เจอเพื่อนนนนน ทักทายกันเล็กน้อย

.

.

.

.

.

เป็นช้างต้องอดทน!!

.

.

.

.

.

ยังไม่ถึงเวลา…แต่ขึ้นไปรอเลยก็แล้วกัน

.

.

.

.

.

ขึ้นไปปุ๊บ…ลงมาปั๊บ เพราะลืมไปว่าอยากจะเข้าห้องน้ำ!!!

เลยได้ถ่ายรูปคู่มาเก็บไว้

.

.

.

.

.

ขึ้นมาอีกรอบ…

มองไปด้านซ้าย…

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด….ลายโปเกม่อนด้วยง่ะ

แล้วขบวนของเราล่ะจะมีมั้ยๆๆๆๆ

.

.

.

.

.

เย่ๆๆ ขบวนของเราก็มี!!!!

ยังงงงง!!! นี่ยังไม่ใช่ขบวนเราซักหน่อย

.

.

.

.

.

ตื่นเต้น…ถ่ายด้วยๆ (รูปนี้หน้าบานๆ)

.

.

.

.

.

ไม่มีคนแล้ว ช้างยุ่น อีกรูป เร็วเข้า!!! (อะไรจะเห่อ!!!!)

.

.

.

.

.

ขอรูปคู่ด้วยยยย…

ฮ่าๆ แต่หัวช้างยุ่นดันไปบังน้องปิ๊กกาจู้ง่ะ

.

.

.

.

.

มีช้างหนึ่งตัวสบายไปล้านอย่าง โฮะๆๆๆ

ไม่ต้องมาตีหน้าเศร้านะ ถือไป!!!

.

.

.

.

.

โอ๊ะ…เจอแฝด

.

.

.

.

.

ภูมิใจในตัวเอง…ครั้งนี้โพสได้เหมือนมากกก ฮ่าๆๆ

คนงี้มองเพียบ…แต่ไม่เคยอายยอยู่แล้ววว…คนต่างชาติ…ทำไรแปลกๆไม่ผิดหรอก (เหรออออออ???)

.

.

.

.

.

ในที่สุดขบวนของเราก็มาถึงแล้ว…รีบถ่ายรูปเร็วเข้า เดี๋ยวต้องโดดขึ้นรถแล้วค่า

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ ชุดคุณยายคนนี้แบบว่าเร้าใจมากๆ…ขอเน้นนะคะว่าเป็นรุ่นคุณยายอ่ะ

.

.

.

.

.

จับลูกสาวกับลูกชายถ่ายรูปคู่กับรถไฟชิงกันเซ็น

.

.

.

.

.

ฮิๆๆๆ ถ่ายรูปครอบครัวในวันที่ไม่มีขาตั้งกล้อง

.

.

.

.

.

ท้องฟ้าสดใสของโตเกียว ก่อนขึ้นรถไฟ

.

.

.

.

.

ขึ้นมาแล้วววววววววววววววววววว…กรี๊ดดดดดดดดดด

(เวอร์ไปละๆ)

.

.

.

.

.

น้ำตาจะร่วง…ฝันตั้งแต่ตอนม.2 เป็นจริงแล้วค่าาาาาาาาา

.

.

.

.

.

สวยแค่ด้านนอก…ฮ่าๆ ข้างในก็งั้นๆ ความรู้สึเหมือนรถทัวร์ไฮโซ

.

.

.

.

.

แต่ถึงยังไงก็ตื่นเต้นอยู่ดี

.

.

.

.

.

เล่น twitter ไปพลางๆ

.

.

.

.

.

อากาศข้างนอกดีสุดๆ

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ…นั่งไปซักพัก…ท้องร้องอีกแล้ววววววววววว

.

.

.

.

.กล่องนี้ของพิม…เดินเลือกอยู่นานมากกกกกก

ตื่นเต้นๆๆ อยากเปิดแล้ววววววววว จะน่ารัก น่าอร่อยเหมือนในรูปมั้ยนะ

.

.

.

.

.

ข้าวกล่องช้างยุ่นนี่ก็ดูไม่ธรรมดาาาาาา…น่าหร่อยๆ

.

.

.

.

.

ไข่ตุ๋นก็น่าทานนนนน

.

.

.

.

.

แต่ยังไงก็สู้ของพิมไม่ได้ ดูซะ!!! โฮะๆๆ สุดยอดง่ะ…มาดูใกล้ๆกันดีกว่า

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ของหวาน

.

.

.

.

.

ของดังของเซนได

.

.

.

.

.

มีหูฉลามด้วยยยยย

.

.

.

.

.

มะเขือม่วงดอง…อร่อยสุดๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เยอะแยะมากหมายหลายช่อง…

แล้วหมดมั้ย…

จะเหลือหรอ…ราบบบบค่ะ!!!

.

.

.

.

.

ซูมให้กล่องช้างหน่อย…เดี๋ยวน้อยใจจจจจ

งืมมม ก็น่าทานไม่เบาาาาา (แต่ยังไงก็แพ้ของเค้านะ)

.

.

.

.

.

อิทะดาคิมัส…สุหรุ!!!

.

.

.

.

.

ง้ามมมมมมมมมมมมมมม

.

.

.

.

.

ก้อนเมฆน่ารักจัง

.

.

.

.

.

อิ๋ว กะชัยสนุกกันใหญ่

.

.

.

.

.

ลงจากชิงกันเซ็นแล้วค่า…

นั่งไป 1 ชม. ตอนนี้มาถึงสถานีเอจิโกะยูซาว่า (越後湯沢) จังหวัดนีงาตะ เพื่อต่อรถไฟไปโตยาม่า

.

.

.

.

.

คราวนี้ขึ้นขบวนชื่อ ฮาคุทากะ (はくたか)

วิ่งหน่อย…เวลางวดเข้ามาแล้ว

ไม่ค่อยชอบเวลาต่อรถแบบนี้เลย ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้เวลาน้อยนิด…ยิ่งพวกเครื่องบินนี่ยิ่งหนัก

เคยต้องวิ่งแบบหน้าตาตื่นขึ้นเครื่อง เพราะ gate ที่ลงมา กับ gate ที่ต้องบินไป อยู่ห่างกันมาก

แล้วต้องไปต่อที่สนามบินนานาชาติของประเทศที่ไม่เคยไปมาก่อน

ปวดหัวมากๆ

แต่นี่เป็นรถไฟ…ดีหน่อย เพราะชานชลามันไม่ได้อยู่ไกลกันมาก

แต่ก็ให้เวลานิดเดียว แบบประมาณว่าไม่ถึงสิบนาที ก็ต้องวิ่งเหมือนกัน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ขบวนนี้แหละค่า…ขึ้นโลดดดดดด

.

.

.

.

.

มุ่งหน้าไปตู้เบอร์ 4

.

.

.

.

.

มาถึงที่นั่งแล้ว

.

.

.

.

.

นั่งต่อไปอีกสองชม.

.

.

.

.

.

นั่งไป เม้าท์กันไป เล่น iPhone ไป สนุกสนาน…เวลาผ่านไปเร็วมาก

.

.

.

.

.

เย่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หยัดเต๊ะไมริมาชิตะ!!!!!

มาถึงแล้วค่าาาาา

.

.

.

.

.

ขอบคุณนะคะคุณรถไฟ…ที่พามาถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ

.

.

.

.

.

ช้างต้องลากซุงขึ้นบันได…น่าสงสารจริงๆ ฮึบๆๆ สู้ๆนะช้างงงงยุ่นนน

.

.

.

.

.

เจอรถไฟหน้าตาน่ารักวิ่งผ่านมาพอดี…รถไฟที่ตจว.นี่น่าตาแปลกๆน่ารักเยอะมาก

เคยดูรายการหนึ่ง เค้าทำเกี่ยวกับเรื่องโอตากุที่บ้าคลั่งเกี่ยวกับเรื่องรถไฟในญี่ปุ่น

มีคนนึง…สุดยอดมาก…คือ เคยนั่งรถไฟมาแล้วทุกประเภท ทุกขบวนในญี่ปุ่น!!!!!!!!!!

ไม่ว่าจะเป็นชิงกันเซน(รถไฟหัวกระสุน ความเร็วสูง) เด็งฉะ(รถไฟฟ้า) เร็ทฉะ(รถไฟธรรมดา)

.

.

