ชุดยูกาตะ (浴衣)

อ่ะแฮ่ม…วันนี้ขอเริ่มต้นแบบวิชาการนิดนึงนะคะ

.

.

.

.

.

สมัยที่เรียนภาษาญี่ปุ่นที่ประเทศญี่ปุ่นใหม่ๆ

ในคลาสนึง

เซนเซแนะนำให้นักเรียนในห้องได้รู้จักกับประเภทหนึ่งของกลอนญี่ปุ่น ที่เรียกว่า ไฮคุ (俳句)

.

.

.

.

.

ซึ่งเป็นบทกลอนของญี่ปุ่น ที่มีฉันทลักษณ์กำหนดไว้ 17 พยางค์

วรรคแรก 5 พยางค์

วรรคที่สอง 7 พยางค์

และวรรคสุดท้าย 5 พยางค์

.

.

.

.

.

การแต่งไฮคุ ดูเหมือนจะง่ายนะคะ เผลอๆเหมือนจะง่ายกว่ากาพย์กลอนของบ้านเราอีก

เพราะไม่มีเรื่องสัมผัสอักษรหรือวรรณยุกต์เข้ามาเกี่ยวข้อง

แต่…ช้าก่อน!!!

อย่างที่บอก มันแค่ “ดูเหมือนจะง่าย” แต่จริงๆแล้ว “ไม่ง่ายอย่างที่คิด”

เพราะ

ไฮคุมีสิ่งที่เป็นลักษณะเฉพาะ (หรือจะเรียกว่า “เสน่ห์” ก็ไม่น่าจะผิด) คือ

จะต้องมี คิโงะ (季語)　หรือ คำที่บ่งบอกถึงฤดูกาล

ใส่เข้าไปในบทกลอนด้วย

.

.

.

.

.

เอิ่ม…แล้ว…คำที่บ่งบอกถึงฤดูกาลนี่มันคืออะไรกันล่ะค้าคู้ณณณ…

.

.

.

.

.

ตอนนั้นพอเซนเซพูดคำว่า คิโงะ (季語)ออกมา ทุกคนก็ทำหน้าตามึนงง…

เพื่อนในห้องคนนึงก็เลยขอให้เซนเซช่วยอธิบายเพิ่มเติมเพื่อความกระจ่าง

.

.

.

.

.

เซนเซ ยิ้มกริ่ม…แล้วก็ถามนักเรียนในชั้นว่า…

.

.

.

.

.

พูดถึงหน้าร้อนในญี่ปุ่น ทุกคนนึกถึงอะไร…

ติ๊กต้อกๆๆๆๆๆ

.

.

.

.

.

ห้องเรียนเงียบไปเพียงเสี้ยววิ แล้วทุกคนก็แย่งกันตอบกันใหญ่

.

.

.

แตงโม!!

ทะเล!!

เสียงจักจั่น…หมี่ๆๆๆๆๆ!!

การจับแมลง!!

พัด!!

ไอศครีม!!

น้ำแข็งใส!!

โซเม็ง!!

ฮานาบิ (เทศกาลชมดอกไม้ไฟ)!!

และอื่นๆอีกมากมาย

.

.

.

.

.

เซนเซ บอกว่า…คำพูดที่นักเรียนร่วมกันคิดออกมาเหล่านี้แหละ คือ คิโงะ (季語)

แล้วเซนเซก็ไล่ถามไปทีละฤดูจนครบ จากนั้นก็ให้ลองแต่งไฮคุกัน

.

.

.

.

.

หลังจากคลาสในวันนั้น

รู้สึกประทับใจกับการให้ความสำคัญในเรื่องฤดูกาลของคนญี่ปุ่นมากๆ

.

.

.

.

.

ขนบธรรมเนียมประเพณีหลายๆอย่างในประเทศญี่ปุ่น

จะถูกแบ่งออกจากกันอย่างชัดเจนโดยมีฤดูกาลเป็นตัวกำหนด

.

.

.

.

.

ในแต่ละฤดูกาลจะมีกิจกรรม หรืออาหารการกินซึ่งไม่สามารถหาได้ในฤดูอื่น

ซึ่ง “การที่ไม่สามารถหาได้ในฤดูอื่น” ตรงนี้แหละที่ทำให้ “คุณค่า” เกิดขึ้น

.

.

.

.

.