ที่ญี่ปุ่นจะมีพวกโอตากุที่คลั่ง หรือเชี่ยวชาญในเรื่องโน้นนี้นั้นเยอะแยะไปหมด

คนต่างชาติมักจะมี image แย่ๆเกี่ยวกับพวกโอตากุ

เพราะได้รับอิทธิพลทางความคิดมาจากการอ่านจากหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น

เนื่องจากในการ์ตูนมักจะเขียนอ้างถึงพวกโอตากุในมุมโรคจิตๆ ดูเป็นคนแปลกๆ เก็บตัว

เช่น พวกคลั่งการ์ตูนอะนิเมชั่น หรือภาษาญี่ปุ่นเรียกแค่สั้นๆว่า “อะนิเมะ”

หรือโอตากุคลั่งการอ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น หรือที่ภาษาญี่ปุ่นเรียก “มังง่ะ”

คือ…ในสมัยก่อน คำว่าโอตากุ อาจจะดูแรง และมีความหมายไปในเชิงลบ

แต่จากการสังเกตตั้งแต่อยู่ญี่ปุ่นมา ทำให้ได้รู้ว่า โอตากุ ไม่ได้แย่อย่างที่คิด

ปัจจุบันมีการใช้ในความหมายที่กว้างขึ้น คือ รวมถึงพวกที่ คลั่งอะไรซักอย่างมากๆด้วย ง่ายๆคือ

พวกที่บอกว่าตัวเองเป็น…mania คลั่งการดู คลั่งการฟัง คลั่งการซื้อ หรือคลั่งการสะสมอะไรบางอย่าง

ก็สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นโอตากุได้แล้ว

.

.

.

อย่างในแล็บยุ่น มีเพื่อนนักวิจัยคนนึงเป็นพวกคลั่งรถไฟ ภาษาญี่ปุ่นเค้าเรียกว่า

เทะทซึโดโอตากุ (鉄道オタク)

ซึ่งจะใช้เวลาว่างของตัวเองทั้งหมดไปหมกมุ่นอยู่กับการสะสมโมเดลรถไฟ อะไรที่เกี่ยวกับรถไฟนี่แกซื้อหมด

และ…ท่องตารารถไฟทั่วประเทศ!!!

อย่างถ้าอยากจะรู้ว่า จากสถานีหน้าบ้านพิม ไปฮ็อกไกโด ด้วยระยะทางที่สั้นที่สุดนี่แกสามารถบอกได้เลยว่า

ต้องขึ้นรถไฟตอนกี่โมง ต่อสายไหน ไปยังไง…

.

.

.

จริงๆก็ไม่ใช่ว่าจะบ้าคลั่งจำกันไปแบบไร้ความหมายนะคะ เพราะเค้าก็จะมีการแข่งขันกันระหว่างพวกโอตากุด้วย

จริงๆก็น่าจะคล้ายกับแฟนพันธุ์แท้บ้านเราน่ะแหละ เพียงแต่เหนือชั้นกว่าหน่อย

.

.

.

ที่เสียบตั๋วออกยังเป็นระบบยื่นให้พนักงานสถานีอยู่เลย

แสดงถึงความไกลปืนเที่ยง

แต่ดีนะ…ดูไม่เย็นชา…คือได้มีปฎิสัมพันธ์กับผู้คนบ้าง

อะไรที่เป็นอัตโนมัติมากๆก็ไม่ไหว อย่างที่โตเกียวนี่ผู้คนเย็นชา ไม่มีใครยุ่งกับใคร

อย่ามาทำอะไรชักช้าน่ารำคาญ ทุกชีวิตดูเร่งรีบ

ยิ่งได้มาตจว.อย่างนี้ ยิ่งเห็นความแตกต่าง

.

.

.

.

.

ออกมาแล้ว นอกสถานี

และตึกสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ก็คือโรงแรมที่จะใช้ไว้ซุกหัวนอนตลอดทริปนี้

ฮ่าๆ อะไรจะวิเศษ ไม่ต้องเดินไกล ออกมาจากสถานีก็ถึงโรงแรมเลย

.

.

.

ช้างยุ่นบอกว่า นี่คือสาเหตุนึงที่เลือกมาโดยรถไฟ

คือจริงๆแล้ว นักวิจัยคนอื่นในแล็บ เค้ามาโดยเครื่องบินกันหมด เพราะเดินทางแค่ชม.เดียว

แต่ยุ่นบอกว่า พวกนั้นอาจจะลืมคิดไปหน่อยรึเปล่า ว่าไหนจะต้องนั่งรถทัวร์ หรือรถไฟไปสนามบินฮาเนดะ

ต้องไปก่อนเวลาเครื่องออกเป็นชม.ๆ แถมพอลงจากเครื่องก็เสียเวลารอรับกระเป๋า แล้วก็ต้องนั่งรถเมล์เข้ามาในตัวเมืองโตยาม่าอีก

มารถไฟแบบพิมกับยุ่นนี่ อาจจะลำบากตอนต่อรถไฟ แต่สะดวกมากๆคือรถไฟมาเกยอยู่หน้าโรงแรมเลย

แถมได้ชมวิวสวยๆตลอดทาง

อยู่บนเครื่องบินจะเห็นอะร้ายยยยย…ฮิๆๆ

.

.

.

.

.

ถ่ายรูปกับหน้าสถานีเวอร์ชั่นขี้เกียจเดินไปใกล้ๆ เพราะแดดแรงมากๆ อยากรีบไปโรงแรมแล้ว

.

.

.

.

.

ออกมาจากสถานี ทางด้านซ้ายมือใกล้ๆกัน (คือจริงๆแล้วมันก็อยู่ติดกับสถานีเลยแหละ) มีห้างขนาดใหญ่ ชื่อ Marier

พิมรีบเล็งไว้เลย เพราะวันพรุ่งนี้ที่ช้างยุ่นไปทำงาน พิมจะมาสิงอยู่ที่นี่แหละ

ลูกสาวคูแม่แมวน้ำซะอย่าง…ฮ่าๆ วิญญาณผีช้อปปิ้งตามห้างสิงได้ทุกเมื่อ…

สามารถเดินห้างได้เป็นวันๆ ทุกร้าน ทุกชั้น ทุกแผนก เดินได้ไม่มีเบื่อ

.

.

.

.

.

มัวแต่ถ่ายรูปให้ภรรยา…ปล่อยกล้องได้แล้ว เค้าถ่ายให้บ้าง!!!

.

.

.

.

.

แค่ข้ามไฟแดง 2 ไฟแดง…ก็ถึงโรงแรมแล้ว สะดวกจริงๆ!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ถึงโรงแรมแล้วจ้าาาาาา…

นั่งพักเหนื่อยกันแป๊บนึง ตากแอร์เย็นฉ่ำ จิบชาเขียว พร้อมกับทานขนมที่ซื้อมา!!!!

แกะเลยๆๆๆ

.

.

.

.

.

package สินค้าของญี่ปุ่นนี่ไม่เคยทำให้ผิดหวัง…เนี้ยบตลอด

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฮ่าๆๆ  มันคือ คุ้กกี้ค่าาาาาาาา….อาจจะดูธรรมดา แต่รสชาติเยี่ยมมากๆ

เข้ากับชาเขียวร้อนสุดๆ อร่อยๆ

ตอนแรกกะว่าจะเอาไว้ทานตอนเช้าของทุกวันกับชาร้อน

แต่พอเปิดกล่องปุ๊บ…

แร้งก็ลงกันสองตัว…จนราบบบบบบบบบบบบบบบบ -_-’

.

.

.

จากนั้นก็อาบน้ำให้สดชื่น แล้วก็ลงไปเดินเล่น และตระเวณหาร้านอาหารกัน หิวแล้วๆๆ

.

.

.

ท้องฟ้าสดใสมากกกกกกกกกกกกก

.

.

.

.

.

เมืองเค้ามีรถรางด้วยน้า…สีชมพูซะด้วย น่ารักที่สุด

พรุ่งนี้ช้างยุ่นก็ต้องนั่งรถรางไปประชุมที่มหาวิทยาลัยโตยาม่า

เห็นยุ่นบอกว่า 200 เยน ตลอดสาย

.

.

.

.

.

ฮ่าๆ หน้าตาน่ารักสุดๆ ดูเป็นกุลสตรีมากมาย

.

.

.

.

.

เห็นรูปปั้นอย่างงี้แล้วทนไม่ได้จริงๆ ต้องขอเข้าไปมีส่วนร่วมนิดนึง

.

.

.

.

.

ช้างยุ่นงี้ตัวดีเลยอ่ะ เวลาเห็นอะไรโรคๆแล้วชอบไล่ให้ไปถ่ายรูปด้วย -_-’

ถ่ายรูปไปก็หัวเราะตัวอ่อนตัวงอไป…เฮ้อ จะบ้าตาย

ไม่หรอก…จริงๆแล้วพิมนี่ตัวชอบเลย ประหลาดดี ฮ่าๆ ชอบๆ

แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเวอร์ชั่นทำท่าทางเลียนแบบมากกว่า

แต่บางทีก็แอบกลัวนะ

ว่าไอ้ที่ไปทำท่าทางล้อเลียนเค้านี่ คือเป็นสิ่งสำคัญ หรือเคารพบูชาของประเทศเค้ารึเปล่า

กลัวโดนรุมยำเหมือนกัน

เพราะฉะนั้นก่อนถ่ายรูปทุกครั้ง ก็จะพยายามพิจารณา หรือไม่ก็รีบถ่ายอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งหนีไป ฮิๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ออกมาจากโรงแรม…เดินวนไปเวียนมาก็ยังไม่เจอร้านที่ถูกใจ…

ก็เลยบอกช้างยุ่นว่า ลองเดินไปหลังโรงแรมกันมั้ย

แล้วก็…บิงโก!!!!!! ในที่สุดก็เจอร้านนึง…ดูเล็กๆ แต่อบอุ่น…ดูจากหน้าร้านแล้วไม่น่าจะผิดหวัง

.

.

.

.

.

เตรียมตัวเช็ดน้ำลายกันได้แล้วนะค้าาา…ฮิๆๆ

.

.

.

.

.

น้ำชาในแก้วเบียร์

จริงๆนะ ไม่ได้โม้…เลิกดื่มกาแฟแล้ว…โปรเจคต่อไปคือเลิกเหล้าเบียร์

ฮ่าๆ ต้องทำให้ได้ เพราะจะได้จวกคนที่อยู่ข้างๆให้เลิกให้ได้!!!

เท่ห์จะตาย…เข้าร้านเหล้า แล้วสั่งน้ำชา

.

.

.

.

.

กุ้งญี่ปุ่นไม่แพ้ๆๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คนญี่ปุ่นนี่โชคไม่ดีอย่างคนไทยที่มีน้ำจิ้มทะเลรสเด็ด

เมื่อกี๊ตอนทานกุ้งนี่กรี๊ดมากๆ คือเนื้อกุ้งแน่นมาก สดสุดๆ

เสียอย่างเดียว…น่าจะมีน้ำจิ้มทะเล

ทานไปก็บ่นให้ช้างยุ่นฟังไป

.

.

บนโต๊ะอาหารนี่มีแต่โชหยุวางอยู่…ซึ่งเค้าก็ไม่ได้เอาไว้จิ้มเนื้อกุ้งเนื้อปลาเนื้อหอยแต่อย่างใด

แต่เอาไว้ทานกับซาชิมิ

.

.

อาหารส่วนใหญ่ของญี่ปุ่นนี่จะไม่ค่อยมีน้ำจิ้มอะไรเหมือนบ้านเรา

คือเค้าจะให้ความสำคัญกับรสชาติดั้งเดิมของอาหารมากๆ

คือพยายามปรุงแต่งรสชาติให้น้อยที่สุด

อย่างมากก็อาจจะแค่มีเกลือให้จิ้ม

.

.

.

.

.

เมนูแรก…เป็นของดังของโตยาม่าเลย

ชื่อ เก็งเกะคาระอะเกะ

บีบมะนาวให้ทั่ว…แล้วก็จิ้มเกลือ

เก็งเกะ นี่คือชื่อของปลา

เนื้อปลานุ่มมากๆ แทบจะละลายในปาก…

.

.

.

.

.

ต่อไป…ซาชิมิ โมริอาวาเสะ (โมริอาวาเสะ…แปลว่า จานรวม)

จานนี้นี่…ตอนแรกพิมบอกช้างยุ่นว่า ขอบาย…เพราะไม่ชอบปลาดิบ

ตั้งแต่มาญี่ปุ่นนี่เคยทานอยู่แค่ไม่กี่ครั้ง

ซึ่งทั้งหมดเป็นการทานในสถานการณ์ที่ไม่สามารถเลี่ยงได้

เช่นไปทานข้าวกับเจ้านายคนญี่ปุ่นของยุ่น หรือคุณพ่อชาวญี่ปุ่นของเพื่อน

เค้ายื่นให้ ก็ต้องกลั้นใจทาน

.

.

.

คือพิมไม่ไหวกับพวกของดิบๆ มันจินตนาการโรคจิตไปต่างๆนานา ฮ่าๆ

เช่นแบบ…กลัวมันจะเข้าไปแหวกว่ายต่อในกระเพาะเรา…(เฮ้อ…จิตมากๆอ่ะ)

แล้วอีกสาเหตุนึงที่สำคัญคือ กลิ่นมันจะคาวๆ แหวะๆ ไม่ไหวๆ

.

.

.

แต่จานนี้นี่…ช้างยุ่นการันตี บอกว่าดูสดน่าอร่อยมากๆ

และรับรองว่าไม่คาวเหมือนที่โตเกียวแน่นอน…เพราะนี่เมืองทะเล

.

.

.

คะยั้นคะยออยู่ซักพัก เลยลองดู

.

.

.

พอลองทานดูเท่านั้นแหละ…โอ้ววว…เปลี่ยนโลกเลยค่ะ

มันอร่อยมากๆ

เนื้อแน่น…ไม่คาว อร่อยยยยยยยยยยย!!!!!!!

พิมเลยกวาดคนเดียวแทบจะราบ

ช้างยุ่นได้แต่มองตาปริบๆด้วยความมึนงง…

.

.

.

.

.

ดูสิ…น้องกุ้งน่ารักมั้ยคะ

.

.

.

.

.

มีเปลือกหอยตกแต่งจานมาด้วย

.

.

.

.

.

โฮะๆๆ

.

.

.

.

.

สั่งซุปมาซดให้คล่องคอหน่อย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

โว้ววววว

.

.

.

.

.

เนื้อแน่น กล้ามโต๊โต

.

.

.

.

.

แงะๆแคะๆ…อร่อยที่สูดดดดดดดดด

.

.

.

.

.

ของเค้าสดจริงๆ!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

จุดนี้ต้องเปิบด้วยมือเท่านั้น!!

.

.

.

.

.

ปลาย่างเกลือ

.

.

.

.

.

เหลือแต่กระดอง

(ทำไมต้องทำหน้าโหดด้วยล่ะคุณปู…)

.

.

.

.

.

วันนี้ทานแบบผู้ดี…คือไม่ได้อิ่มพุงกางแทบจะต้องกลิ้งขึ้นโรงแรม

จริงๆแล้วไม่ได้อยากจะเป็นผู้ดีอะไรกันหรอก แต่ว่าพรุ่งนี้คุณช้างยุ่นมี present สำคัญ เลยต้องรีบกลับมาซ้อมพรีเซนต์

แล้วก็ต้องรักษาร่างกายด้วย เดี๋ยวไปอาหารเป็นพิษ ท้องเสียท้องร่วง ไม่สบายขึ้นมาแล้วจะเศร้า

.

.

.

.

.

ก่อนขึ้นห้อง เดินข้ามถนนไปแวะคอนบินี่ (ร้านสะดวกซื้อ) แถวโรงแรม ซื้อน้ำ และคัพนู้ดเดิ้ล ฮ่าๆ เผื่อหิวกลางดึก

.

.

.

.

.

ถึงโรงแรมแล้ว…อิ่มง่วงมากๆ แต่ยังนอนไม่ได้

เพราะว่าต้องเป็น coach ซ้อมพรีเซนต์ให้ช้างยุ่น

.

.

.

พรุ่งนี้คุณช้างต้องพรีเซนต์สิบนาที แล้วฮีเป็นโรคจิตอย่างหนึ่ง…คือเค้าบอกสิบนาที ก็ต้องซ้อมให้ได้สิบนาที

ช้างยุ่นอ้างว่า คนญี่ปุ่นเค้า concern เรื่องเวลามากๆ

ก็รู้…ว่าเค้าให้ความสำคัญเรื่องเวลา…จริงๆก็ไม่ใช่แค่ญี่ปุ่นหรอก มันก็แทบทุกชาติน่ะแหละ

แล้วก็เป็นเรื่องดี ที่เราเป็นคนรักษาเวลา

.

.

.

แต่เกินมาแค่สิบกว่าวิ…แหม มันจะอะไรนักหนา…หึ่ยยยย

.

.

.

คือพิมนี่ช่วยซ้อมพรีเซนต์ให้ยุ่นมาตั้งแต่สมัยเรียนโทโน่นนนนน…ยันจบเอก

ตอนอยู่ไทย ก็ออนไลน์ซ้อมข้ามประเทศ ไม่ได้หลับได้นอน

.

.

.

ความโรคจิตเรื่องเวลาต้องเป๊ะๆนี่เป็นมาตั้งแต่สมัยโน้น จริงๆแล้วพูดได้โอเคตั้งนานแล้ว

แต่เวลาเลยไปแค่สิบห้าวิ ก็ต้องซ้อมๆๆ จนได้เวลาเป๊ะๆ

สรุปว่าพี่เค้าซ้อมไปไม่รู้กี่สิบรอบ

.