อย่างชุดยูกาตะ (浴衣) ก็ถือเป็นตัวแทนของหน้าร้อนในญี่ปุ่นด้วยเหมือนกัน

.

.

.

.

.

ในทุกหน้าร้อนจะเห็นคนญี่ปุ่นทุกเพศทุกวัยพร้อมใจกันใส่ชุดยูกาตะเพื่อการไปชมดอกไม้ไฟ　(花火)

หรือไปร่วมรำวงในเทศกาลบงโอโดริ (盆踊り)

.

.

.

.

.

เห็นคนญี่ปุ่นใส่ชุดประจำชาติออกมาเดินยืดกันตามท้องถนนแบบนี้ก็รู้สึกอิจฉาเล็กๆ

คืออยากให้คนไทยให้ความสำคัญกับชุดไทย เหมือนที่คนญี่ปุ่นใส่ใจกับการใส่ชุดประจำชาติของเค้าแบบนี้บ้างจัง

.

.

.

.

.

จริงๆชุดไทยสวยงามมากๆไม่แพ้ชุดประจำชาติของชาติอื่นเลยนะ…ความอ่อนหวานชดช้อยนี่ก็ไม่น้อยหน้าชาติไหน

.

.

.

.

.

เอาล่ะ เข้าเรื่องดีกว่า…

เกริ่นอะไรมาก็ไม่รู้ตั้งยืดยาว…จริงๆแล้วแค่อยากจะโชว์ชุดยูกาตะของตัวเองก็เท่านั้น ฮ่าๆๆๆ

ชุดยูกาตะชุดแรกในชีวิตค่าาาา

.

.

.

.

.

ตอนที่จะซื้อนี่เดินเลือกอยู่นานมากๆ กว่าจะเจอสีและลายที่ถูกใจ และที่สำคัญคือต้องสบายกระเป๋าสตางค์

.

.

.

.

.

.

แกะออกมามีแผ่นกระดาษสอนวิธีใส่ให้ด้วย…

.

.

.

.

.

ดูรูปเหมือนจะใส่กันง่ายๆ แต่จะบอกให้ว่ามัน advanced มากๆ (หรือจริงๆแล้วมันง่าย…แต่เรามันโง่เอง…เอิ่มม)

สุดท้ายเลยต้องพึ่ง youtube ซึ่งก็ทุลักทุเลมากๆ กว่าที่จะผูกสำเร็จ

.

.

.

.

.

ลองดูจากคลิปใน youtube ดีกว่า

.

.

.

.

.

ต่อด้วยวิธีการผูก 帯　(Obi)

แฮ่กกกก

.

.

.

.

.

เมื่อครั้งก่อนที่ไปดูดอกไม้ไฟที่โจฟุ ไม่ได้ใส่ยูกาตะไปดู เพราะว่าตอนนั้นยังซื้อ accessories ไม่ครบ

ยังขาดพัด แล้วก็กิ๊บติดผม

จริงๆดร.ยุ่นก็บอกว่าให้ใส่ๆไปนั่นแหละ

ยุ่นบอกว่า แค่พัดกับกิ๊บติดผมเอง ไม่มีไม่เป็นไรหรอกมั้ง

.

.

.

.

.

แต่…ยอมได้ไงอ่ะ ครั้งแรกในชีวิตนะ ขอครบๆหน่อยซี่

.

.

.

.

.

ก็คิดว่าดีเหมือนกันนะที่สุดท้ายไม่ใส่ไป เพราะตอนนั้นยังมึนงงกับวิธีการใส่มากๆ

ถ้าดันทุรังใส่ไป ไปผ้าหลุดกลางถนนทำไงอ่ะ

ก็บอกตัวเองว่า ค่อยใส่ตอนจะไปดูที่ สุมิดะงาว่า (隅田川)　ก็แล้วกัน

จะได้ใช้เวลาช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่มี ฝึกใส่ไปพลางๆด้วย

.

.

.

.

.

และแล้ว วันที่รอคอยก็มาถึง

วันเสาร์ที่ผ่านมานี้เองค่ะ

.

.

.

.

.

หลังจากฝึกปรือมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ

.

.

.

.

.

ช้างยุ่นรีบถ่ายรูปเก็บไว้ตั้งแต่ตอนอยู่แถวบ้าน เพราะกลัวว่าภรรยาเดินไปเรื่อยๆแล้วจะหลุดลุ่ยเละเทะ

ด้านหน้าพอดูได้ ผ้าด้านขวาต้องถูกทับด้วยด้านซ้ายแบบนี้ถูกต้อง แต่ด้านหลังนี่เละอย่าบอกใคร

โอบิผูกได้ง่อยมากๆ

.

.

.

.

.

เดินทางด้วยสายกินซ่า ขึ้นที่สถานีต้นทางชิบุย่าไปลงสถานีปลายทางที่อาซากุซะ

รถติดตั้งแต่ในสถานีเลย…ออกไปนอกสถานียิ่งหนัก กรุณาดูภาพฝูงชนค่ะ…

.

.

.

.

.

เห็นสาวๆญี่ปุ่นเค้าเหน็บพัดไว้ตรงโอบิ เลยลองทำดูบ้าง แต่บางคนก็เหน็บไว้ข้างหลังนะ

.

.

.

.

.

ช้างยุ่นยังคงไม่ยอมให้เปิดเผยใบหน้า…

ไม่ใช่เพราะเป็นทัณตแพทย์

แต่เพราะยังอยู่ในช่วงไดเอทเลยยังไม่อยากให้ชาวบ้านเห็นหน้าว่าผอมไปถึงไหนแล้ว

.

.

.

.

.

เหนื่อยที่สุดคือเวลาเดิน เพราะช่วงก้าวมันแคบมากๆ

ยิ่งเป็นคนเดินเร็วยิ่งอึดอัดสุดๆ

.

.

.

.

.

.

ครั้งนี้ถ่ายรูปมาน้อยมากๆ วิดีโอนี่ไม่ได้ถ่ายมาเลย เพราะคนแน่นมากๆ

ไร้ที่วางขาตั้งกล้อง T_T

.

.

.

.

.

วันเสาร์ที่จะถึงนี่ก็จะไปดูอีก…คราวนี้จะไปกับเพื่อนๆคนญี่ปุ่น

.

.

.

.

.

สนุกสนานยังไงไว้จะมาเล่าให้ฟังเด๊อค่ะ

2009/07/29 | Categories: Shopping | Tags: ชุดประจำชาติ, ญี่ปุ่น, ดอกไม้ไฟ, พลุ, ยูกาตะ, ฤดูกาล, หน้าร้อน, ฮานาบิ, ไฮคุ | 28 Comments »

การลงทุนเพื่อสุขภาพที่ดี

เมื่อวันก่อน นั่งคุยกับช้างยุ่นว่า สงสัยแค่การควบคุมอาหารอย่างเดียวไม่น่าจะเป็นหนทางที่ดีนักในการจะลดน้ำหนัก

.

.

ถ้าควบคุมอาหารอย่างเดียว…มันอาจจะเห็นผลในระยะสั้น น้ำหนักอาจจะลดลงฮวบฮาบ เพราะแน่นอน..ก็กินน้อยลงหนิ…

.

.

.

แต่…มันไม่ใช่วิถีที่ยั่งยืน เพราะไม่นาน มันก็จะเกิด yo-yo effect อ้วนเด้งขึ้นมาอีก

.

.

.

แต่นี่เราก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรหนิ…ไม่จำเป็นต้องมาลดฮวบฮาบ…อยากจะให้เป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ทรมานสังขารมากเท่าไหร่

.

.

.

เพราะในระหว่างลดความอ้วน ช้างยุ่นก็ยังต้องทำงานหนักหน่วงยังกับพวกจับกังอยู่ ถ้าโหมลดอาหารมากไป อาจจะกลายเป็นการทำร้ายสุขภาพกายและใจโดยรวมได้…

.

.

.

คิดได้แบบนั้น…ก็เลยตัดสินใจว่า เราจะไปสมัครฟิตเนสกัน..

.

.

.

ควบคุมอาหารแบบพอมประมาณ และออกกำลังกายควบคู่ไปด้วยดีกว่า…ต้องผอมแบบมีสุขภาพดี (ให้ตายดิ…ดู ideal มากๆ จะทำได้ซักกี่น้ำ ฮ่าๆๆๆ)

.

.

.

ฟิตเนสชื่อว่า Tipness ค่ะ…สาขาที่สมัครอยู่ไม่ไกลจากบ้านมาก

นั่งรถไฟไปแค่ 4 สถานีเท่านั้นเอง

.