.

.

ไอ้คนฟังนี่ฟังจนแทบจะพูดแทนได้

.

.

ซ้อมกันถึงเกือบๆห้าทุ่มก็เข้านอน…เป็นอันหมดหนึ่งวันที่โตยาม่า

.

.

.

.

.

โฮกกกก เป็นบล็อกที่ถึกมากกกกกกกกกกกกกกก

นี่เพิ่งจะจบไปแค่วันแรกงั้นหรอ

ฮ่วยยยย…เหลืออีกตั้งสามวัน เดี๋ยวค่อยๆทะยอยอัพก็แล้วกันเนาะ

2009/09/12 | Categories: U & Me | Tags: ท่องเที่ยว, หวาน, ฮันนีมูนรอบสอง, โตยาม่า | 26 Comments »

โซบะ+อียิปต์โตริโน+ทาโกะยากิ@อูเอโนะ^_^

วันเดทประจำสัปดาห์มาถึงแล้ววววว…ฮูเร่ๆๆๆ  ^_^

.

.

.

.

.

วันนี้ออกจากบ้านกันแต่เช้า

.

.

.

.

.

แหะๆ…จริงๆก็ไม่ได้เช้าเชิ้วอะไรหรอกค่า แค่เช้ากว่าปกติเท่านั้นเอง คือปกติจะออกกันหลังเที่ยง แต่วันนี้ 10 โมงก็ล้อหมุนละ^^

.

.

.

.

.

ที่ต้องออกเช้า เพราะจุดหมายปลายทางของวันนี้คือ “อูเอโนะ” ซึ่งใช้เวลาแบบ door-to-door ประมาณ 1 ชม.ได้

.

.

.

.

.

แถมวันนี้มีโปรแกรมไปทำโน่นนี่นั่นหลายอย่าง เริ่มจากทานโซบะเจ้าประจำ ไปดูนิทรรศการอียิปต์โตริโน เดินเล่นร้านเครื่องใช้ไฟฟ้า เดินซุปเปอร์ขายของเอเชียที่ตลาดอาเมะโยโกะ แล้วก็ต้องกลับมาหาซื้อนาฬิกาปลุกเรือนใหม่ + ข้าวหอมมะลิที่ชิบุย่าอีก…แฮ่กกก เหนื่อยโฮกแน่ๆวันนี้

.

.

.

.

.

ดูจากโปรแกรมแล้ว…ถ้าวันนี้ไม่รีบออก อาจจะสุ่มเสี่ยงต่อการกลับมาซื้อข้าวที่ชิบุย่าไม่ทัน เพราะว่าแค่สองทุ่มครึ่งร้านขายข้าวก็ปิดละ -*-

.

.

.

.

.

แล้ววันนี้จะพลาดการซื้อข้าวไม่ได้เด็ดขาด เพราะจะได้ให้ช้างลากกลับบ้าน!!! ฮิๆๆๆ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยไปแบกกลับมาเอง

อุตส่าห์ผลัดมาตั้งหลายอาทิตย์ พลาดไม่ได้ๆๆ!!!

.

.

.

.

.

ในที่สุดก็ได้ขุดเสื้อตัวใหม่ของ Lowrys farm ที่ถอยมาตั้งแต่ summer sales มาใส่ซะที

นึกว่าจะต้องรอเก็บไว้ใส่ summer หน้าซะแล้ว เพราะตอนนี้อากาศเริ่มร้อนน้อยลงเรื่อยๆ

เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นาน ลมแรกลองอากิจะใกล้มาเยือนแล้วววว

ปล. เสื้อตัวนี้บาร์นนี่เป็นคนซื้อให้ด้วยน้าาาา…>_<…เลือกของเก่งจีๆ

.

.

.

.

.

หิววววววววแล้วๆๆ…วิ่งจากหน้าบ้านไปเลยน้าาาาาา

.

.

.

.

.

route เดิมมม…จากบ้านมาชิบุย่า

.

.

.

.

.

วันนี้จะขึ้น Ginza Line ไปลง อูเอโนะ ก็ตามตัว G สีส้มๆไป

.

.

.

.

.

แต่หิวมากๆ ท้องร้องจ้อกๆ อีกตั้งนานกว่าจะไปถึงร้านโซบะ

ผ่านร้าน Kobeya Kitchen เลยอดใจไม่ไหว

กระตุกเสื้อบาร์นนี่ พร้อมสั่งการว่า…

“บาร์น!!!! พุ่งตัวเข้าไปเรยยยย”

.

.

.

.

.

ตอนแรกเกือบจะซัดโฮกที่นี่แล้ว แต่บาร์นนี่เตือนไว้ว่า อย่าลืมว่าเรากำลังจะไปโดนของอร่อยกัน ท่องไว้ๆ โซบะเทพๆๆ

เลยสั่งแค่พอรองท้อง…บาร์นนี่กาแฟเย็น ส่วนเบ็ตตี้ชาดาร์จีลิ่ง โฮะๆๆ เค้าเลิกกาแฟได้แล้วววว

อยากบอกว่าแป้งพัฟอร่อยมากกกกกกกกกกกกกก…แต่…ก็นะ ยังไงก็ยังหร่อยสู้ Puff&Pie ของการบินไทยไม่ได้อยู่ดี

.

.

.

.

.

ท้องหายร้องก็ออกเดินทางต่อ

.

.

.

.

.

ขึ้นที่ชิบุย่าทีไรได้นั่งทู้กที…แหะๆๆ…ก็มันต้นสายหนิ :p

.

.

.

.

.

มาถึงแล้วววววววว

.

.

.

.

.

บนสถานี

.

.

.

.

.

มี Hard Rock Cafe ด้วยยยยยยย…

.

.

.

.

.

จะไปร้านโซบะต้องออก Exit นี้…Hirokoji Exit

.

.

.

.

.

ออกมาเจอกาแฟยี่ห้อโปรดบาร์นี่

กะจะเปิดให้ดื่มซะหน่อย แต่ฝาเปิดยากจนต้องถอดใจเดินผ่านปายยย กักๆๆ

.

.

.

.

.

เดี๋ยวข้ามถนนด้านหลังไป แล้วยิงตรงไปถึงร้านโซบะเลยยยย

.

.

.

.

.

เดี๋ยวข้ามถนนไปแล้ว ก็จะเข้าซอยที่อยู่ระหว่างตึกสูงสองตึก

.

.

.

.

.

เย่…ถึงแล้ววววววววววววว…ร้านด้านขวามือนั่นแล ร้านอูเอโนะยาบุโซบะ

ขอโฆษณาก่อนว่า ร้านนี้เด็ดมากๆ คอโซบะไม่ควรพลาดดดด

คือนอกจากรสชาติที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นไม่เหมือนใคร คือน้ำซุปโซบะของร้านนี้

ใส่เปลืองส้มยูสุทำให้น้ำซุปหอมอร่อย แถมเส้นโซบะก็นวดออกมาได้นุ่มมมมมมมมมสุดยอดมากๆ

และ…ที่สำคัญที่สุดที่จะลืมโฆษณาไม่ได้ก็คือ…ร้านนีเปิดมาตั้งแต่โน่นนนนน ปี 1892

.

.

.

.

.

มีผลิตภัณฑ์ของร้านขายไว้ตรงหน้าร้านเลย ประมาณว่าถ้าทานเสร็จแล้วติดใจก็ซื้อกลับไปทำเองที่บ้านได้

.

.

.

.

.

ยืนต่อคิวรอแป๊บนึงก็ได้ที่นั่ง…

งงเหมือนกันว่าทำไมวันนี้เร็วววว

.

.

.

.

.

สั่งเรยๆๆๆๆ

จุดนี้บาร์นนี่รู้ใจ ไม่ต้องบอกก็สามารถสั่งให้ภรรยาได้ โฮะๆๆ เริ่ดที่สุด

.

.

.

.

.

น้ำเปล่ามาก่อนนนน

อ้อ…ถ้าอยากจะสั่งน้ำเปล่าที่ญี่ปุ่นให้พูดว่า “โอะเฮี่ยะกุดาไซ” นะคะ

.

.

.

.

.

โต๊ะจะเล็กและแคบไปไหนนนน

.

.

.

.

.

โฮะๆๆๆ ของเค้ามาแล้วววววววววววววววววว!!!!

กุ้งญี่ปุ่นไม่แพ้…ทานได้อย่างสบายใจ ^_^

.

.

.

.

.

คริๆๆ ซูมใกล้ๆ…เห็นเปลืองส้มม้ายยยยยยยยยยยยยยยย

.

.

.

.

.

ของคุณสามีเป็นเซ็ทซารุโซบะ

.