.

.

สมัครพร้อมกันสองคนนี่ดีจริงๆ เพราะได้โปรโมชั่นฟรีค่าแรกเข้า

.

.

.

.

.

.

มี visitor ticket ให้ด้วย 2 ใบ…ชวนใครมาเล่นดีหว่าาา…ฮิๆ น้องพรน้องเต้ยสนมั้ยจ๊ะ

.

.

.

คูปองลดราคา 20% สำหรับใช้ซื้อสินค้าในร้านขายชุดออกกำลังกายที่ฟิตเนส

.

.

.

มีไดอารี่ให้บันทึกแคลอรี่ที่หายไปในแต่ละครั้งที่เรามาเล่นฟิตเนสด้วย

.

.

.

หลังจากสมัครฟิตเนสเสร็จ พิมเห็นว่าได้การละ…น้ำขึ้นต้องรีบตัก!!!

.

.

.

เลยลากช้างยุ่นไป โยโดบาชิ (ร้านขายเครื่องไฟฟ้าในญี่ปุ่นที่พิมกับยุ่นชอบไป) แล้วก็จัดการสำเร็จโทษ wish list ที่อยู่ในใจมานาน…

อย่างแรก…นี่เลย Juicer and Mixer สองคนในร่างเดียวค่าาาาาา

.

.

.

ฟังก์ชั่นเริ่ดจริงๆ แถมถูกมากๆด้วย…เล็งมานานแล้ว แต่ไม่สบโอกาสซะที

(ถึงแม้จะถูกก็ตาม…แต่เรื่องไรจะใช้เงินตัวเองล่ะ :p)

.

.

.

ตัวอักษรญี่ปุ่นสีส้มๆด้านบนเขียนว่า…

เคี่ยวหวะ ด้อนหนะ จู๊สึนิ ฉิโยะขะนาาาา???

แปลว่า…

วันนี้จะดื่มน้ำผลไม้อะไรดีน้าาาาาา

(ลองฝึกพูดดูนะคะ ฮ่าๆ ทำเสียงบีบๆแอ๊บๆหน่อยด้วยจะดีมาก)

.

.

.

.

.

.

บนสุด สวิชต์เปิด

ตรงกลาง สวิชต์ปิด

ล่างสุด สวิชต์แบบ flash ตามใจฉัน

ใช้ง่าย สะดวกดีจริงๆ

.

.

.

เต็มถ้วยนี่ก็ทำได้สองแก้วพอดี๊

.

.

.

จริงๆแล้วช่องใส่ผักผลไม้ลงไปคั้นนี่เล็กไปหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร…

ก็แค่ขยันหั่นเป็นชิ้นเล็กๆหน่อย

แต่เห็นบางรุ่นที่ไฮโซๆนี่ แบบว่าสามารถใส่แอปเปิ้ลลงไปได้ทีละลูกเลย

.

.

.

.

.

.

เตรียมตัวแปลงร่าง…

.

.

.

นึงงง…ส่องงง…

.

.

.

ซ่ำ!!!

กรี๊ดดดด เริ่ดจริงๆ ถูก ดี พร้อม ในราคาสี่พันกว่าเยนเท่านั้น

.

.

.

นี่ผ่านมาสามสี่วัน คุณช้างยุ่นเลยได้ดื่มน้ำผลไม้แยกกากสดๆก่อนไปทำงานทุกเช้า…

.

.

.

ตั้งแต่ซื้อเจ้าเครื่องทูอินวันนี่มา ทำให้คิดถึงคุณแม่บ่อยขึ้นมากๆ เพราะปกติ ตอนอยู่เมืองไทย คุณแม่จะคั้นให้พิมดื่มทุกเช้า ขอเน้นว่าทุกเช้าาาา ไม่มีขาดซักวันนึงเลย…ตอนนั้นก็ไม่ค่อยเห็นคุณค่า คือคุณแม่คั้นให้ แต่ว่าพิมก็ดื่มบ้างไม่ดื่มบ้าง แล้วแต่อารมณ์กับความรีบเร่งไปทำงาน (ซึ่งส่วนใหญ่ตื่นสายไง…ฮ่าๆ)

.

.

.

วันนี้ต้องมานั่งคั้นเองนี่ถึงเพิ่งรู้ว่า เออ…มันก็ไม่ได้ง่ายๆนะ กว่าจะได้น้ำผลไม้แก้วนึงเนี่ยะ

.