.

.

.

.

ทานแล้วนะค้าาาา…อิทาดาคิมาสสสสสสสสสส(สุหรุ…ฮิๆๆๆ)

.

.

.

.

.

อร่อยมากๆๆจนอยากจะร้องไห้ รสชาติที่ไม่เคยทำให้ผิดหวังงง T_T เลิฟยูนะ จุ๊บๆๆ

น้ำซุปก็ร้อนจัดๆ…ฮ่าๆ คิดถึงคุณแม่กะคุณพ่อมากๆ เพราะเค้าชอบซดน้ำแกงที่ร้อนแบบจัดๆกัน

ใครมีโอกาสมาเที่ยวอูเอโนะ…แล้วถ้าคลั่งโซบะ…แนะนำนะคะ

.

.

.

.

.

ซารุโซบะของบาร์นนี่ก็น่าหม่ำมากๆๆๆ…

.

.

.

.

.

อิ่มแล้ววววว พร้อมมุ่งหน้าไปพิพิธภัณฑ์

แต่ขอถ่ายรูปกับหน้าร้านไว้เป็นที่ระลึกหน่อย เผื่อมีคนอยากไป จะได้พอจำหน้าตาได้

.

.

.

.

.

นี่ๆๆ ไม่ได้โม้นะ เปิดมาตั้งแต่ปี 1892 จีๆ

.

.

.

.

.

เดินมาหน่อยเจอแฝดดดด!!!!

บาร์นนี่เลยบอกให้รีบเข้าไปถ่ายรูปคู่กันเก็บไว้

คนเดินผ่านไปมาเยอะแยะนี่ไม่เคยอายยยย

.

.

.

.

.

ระหว่างทางดันมีร้านเกมสีแดงเพลิงมาดักเกรียนไว้…ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่า…ม่ายยยย ไม่เอา

ไม่แวะไม่เข้า ไม่ๆๆๆๆๆ

.

.

.

.

.

พระเจ้าาาาา…ดั่งมีแม่เหล็กกกกกกกบิ๊กเบิ้มมม…คุณช้างบาร์นนี่เดินเข้าไปแล้วววว

ฮ่าๆๆ…คืองี้ค่ะ…บาร์นี่เนี่ยะ…จะเห็นไอ้พวกตู้จับตุ๊กตาพวกนี้ไม่ได้เลยยยย

คือเห็นแล้วจะหัวใจเต้นรัววว อยากจะเอาเงินไปประเคนให้ร้านเกมซะงั้น

จริงๆแล้วมีเหตุ…คือตั้งแต่เมื่อปีที่แล้ว จำได้เลยว่าเป็นวันที่สองของการมาอยู่ญี่ปุ่น

ออกไปเดินเล่นนอกบ้าน แล้วผ่านร้านเกมที่มีตู้จับตุ๊กตาแบบนี้แหละ แล้วเบ็ตตี้ก็ไปกรีดร้องอยู่หน้าตู้นึง

คือมันมีตุ๊กตาที่ดู “โรคคคคค” มากๆ เป็นนกกะเรียนเกาะอยู่บนแพนด้า อยากได้สุดๆ เลยบอกให้บาร์นนี่ลองจับให้หน่อย

จริงๆแล้วตอนนั้นก็กรีดร้องไปอย่างงั้นเอง เพราะในใจก็คิดอยู่ว่าไม่ได้แน่ๆ

แต่…กรี๊ดดดดดดดดดดดด…ได้อ่ะ ได้ๆๆๆๆ

ได้ในการจับแค่ครั้งเดียวด้วย สุดยอดมากๆ

.

.

หลังจากนั้นเป็นต้นมา…ช้านบาร์นนี่เลยมีความหวังงงง “ต้องได้อีกสิน่าาา”

แต่…ผ่านมาอีกปีกว่า…ก็พลาดตลอดดดด ก็ยังไม่เข็ดดด

ช้างบาร์นนี่บอก “วิญญาณนักวิจัยเข้าสิง…ถึงแม้ล้มซักกี่ครั้ง เราก็ต้องไม่หยุดหวัง!!!!”

จ้าๆๆๆ…ก็สู้ต่อไปนะคะคุณสามี -_-’ กลุ้มจายยยจีๆ

.

.

.

.

.

เสียเงินหลายร้อยเยนจนสบายใจแล้วก็ออกเดินทางกันต่อ…

.

.

.

.

.

นี่เข้ามาอยู่ในส่วนหนึงของสวนอูเอโนะแล้วว ใหญ่อลังการมากๆ

.

.

.

.

.

ที่สวนอูเอโนะนี่ร่มรื่นมากๆๆๆ

ช่วงนี้มีจักจั่นส่งเสียงร้องระงมเป็นออเคสตร้าป่า ไม่รู้คนอื่นฟังแล้วรู้สึกรำคาญรึเปล่า

แต่บาร์นกะเบ็ตชอบมากๆ ฟังแล้วผ่อนคลาย

อยู่บ้านก็ฟังตลอด เพราะติดระเบียงห้องมีต้นไม้ใหญ่ คุณจักจั่นก็มารวมตัวกันร้อง หมี่ๆๆๆ กันใหญ่

.

.

แล้วต้นไม้สีเขียวครึ้มด้านหลังนี่คือต้นซากุระนั่นเองค่ะ

เพราะฉะนั้นที่นี่เลยเป็นที่สถานที่ที่ฮิตมากๆเมื่อถึงช่วงเทศกาลชมซากุระ หรือที่ภาษาญี่ปุ่นเรียก เทศกาลฮานามิ

.

.

.

.

.

ช้างแวะซื้อซอฟท์ครีมดับร้อนนนน

.

.

.

.

.

จูงมือกันเดินตรงต่อไปปปปปป ลั้นลาๆๆ

.

.

.

.

.

ถ้าเดินตรงไปจนสุดโน่นนนนนนนนนนน…แบบตรงเลยน้ำพุไปอีก จะเจอกับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น

แต่วันนี้ ที่ที่จะไปคือพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำกรุงโตเกียว ภาษาญี่ปุ่นเรียก โตเกียวโตะบิจุทซึกัง

.

.

.

.

.

.

พุ่มไม้รูปกอลิล่า…น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก

.

.

พาเลี้ยวซ้ายมา…ถ้าตรงไปก็จะเจอกับสวนสัตว์อูเอโนะ…แต่ถ้าจะไปพิพิธภัณฑ์

เดินตรงมานิดนึง แล้วต้องเลี้ยวขวา

.

.

.

.

.

ที่เห็นเป็นตึกอิฐแดงนั่นแล

.

.

.

.

.

มาถึงแล้ววววววว…

.

.

.

.

.

เตรียมพาสปอร์ต และวีซ่าให้พร้อมมม จะเดินทางเข้าอียิปต์กันแล้ว ตื่นเต้นๆๆ

.

.

.

.

.

ทำความเคารพฟาโรห์ตุตังคาเมน

.

.

.

.

.

ขึ้นชื่อว่าเป็น art museum ก็ย่อมต้องมีอะไรอาร์ตๆ

.

.

.

.

.

โห่ย…รอยนิ้วมืออะไรไม่รู้เต็มไปโม้ดดดด

.

.

.

.

.

น่าจะเช็ดให้แววๆหน่อยยย

.

.

.

.

.

ลงบันไดแล้วเข้าตึกไปเลยยยย

.

.

.

.

.

วีซ่าเข้าอียิปต์

.

.

.

.

.

ตามหมายเลข 6 ไป!!!

.

.

.

.

.

ถึงหน้าทางเข้าแล้วต้องเก็บกล้องเข้ากระเป๋า เพราะด้านในห้ามทำการบันทึกภาพ

.

.

.

.

.

นิทรรศการเจ๋งสุดๆ ชิ้นงานที่จัดแสดงนี่บินลัดฟ้ามาจาก Museo Egizio Di Torino ที่อิตาลี่ โน่นเลย

.

.

.

.

.

ได้เห็นมัมมี่ใกล้ๆด้วยยย…ตื่นเต้นๆ

แต่ก็นะ…ด้วยความที่เป็นของที่หยิบยืมมาจัดแสดงเลยไม่ได้มีแบบเยอะละลานตา

.

.

.

.

.

ยังไงยังชอบที่ British Museum มากที่สุด…

แต่พอมาดูนิทรรศการวันนี้แล้วยิ่งเพิ่มความอยากไปเยือนอียิปต์จริงจังขึ้นไปอีก

เก็บตังค์ๆๆๆ

.

.

.

.

.

มุมนึงในพิพิธภัณฑ์

.

.

.

.

.

น่าร้ากกกกกกกกกกก

.

.

.

.

.

สมแล้วที่เป็น art museum

.

.

.

.