.

.

ตั้งแต่ต้องไปหอบซื้อผักผลไม้ เอามาแช่ตู้เย็น ตอนเช้ามานั่งปอก นั่งตัดให้เป็นชิ้นๆพอดีกับช่อง ทุกวันนี้ใช้ แครอท มะเขือเทศ ส้ม สัปปะรด แล้วก็ฟักทอง

.

.

.

แล้วก็ค่อยๆไล่เรียงคั้นไป แถมสูตรคุณแม่จอมงกตัวจริงคือ ต้องเอากากที่ถูกแยกไปรอบนึงแล้วมาคั้นอีกรอบ…

.

.

.

ทำเสร็จก็ต้องล้างอีก…ต้องเอาแปรงอันจิ๋วมานั่งขัดๆ…โฮกกก เหนื่อยมากกก

.

.

.

ทุกเช้าตอนล้างๆเจ้าเครื่องนี่อยู่ แบบว่าน้ำตาจะร่วง…คิดถึงพระคุณแม่ขึ้นมาในบัดดล…

.

.

.

ตั้งแต่แต่งงานมานี่ ได้เรียนรู้อะไรในชีวิตมากขึ้นหลายอย่างมากๆ…

.

.

.

ฉะนั้น ขอให้คุณช้างยุ่นรู้ไว้ซะนะว่า ถ้าไม่รักกันนี่ไม่ทำให้หรอกนะ!! (เหมือนจะทวงบุญคุณกลายๆ)

.

.

.

เอาล่ะ มาต่อกันที่การลงทุนเพื่อสุขภาพที่ดีชิ้นสุดท้าย…

.

.

.

ใช่แร้นนนน…เครื่องชั่งน้ำหนักเครื่องใหม่

.

.

.

สาเหตุที่ซื้อหลักๆเลยนี่เป็นเพราะเครื่องนี้สามารถรองรับน้ำหนักได้ถึง 200 กก.!!

ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่น!!!

ไม่ใช่ซักหน่อย อันนั้นเป็นฟีเจอร์แถม แต่จริงๆแล้วซื้อเพราะ

1. เครื่องที่มีอยู่มันเล็กมาก คือช้างยุ่นขึ้นไปยืนแล้วเท้าจะแบบเกินๆออกมา ก็เลยทำให้ งงๆว่า น้ำหนักที่ออกมามันเป็นน้ำหนักที่แท้จริงรึเปล่า

2. เครื่องเดิมเก่ามากแล้ว…ไม่รู้ที่มาที่ไปเหมือนกันว่ายุ่นไปได้มาจากที่ไหน สภาพดูเหมือนถูกใช้มาแล้วซักสิบปี

3. แบบเข็มดูยาก…

.

.

.

จุดขายเพิ่มเติม

.

.

.

เก่าไปใหม่มา!!!!

ตัวเลขในเครื่องนั่นเป็นน้ำหนักหลอกที่แปะมากับเครื่องชั่งนะคะ…

ไม่ใช่น้ำหนักของพิมแต่อย่างใด!!!

.

.

.

เอาล่ะ เป็นจุดเริ่มต้นทีดี…

.

.

.

เย็นนี้มีนัดกับช้างยุ่นว่าจะไปออกกำลังกายกันเป็นวันแรก…ได้ผลยังไงจะมารายงานนะคะ

2009/06/30 | Categories: Shopping | Tags: คั้นน้ำผลไม้แยกกาก, ญี่ปุ่น, น้ำผลไม้, ฟิตเนส, ลดความอ้วน, สุขภาพ, เครื่องชั่งน้ำหนัก, โตเกียว | 10 Comments »

บ้านหลังใหม่

มาแล้วๆๆๆ ของที่ยุ่นสั่งมาให้เป็นของขวัญ เนื่องในโอกาส…โอกาส…โอกาสอะไรล่ะ??…นั่นสิ ไม่มีโอกาสหนิ งง…แต่ก็ไม่เป็นไร ขึ้นชื่อว่าเป็นของขวัญหัวใจก็เต้นตูมตามดีใจสุดๆแล้ว…

(more…)

2009/06/17 | Categories: Shopping | Tags: กิจกรรมยามว่าง, ของขวัญ, ครอบครัว, ความรัก, เลโก้ | 6 Comments »