.

เป้าหมายต่อไป โยโดบาชิคาเมร่า!!!

ไปเดินดู LCD TV กัน

.

.

.

.

.

เหะๆ แต่แค่ไปดูลูบๆคลำๆยืนทำตาละห้อยกันเฉยๆ ยังไม่มีเงินจื๊อออออออออ

.

.

.

.

.

ก่อนเดินทางต่อซื้อน้ำดื่มลดโลกร้อน…ฮ่าๆ ลดโลกร้อนยังไง เดี๋ยวท้าย blog มีเฉลยยยยย

.

.

.

.

.

จากโยโดบาชิ ก็มาแวะซุปเปอร์ขายของเอเชียที่ตลาดอาเมะโยโกะ

จริงๆ…ไม่รู้ควรจะเรียกซุปเปอร์ หรือว่าเรียกตลาดสดติดแอร์ดี…

.

.

.

.

.

มีทุกสิ่งให้เลือกสรร ของเยอะกว่าร้านเอเชียซุปเปอร์สโตว์ที่ชินจูกุอีกง่ะ…ติดที่ไกลไปหน่อย ไม่งั้นคงจะมาบ่อยๆ

.

.

.

.

.

เสร็จแล้วก็เดินเล่นกันต่อที่ตลาดอาเมะโยเกะ

เจอร้านขายของทหารๆ นึกถึงน้องชายกะคุณพ่อขึ้นมาจับใจ T_T

.

.

.

.

.

เดินตามกลิ่นมาเรื่อยๆ…ฮ่าๆ

.

.

.

.

.

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก…หร่อยๆๆๆๆๆๆ

อยากได้เครื่องทำทาโกะยากิบ้างงงงง่าาาาาา จะทำทานบ่อยๆเรยย

.

.

.

.

.

ทานเสร็จ ก็เดินเล่นต่ออีกแป๊บ…ก็คุยกันว่าต้องกลับไปชิบุย่าแล้วแหละ เดี๋ยวไม่ทันซื้อข้าว

.

.

.

.

.

และนี่คือเฉลย…ว่าทำไมน้ำขวดนี้ช่วยลดโลกร้อน

คือเค้าใช้พลาสติกที่บางงงงงงมากๆๆๆมาทำขวด ในโฆษณานี่โชว์ว่าดื่มเสร็จแล้วบีบขวดให้ฟีบๆแบบในรูปได้เลย

เริ่ดมากๆๆ

.

.

.

.

.

จากอูเอโนะ ก็กลับไปชิบุย่า…ก็วิ่งล่กไปซื้อนาฬิกาที่ Loft กับซื้อของจุกจิกที่ MUJI

แล้วก็วิ่งต่อไปซื้อข้าว

เสร็จแล้วก็ยิ่งต้องวิ่งอีก…คราวนี้วิ่งขึ้นรถไฟกลับบ้าน เพราะอยากจะกลับไปทานร้านซูชิจานหมุนแถวบ้าน

.

.

.

.

.

กลับถึงบ้านเหนื่อยยยยยยยสุดๆ ขนาดไม่ได้ถืออะไรซักอย่าง

สงสารช้างบาร์นนี่มากๆ แย่งของไปถือหมด ข้าวถุงนึงก็ 5 กก.เข้าไปแล้ว แล้วยังมีจุกจิกไรไม่รู้เต็มไปหมด

ขอบคุณน้าาาาาาาา

จะบอกว่าวันนี้สนุกมากๆเลย

ขอบคุณช้างบาร์นนี่…สำหรับวันที่แสนสุขอีกหนึ่งวันนะจ๊ะ

^_______________________^

2009/08/24 | Categories: U & Me | Tags: อูเอโนะ, โซบะอร่อย | 13 Comments »

ครั้งแรกในชีวิต…กับ…ดอกไม้ไฟที่โจฟุ (調布)

เคยเปรยๆไว้ในโพสต์ก่อนว่า…อีกไม่นานจะได้ไปดูดอกไม้ไฟ…ฮูเร่ๆๆๆ

.

.

.

.

.

ซึ่งการดูในครั้งนี้ พูดได้เลยว่ารอคอยอย่างตื่นเต้นตูมตามมากๆ

.

.

.

.

.

เพราะนอกจากจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่จะได้เห็นดอกไม้ไฟแบบระยะประชิด ไม่ใช่ดูผ่านจอทีวีเหมือนที่ผ่านมา…

.

.

.

.

.

ยังเกิดจากการที่ถูกดร.ยุ่นพูดบิ๊วอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อปีที่แล้วที่พลาดไม่ได้ไปดูว่า…

“การดูพลุในญี่ปุ่นนี่สุดยอดมากๆ…พลุสวยสุดๆ…แถมพอดูจบจะรู้สึกว่าคุ้มสุดๆที่อุตส่าห์ตรากตรำมาดู”

.

.

.

.

.

ฟังจบก็งง…หืมมมมม…ตรากตรำ???

.

.

.

.

.

ยุ่นก็เล่าต่อ(แกมขู่)ให้ฟังว่า…

“พิม…คนมันเยอะมากกกกกกกกกกกก เราต้องเบียดเสียดยัดเยียดอัดกันเป็นปลากระป๋องกับผู้คนตั้งแต่บนรถไฟ บนถนน ไปจนถึงที่นั่งดู”

.

.

.

.

.

ตอนนั้นก็เถียงยุ่นกลับไปว่า…

“คนเยอะเหรอ…อู๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย…เบมากๆค่ะที่รักก…ผ่านประสบการณ์ขึ้นรถไฟช่วง rush-hour มาอย่างโชกโชน…ไม่เชื่อหรอกว่ามันจะมีอะไรที่อนาถกว่านั้นอีกกกก”

.

.

.

.

.

ยุ่นทำหน้าเซ็งเล็กหน่อย…แนวเหนื่อยหน่ายใจประมาณว่าบอกอะไรไปไม่เคยจะเชื่อเลยวุ้ยย…แต่ก็ยังมีสปิริตเล่าให้ฟังต่อว่า…

“อ่ะๆๆ ไม่เชื่อก็ตามใจ…เดี๋ยวพิมเห็นก็รู้เอง…เอ้อ…แล้วอย่างช้าที่สุด…ต้องไปถึงก่อนเวลาเริ่มจุดพลุ　4 ชม.นะ ไม่งั้นเดี๋ยวไม่มีที่นั่ง”

.

.

.

.

.

ฟังประโยคนี้จบ นั่งเก้าอี้อยู่ถึงขั้นเกือบตกเก้าอี้…อารมณ์ประมาณ…

“อะไรนะ!!!!! บร้าเปร่าาาาาาาาาา!!!! นี่จะเดินทางไปดูพลุ หรือจะไปแอร์พอร์ตเตรียมบินไปเรียนต่อเนี่ยะ ทำไมต้องล่วงหน้าขนาดนั้น!!!”

.

.

.

.

.

ในใจก็คิดว่า…บ้าๆๆๆ ไม่มีทางอ่ะ เวอร์ไปแล้วววววว…รู้นะ ว่าคนญี่ปุ่นเป็นโรคเห่อ…ชอบจองที่…ชอบต่อคิว…อย่างที่อาจจะเคยเห็นใจข่าวบ่อยๆว่า เวลาที่มีการเปิดขายเกม หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทั่วโลกกำลังคลั่งกันอยู่ ชาวญี่ปุ่นจะไปปูผ้านอนรอต่อคิวกันตั้งแต่คืนก่อนที่จะมีการเปิดขาย

.

.

.

.

.

แต่นี่สถานที่แสดงพลุมันใหญ่มากๆไม่ใช่หรอ แล้วคือจะมีคนเป็นหมื่นๆพร้อมใจกันมาก่อนเวลาขนาดนั้นเลยหรอ…แล้วเราไปกันแค่สองคน…มันจะไม่มีที่ว่างพอที่จะปูเสื่อขนาดย่อมสำหรับสองคนนั่งเลยรึยังไง…มีคำเถียงในใจเยอะแยะมากมาย…ไม่เชื่อๆๆๆ…ฮ่าๆๆๆ

.

.

.

.

.

จนกระทั่ง…วันที่แสดงพลุครั้งแรกในโตเกียวก็มาถึง…

.

.

.

.

.

วันเสาร์ที่ 18 กรกฎาคม 52…โดยครั้งแรกนี้…จัดขึ้นที่ 調布　(โจฟุ)

.

.

.

.

.

พิมบอกยุ่นว่า เดี๋ยวเราออกจากบ้านกันตั้งแต่สายๆเลยดีกว่า…ยุ่นได้ยินก็ทำท่าตื่นเต้นดีใจ…ประมาณว่า ในที่สุดพิมก็เชื่อยุ่นแล้ว…

.

.

.

.

.

แต่เปล่า…ฮ่าๆ…พิมบอกยุ่นว่า…

“ไปแวะชินจูกุกันก่อน…ไปซื้อ accessories เพิ่มเติมสำหรับชุดยูกาตะ  แล้วก็ซื้อขาตั้งกล้องใหม่ด้วย อันเก่ามันไม่ไหวเลี้ยวววว”

.

.

.

.

.

ดร.ยุ่นหน้าจ๋อย…แต่ก็ต้องตามน้ำ…บ้านนี้ภรรยาเสียงดังกว่า…ช่วยไม่ได้หนิเนอะ โฮะๆๆ

.

.

.

.

.

ยังไม่ได้ใส่ชุดยูกาตะ…เพราะ…ใส่ได้มั่วมากๆ ดูยับยู่ยี่ ไม่สวยงาม…ยังต้องฝึกอีกหน่อย

เลยขอผลัดตัวเองเป็นอาทิตย์หน้าที่จะไปดูพลุอีกครั้งที่แม่น้ำสุมิดะ

.

.

.

.

.

วันนี้ร้อนมากๆๆ จริงๆแล้วอึมครึมนะ แดดไม่มี…แต่มันอบอ้าวสุดๆ

ในใจก็ลุ้นอยู่ตลอดว่า…ฝนอย่าตกนะๆๆ ถ้าตกลงมาก็จบเห่เลย…

ทุกอย่างต้องถูกยกเลิกกกก

ไม่นะๆๆ ยอมไม่ได้เด็ดขาด อุตส่าห์ตั้งตารอวันนี้มานานเป็นปีๆ

.

.

.

.

.

พอเดินทางมาถึงชินจูกุ

.

.

.

.

.

ก่อนจะเดินซื้อของ…ก็ต้องขอแวะเติมน้ำมันกันเล็กน้อย

ไม่งั้นรถถังกับรถมินิออสตินเครื่องอาจจะดับกลางทางได้

.

.

.

.

.

ปั๊มน้ำมันที่แวะ…เป็นปั๊มประจำ…ชื่อ “ฮานะมารุ” (はなまる) ร้านสำหรับคนรักอุด้งค่าาา

ต้องให้เครดิตแม่แตงโมหน่อยนึง

เพราะเป็นคนจุดประกายเอนทรานซ์ให้พิมกับยุ่นมาเป็นแฟนพันธุ์แท้ที่นี่ได้

คือ เห็นร้านนี้มาตั้งนานนม..

แต่ก็ไม่เคยได้เข้าไปลองกินซะทีจนแม่แตงโมมาเยี่ยมแล้วชวนพิมกับยุ่นเข้าไปลองกิน

หลังจากนั้น…ฮ่าๆๆ…ติดกันจั๋งหนึบ…เพราะนอกจากจะอร่อยเหาะ แล้วยังถูกสุดๆ

เหมาะสำหรับช่วงเวลาที่ต้องการเก็บเงิน หรือถังแตกมากๆ

.

.

.

.

.

ท้อปปิ้งหลากหลาย…น้ำซุปกลมกล่อม…เล่าไปนี่น้ำลายก็ฟูมปากไป

.

.

.

.

.

กินเสร็จ จะต้องกลิ้งออกจากร้าน…ว่างั้น??

.

.

.

.

.

เมนูประจำของพิม…ตั้งแต่วันแรกที่สั่ง จนถึงวันนี้ยังไม่เคยเปลี่ยน…

“คิทซึเนะ” (きつね) ขนาดเล็ก หรือที่ภาษาญี่ปุ่นเรียกขนาด “โชว” (小)

สังเกตเส้นขาวอวบ…นุ่มสุดๆ

.

.

.

.

.

ให้รางวัลตัวเองเนื่องในโอกาสที่ช่วยลดโลกร้อนด้วยการไม่เปิดแอร์ตอนเที่ยงสองวันติดกัน…

(คิดว่าข้ออ้างนี้ฟังขึ้น?)

.

.

.

.

.

คงไม่ต้องบอกว่าชามนี้ของใคร…

เฮ้ออ…เห็นแล้วก็สงสาร

เต็มไปด้วยสาหร่ายเขียวๆ

.

.

.

.

.

เติมน้ำมันเสร็จเรียบร้อย รถถังและมินิออสตินก็ออกไปปฎิบัติการช้อปปิ้งตามรายการที่ต้องซื้อ

.

.

.

.

.

เสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทาง…

.

.

.

.

.

อย่างที่เคยเล่าไปตอนต้นว่า…ยุ่น…แนะนำว่า…ควรไปถึงก่อนเวลาเริ่ม 4 ชั่วโมง…

ซึ่งนั่นหมายความว่า ต้องไปถึงสถานที่แสดงพลุตอนบ่าย 3 โมงครึ่งโดยประมาณ

แต่กว่าจะกินข้าว ซื้อของเสร็จ ก็เกือบๆจะสี่โมงเย็นเข้าไปแล้ว

(แหะๆ เพราะมีเดินออกนอกเส้นทางเล็กน้อย…ก็นะ…ชินจูกุมันมีมารเยอะอ่ะ)

.

.

.

.

.

ในใจพิมตอนนั้นชิลล์มากๆ คิดว่าโอ๊ยยย ถมเถ…เลยบอกยุ่นว่า

เดี๋ยวเราออกจากชินจูกุซักห้าโมงเย็นนะ…อย่าเร่งรีบมากเลย เชื่อสิ มันไม่ “โรค” ขนาดนั้นหรอก

(ชีกล้าเนอะ…ไม่เคยไปดูแล้วยังอาจหาญไปแนะนำคนที่เค้าอยู่ญี่ปุ่นมา 6 ปีแล้ว)

.

.

.

.

.

จุดนั้นดร.ยุ่นก็เหมือนถอดใจ…เลย…ตามน้ำไป ไม่พูดไม่ขัดขวางหรือพูดขู่อันใดอีก ฮ่าๆๆ

(แต่ก็คงจะแอบรอหัวเราะอย่างสะใจอยู่ลึกๆ ชิมิ!!!)

.

.

.

.

.

พอห้าโมงเย็น ก็ออกเดินทาง

.

.

.

.

.

บนรถไฟ…ก็แน่นนะ…แต่ก็ยังไม่ค่อยรู้สึกอะไรมาก

จริงๆเริ่มหวาดหวั่นกับคนพูดของยุ่นเหมือนกัน แต่ก็พยายามข่มความรู้สึกเอาไว้ ไม่ได้ๆ เดี๋ยวเสียฟอร์ม

.

.

.

.

.

มาถึงแล้ว…สถานีที่ลง…ฟุดะ (布田)

จริงๆแล้วจะเลยไปอีกสถานีนึงเพื่อไปลงที่สถานีโจฟุเลยก็ได้…แต่สำหรับพวกใช้ตั๋วฟรี…สถานีนี้จะเดินใกล้กว่า

.

.

.

.

.

คู่รักเดินกันหนุงหนิง…

บอกยุ่นเหมือนกันว่า ให้ซื้อยูกาตะมาใส่ด้วยกัน

แต่ยุ่นบอกว่า ไว้ปีหน้าๆ เพราะซื้อมาปีนี้ก็ต้องทิ้งไปเลย

ปีหน้าคงต้องซื้อใหม่เพราะไซส์มันไม่ได้

โฮะๆๆๆๆ  ขี้โม้จริงๆ

.

.

.

.

.

เริ่มเหงื่อตก…ทำไมมันแออัดขึ้นเรื่อยๆ

.

.

.

.

.

พนักงานบนสถานีรถไฟทำงานกันอย่างหนัก เพื่อจัดระเบียบการเดินของผู้โดยสารที่เพิ่งลงรถไฟมา

.

.

.

.

.

เริ่มหวาดกลัวว่าคำพูดของดร.ช้างยุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ

.

.

.

.

.

ดร.ช้างยุ่นบอกไม่ให้โชว์รูปหน้า…กลัวคนตกใจว่าทำไมผอมจัง กักๆๆๆๆ

เลยต้องทำเป็นแบบนี้แทน

(นี่…ถ้าปลายปีไม่ผอมจริงพิมจะกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะทันทีเลยนะ…เพราะฉะนั้น สู้ๆๆ)

.

.

.

.

.

คนเยอะเป็นแพแบบนี้ตั้งแต่หน้าสถานีงั้นหรอ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

กรีดร้องอย่างเจ็บปวดที่สุด!!!!!!!!!!!!!!!!

.

.

.

.

.

รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของยุ่นแว่วเข้าหู

โฮๆๆๆๆๆ เค้าขอโทษที่ไม่เชื่อฟังงงงงงงงง

.

.

.

.

.

แวะซื้อเสบียงระหว่างทางที่เซ้บุ้งอีเล้บุ้ง (7-11 ออกเสียงแบบชาวจาปัง)

.

.

.

.

.

แอลกอฮอล์เล็กน้อย เผื่อช่วยทำให้พลุดูวิ้งๆสวยงามขึ้น

.

.

.

.

.

เดินมาเรื่อยๆ…เจอเซ้บุ้งอีกแล้ว…

ร้านรวงแถวนี้วันนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่ากันเลยทีเดียว

.

.

.

.

.

หนูน้อยใส่ยูกาตะตัวจิ๋วน่ารัก

.

.

.

.

.

แรงมากกกกกก…ยอมน้อยหน้าคนซะที่ไหนกัน!!!

.

.

.

.

.

เดินมานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ จำไม่ได้ ลืมจับเวลา

มัวแต่เม้าท์กับฝาชีจนเพลิน

และแล้วก็มาถึง…

อย่างไม่ทันตั้งตัว

.

.

.

.

.

จุดนี้จะโดนยุ่นหัวเราะเยาะอีกมั้ยหว่าเรา

ตัวเย็นขึ้นมาในบัดดล…คือกลัวขนหัวลุกขึ้นมาว่าจะหาที่นั่งไม่ได้

.

.

.

.

.

เดินๆตามชาวบ้านเค้าไปเรื่อยๆ

.

.

.

.

ถึงทางเข้าของจริงแล้ววววว…ตื่นเตร้วๆๆ

.

.

.

.

.

แลซ้าย…เอิ่มมมมม…ก็เยอะนะ…แต่ก็กระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจว่า

อ่ะโด่…นึกว่าจะคลั่งกว่านี้ ชิๆๆๆ

ยุ่นเห็นพิมทำหน้าตาเหมือนสะใจ เลยรีบบอกว่า…

ซ้ายน่ะ ไม่ต้องไปมอง เพราะถือว่าเป็นโซนหลังแทบจะสุด

เห็นมั้ยว่าที่เราเข้ามาคือประตูที่ 9 แล้วเหมือนว่าจะมีถึงประตูที่ 11 หรือยังไงนี่แหละ

เพราะฉะนั้น…กรุณาแลเบื้องขวา…

.

.

.

.

.

เอิ่ม…ขอบอกว่าสุดลูกหูลูกตาค่ะ

จริงๆสุดขอบรูปแล้วยังมีต่อไปอีกไกลมากๆๆ

แล้วที่ว่างๆที่เห็นตรงกลางนั่นน่ะ เป็นทางเดิน เค้าห้ามนั่ง…

แต่ตอนหลังที่การแสดงเริ่มไปแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีคนแหกกฎนั่งมั่วไปบ้างรึเปล่า

.

.

.

.

.

ตอนนั้นนี่ พิมช้อคไปชั่วขณะจริงๆ คือเห็นในรูปอาจจะดูไม่เยอะเท่าไหร่

แต่ของจริงคนเยอะยั้วเยี้ยะมากกกกกกกก

คิดในใจตั้งแต่ตอนที่เห็นว่า

แย่แน่ๆๆ ไม่มีที่นั่งแน่ๆๆ ถึงตอนแรกจะคิดว่า จะอะไรมากกกยะ ชั้นมากันแค่สองคน…มีชัวร์

แต่ภาพเบื้องหน้าที่เห็น มันดูเหมือนกับมีแต่ คน คน คน แล้วก็คน เต็มไปหมด

.

.

.

.

.

นี่เดินกันมาจนสุดเขตตั๋วฟรี…เลยไปอีกเข้าไม่ได้ เพราะเป็นโซนของพวกเสียตังค์ และต้องจองล่วงหน้าเท่านั้น

จริงๆพอมีที่ว่างนะ…แต่มันแคบมากๆ จะปูผ้าที่เตรียมมาได้ไงอ่ะ

มาสองคน…แต่อีกคนเป็นช้างนะ!!!! ข้าวของก็มีเยอะแยะ!!!!

.

.

.

.

.

สุดท้าย…มองซ้ายมองขวา…แล้วก็แทรกตัวลงแถวๆทางเดินนั่นแหละ

ไม่รู้เหมือนกันว่าน่าเกลียดรึเปล่า…แต่ไม่ไหวละ

พอปูผ้าปุ๊บ…มีคนทำตามเพียบบ ฮ่าๆ คนญี่ปุ่นนี่เป็นพวกตามน้ำจริงๆ

ขอให้มีคนเริ่ม…

.

.

.

.

.

วันนี้พาลูกน้อยมาเที่ยวด้วยยย…ลูกอิ๋ว และลูกชัย

.

.

.

.

.

โรม้านซ์มากๆ

.

.

.

.

.

เสบียงเล็กน้อย ที่กะไว้กินตอนดูพลุ แต่กลายเป็นว่าซัดกันเรียบตั้งแต่พลุยังไม่เริ่มมมม!!!

ก็มันหิวอ่ะ เหนื่อยสุดๆ ร้อนสุดๆ เดินไกลสุดๆ เบียดสุดๆ ด้วยนะ

(ดูร้อนตัวนะ…ยังไม่มีใครว่าไรซักหน่อย)

.

.

.

.

.

เบียร์ของโจฟุ…ที่สวยแต่รูปจูบไม่หอมมมมม

.

.

.

.

.

เอิ่ม…เจอแบบนี้ใครจะอดใจไหวววววว

.

.

.

.

.

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ อีกไม่นานเกินรอออออออ

.

.

.

.

.

เริ่มแล้วววววววววววววววววววววว!!!!!

.

.

.

.

.

ตะลึง…

.

.

.

.

.

งึงงัน…

.

.

.

.

.

รวมเป็น…ตะลึงงึงงัน

แม่เจ้า…สุดยอดอ่ะ สวยงาม น่ารักมากๆ

ภาพนิ่งก็งามอย่างนึง…แต่สู้ของจริงไม่ได้แม้แต่น้อยนิด

.

.

.

.

.

เดี๋ยวจะหาว่าโม้…ลองไปดูของจริงกันหน่อยมั้ยยยยยย

แนะนำให้กดปุ่ม HQ เวลาดูนะคะ

มีหลายไฟล์มากๆ เลือกดูเอาตามใจชอบเด้อออ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

และสุดท้าย

.

.

.

.

.

ไม่รู้จะบรรยายเป็นความรู้สึกยังไงดี…

คือมันสุดๆซะยิ่งกว่าสุดๆ

ทั้งตื่นตา ตื่นใจ ตื่นเต้น…สารพัดจะตื่น

ใครวางแผนจะมาเที่ยวญี่ปุ่น อยากให้ลองพิจารณาช่วงที่มีดอกไม้ไฟไว้ด้วยก็ดี

ลองมาดูด้วยตาแล้วจะรู้ว่า…มันไม่ธรรมดาจริงๆ

.

.

.

.

.

เฮ้อ…ขากลับ…อนาถกว่าขามาหลายเท่านัก จุดนี้ใครอยากเข้าห้องน้ำแนะนำให้เข้าฌาณแทนจะง่ายกว่า

.

.

.

.

.

เดินด้วยสปีดหอยทากกลับบ้าน…อ่อนแรงและหิวโหยยยย

.

.

.

.

.

ดังนั้นคงจะไม่ผิดเท่าไหร่ หากคนพยายามลดความอ้วนสองคน จะแวะเติมพลังชีวิตให้กับตัวเอง

.

.

.

.

.

เอิ๊กๆๆๆ ใครสั่งให้มาตั้งร้านอยู่ใกล้บ้านชั้นขนาดนี้ยะ!!!!

แล้วดึกขนาดนี้แล้วทำไมไม่ปิดร้านนนน

คนอื่นเค้าปิดหมดแล้ว!!!

มาเปิดล่อตาล่อใจทำไม…หึ่ยยย…รมณ์เสีย

.

.

.

.

.

เป็นอันจบวันเที่ยวอีกหนึ่งวัน

.

.

.

.

.

วันเสาร์หน้า มีนัดดูพลุอลังการที่สุดในโตเกียวที่จะจัดริมแม่น้ำสุมิดะ

.

.

.

.

.

คราวนี้จะมาในชุดยูกาตะด้วย ไม่พลาดแน่ๆ โฮะๆๆ ติดตามชมกันได้นะคะ

.

.

.

.

.

เป็นบล็อกที่ถึกมากกกกก ขอตัวไปนั่งนวดตาตัวเองก่อน

2009/07/21 | Categories: U & Me | Tags: ญี่ปุ่น, ดอกไม้ไฟ, ท่องเที่ยว, ประทับใจ, พลุ, วันหยุด, โจฟุ, โตเกียว | 7 Comments »